Η Honda θα προμηθεύει τη Yamaha με ηλεκτρικά σκούτερ!

Τα μικρά EV της Honda θα βγαίνουν και με αυτοκόλλητο Yamaha

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/8/2024

Μία ιστορική ημέρα η 8^η Αυγούστου, καθώς η Honda και η Yamaha επεκτείνουν την συμφωνία συνεργασίας τους, κατά την οποία η Honda Motor Co., Ltd δεσμεύεται να γίνει προμηθευτής της Yamaha Motor Co., Ltd για ηλεκτρικά δίκυκλα ξεκινώντας από τα πετυχημένα “EM1 e:” και “BENLY e: I” όπου το πρώτο έχει σημειώσει ήδη μία αρχική διείσδυση και στην δική μας, δύσκολη για την κατηγορία αυτή, αγορά. Η συμφωνία αφορά αυτή τη στιγμή μόνο την Ιαπωνία ωστόσο κύκλοι της Honda σημειώνουν πως πρόκειται για ένα αρχικό στάδιο που θα οδηγήσει στην εκτίμηση των διαδικασιών για μία ευρύτερη συνεργασία.

Πρόκειται για το επιστέγασμα μίας μακράς πορείας, όπως αναφέρει και η ανακοίνωση που βγήκε σήμερα από την Iwata, καθώς οι δύο εταιρείες μελέτησαν τρόπους συνεργασίας για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2016. Ο μήνας δεν είναι τυχαίος, είναι η αρχή του οικονομικού έτους που με ευλάβεια τηρείται στην Ιαπωνία και δείχνει πως τοποθετήθηκε ως μία από τις προτεραιότητες. Απέναντι σε αυξημένο ανταγωνισμό από την κινέζικη, κυρίως αγορά, οι δύο εταιρείες έθεσαν το πρόβλημα στους εξής πυλώνες:

Αυστηρότερες προδιαγραφές που αυξάνουν το κόστος και οικονομία κλίμακας στον εξηλεκτρισμό στην παρούσα φάση που αποτελεί μεταβατικό στάδιο, όπως ελπίζουν οι Ιάπωνες αλλά και εμείς. Στην αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών συζητήθηκαν τρεις τομείς συνεργασίας, όπως αποσαφηνίζει η Honda: 1) Προμήθεια σκούτερ 50 κυβικών στη Yamaha ως OEM. 2) από κοινού εξέλιξη νέας πλατφόρμας σκούτερ 50 κυβικών για επαγγελματική χρήση και 3) συνεργασία για τη δημιουργία κοινής γκάμας ηλεκτρικών σκούτερ στην κατηγορία Class-1 αντίστοιχη των 50 κυβικών.

Η συμφωνία στην οποία κατέληξαν το 2016 μπήκε σε εφαρμογή τον Μάρτιο του 2018 όταν η Honda άρχισε να προμηθεύει την Yamaha με σκούτερ 50 κυβικών και μπήκε στην λίστα των OEM προμηθευτών της!

Πιο σημαντικό είναι πως τον Απρίλιο του 2019 οι μεγάλοι Ιάπωνες κατασκευαστές, Honda, Yamaha, Kawasaki Heavy Industries, Ltd. και Suzuki Motor Corporation συμφώνησαν να δημιουργήσουν ένα πρωτόκολλο ανταλλάξιμων μπαταριών, στα πλαίσια που ήδη είχε δημιουργήσει η Ταιβάν και υπήρχε στην Κίνα ήδη για μία πενταετία τουλάχιστον.

Σε αυτό το σημείο να προσθέσω δύο σημαντικές παρατηρήσεις, εκείνη την εποχή η Kawasaki Heavy Industries δεν είχε ακόμη καταστήσει το τμήμα μοτοσυκλετών ανεξάρτητο διοικητικά, όπως ισχύει τώρα, για αυτό και η ανακοίνωση της Honda αναφέρεται στον τεράστιο όμιλο.

Είναι επίσης βάση αυτής της συμφωνίας των ηλεκτρικών που η Kawasaki και η Yamaha πέτυχαν να προσθέσουν την Honda και την Suzuki στην συνεργασία τους για την χρήση του υδρογόνου σε κινητήρες εσωτερικής καύσης. Αρχικά η Honda απείχε και η Suzuki κρατούσε ουδέτερη στάση για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία, την στιγμή που η Kawasaki πρωτοπορούσε σε νέους τρόπους μαζικής παραγωγής και μεταφοράς υδρογόνου με τάνκερ, ενώ παρέα με την Yamaha δημιουργούσαν από κοινού τον πρώτο κινητήρα εσωτερικής καύσης που θα αξιοποιούσε καλύτερα το υδρογόνο. Όλα αυτά με μακρινό ορίζοντα φυσικά, πολύ πιο κάτω από το σημείο που έχει μάθει να κοιτά η αγορά.

Θα κλείσω την παρένθεση λέγοντας πως για πρώτη φοά είχαμε δει τότε μία μεταστροφή στους πόλους των Ιαπώνων κατασκευαστών, όπου η Yamaha συνεργάζεται με την Kawasaki πιο στενά. Παραδοσιακά -όπως μου επιβεβαίωσαν το 2015 τα στελέχη της Suzuki, της Kawasaki, της Honda και της Yamaha- η Suzuki ακολουθούσε πιο στενά την Kawasaki, αντιγράφοντας η μία την γκάμα της άλλης κάτι που σταμάτησε να συμβαίνει με την μεταστροφή της Suzuki περισσότερο προς την ασιατική αγορά, την ίδια περίοδο που η Kawasaki έβγαλε την σειρά υπερτροφοδοτούμενων μοτοσυκλετών H2. Τότε η Suzuki μας είχε δείξει ένα τούρμπο πρωτότυπο και περίμενε να δει αν η Kawasaki θα φτιάξει υπετροφοδότηση για μία πιο προσιτή μοτοσυκλέτα, ώστε να απαντήσει με μία ακόμη πιο οικονομική που θα κάνει χρήση εργοστασιακού τούμπο. Κάτι που δυστυχώς ποτέ δεν είδαμε στην παραγωγή, παρά μόνο ως πρωτότυπο. Οι δυο τους είχαν φτάσει άλλωστε παλαιότερα και στο σημείο συνεργασίας με τα KLV 1000 και V-Strom 1000 που η πιο ανόητη φήμη της εποχής τα ήθελε να διαφέρουν ενώ ήταν ακριβώς ίδια, μία συνεργασία που σταμάτησε απότομα, όπως ξεκίνησε.

Αυτοί οι δύο άξονες εδραιώθηκαν την δεκαετία του ’80 και είδαμε μία μεταστροφή εμπρός στην συνεργασία με το υδρογόνο, πριν τελικά αυτή η συνεργασία γενικευτεί με την συμμετοχή και των τεσσάρων και επέλθει η πρότερη ισορροπία.

Πίσω τώρα στις σημερινές εξελίξεις, η Honda ξεκινά να δίνει στην Yamaha και ηλεκτρικά μοντέλα στην κατηγορία των πενήντα κυβικών, δηλαδή ηλεκτρικά σκούτερ που αποδίδουν έως 0.60kW και τα οποία θα είναι στην πράξη τα EM1 e: και BENLY e: I τα οποία και θα φέρουν την μπαταρία Honda Mobile Power Pack e: που ακολουθεί το πρωτόκολλο για την υποστήριξη σταθμών ανταλλαγής. Στόχος είναι η διατήρηση ενός χαμηλού κόστους, η απάντηση στον αυξημένο ανταγωνισμό που στην ασιατική αγορά μετρά εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεων ανά μοντέλο, ένα ασύλληπτα μεγάλο νούμερο και η δημιουργία ακόμη περισσότερων σταθμών ανταλλαγής μπαταριών όπου η διαδικασία αλλαγής είναι πιο γρήγορη από στάση σε βενζινάδικο.

Honda και Yamaha υψώνουν με τον τρόπο αυτό ένα τείχος προστασίας γύρω από την αυλή τους ώστε τα μικρά δίκυκλα που επιστρέφουν στις πωλήσεις με δυναμική άνοδο ως ηλεκτρικά πλέον, να είναι δικά τους. Θέλουν να διατηρήσουν τους δεσμούς με την μάρκα εντός της αγοράς και σε περίπτωση που αυτή η τάση επεκταθεί και στην Ευρώπη θα μπορούσε να διευρυνθεί και εκεί. Σε βασικές αγορές της Ασίας όπου αυτή η κατηγορία είναι τεράστια και ειδικά εντός Κίνας, αυτή η συνεργασία δεν θα μπορεί να ευδοκιμήσει καθώς όλοι οι Ιάπωνες έχουν μακρόχρονες στρατηγικές συνεργασίες, με πρώτη και καλύτερη την Suzuki…

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

MV Agusta: Πτώση 27,8% μετά την KTM – Σενάριο εξαγοράς γραμμένο στην Κίνα

Οι λόγοι που αυτό θα γίνει διαφορετικά από άλλες περιπτώσεις

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/1/2026

Κλειστή η στρόφιγγα στο εργοστάσιο στο Varese αυτή την στιγμή, μία φυσιολογική πρακτική των Ιταλών που στην πιο νεκρή περίοδο της αγοράς, δίνουν άδεια στο προσωπικό για να είναι έτοιμοι για το ξεκίνημα της σεζόν.

Σύμφωνα με τα στελέχη της MV Agusta με τα οποία συνομιλήσαμε στην EICMA, ενώ κοιτούσαμε τον νέο τους V5 κινητήρα που προκάλεσε αίσθηση και κράτησε το όνομα της MV Agusta ψηλά στην επικαιρότητα, διανύουν τώρα μία πολύ καλή φάση στην ιστορία τους.

Κι αυτό γιατί ο Timur Sardarov, στα χέρια του οποίου έχει επιστρέψει η MV Agusta μετά την αδυναμία της KTM να συνεχίσει μαζί τους, έχει πάρει πλέον την απόφαση να τους αφήσει να αναπτύξουν μόνοι τους την γκάμα, χωρίς να μπαίνει εμπόδιο. Δεν ήταν έτσι στο παρελθόν, η ενασχόληση του Sardarov ήταν απόλυτη στην εξέλιξη της γκάμας ενώ λίγο πριν την εξαγορά από την KTM είχε ήδη κάνει την κίνηση να την οδηγήσει σε μονοπάτια που δεν είχε ξανά πάει.

Με στόχο να αυξήσει την κερδοφορία μέσα από το άνοιγμα της γκάμας, ο Sardarov είχε αποφασίσει να αραιώσει την πυκνότητα της MV με μοντέλα που έχουν σχεδιάσει, αλλά δεν κατασκευάζουν. Απόδειξη ήταν το 5.5 που είδαμε από κοντά στην EICMA το 2021 σε πρωτότυπη μορφή και ευτυχώς έμεινε έτσι.

Στην ουσία ήταν ένα Benelli TRK 502 με νέα εμφάνιση, αντικειμενικά η ομορφότερη από τις QJMOTOR σε σημείο που η QJ διαπραγματευόταν να αγοράσει το ποσοστό της MV στο συγκεκριμένο σχέδιο, για να βγάλει το επόμενο TRK, όταν τελικά εξαγοράστηκε η εταιρεία από την KTM, η οποία αμέσως τερμάτισε το άνοιγμα της γκάμας με κινέζικης κατασκευής μοτοσυκλέτες. Αντιθέτως επένδυσε στην γραμμή παραγωγής στο Varese και στον Made in Italy χαρακτήρα της MV Agusta.

Ο δεσμός με την QJMOTOR δεν κόπηκε όμως σε αυτό το μεσοδιάστημα καθώς ο μεγάλος κατασκευαστής είναι ταυτόχρονα και ο διακινητής της MV Agusta στην Κίνα, την πλέον σημαντική νέα αγορά, ενώ παράλληλα ήταν και ο Ν1 πελάτης του σχεδιαστικού γραφείου της MV Agusta. Για αυτό και πολλά από τα sport μοντέλα της QJMOTOR έχουν σαφέστατη αναφορά στα μοντέλα της MV Agusta.

Η εξαγορά από την KTM αρχικά σε πλειοψηφικό ποσοστό και έπειτα σε κινήσεις ολοκληρωτικής απόκτησης που δεν πρόλαβε να στεριώσει, έφερε ριζικές αλλαγές μέσα στην MV Agusta. Αρχικά μεγάλωσε το σχεδιαστικό τμήμα εντός του Varese δημιουργώντας ένα κανονικό υποκατάστημα του KISKA.

Όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο Pierer σε συνέντευξη που έδωσε στον μόνιμο συνεργάτη του MOTO, Alan Cathcart, ο KISKA είχε τεράστιο κόστος μισθοδοσίας γιατί κάθε νέος εργαζόμενος περνούσε από μακρά διαδικασία εκπαίδευσης μέχρι να φτάσει σε επίπεδο να σχεδιάσει μία μοτοσυκλέτα, που συχνά έφτανε σε βάθος τριετίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ιταλοί οι οποίοι μέσα στην πενταετία ήθελαν να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη, μάλιστα είχε πει χαρακτηριστικά ο Pierer πως τους έπιανε η νοσταλγία για το σπιτικό φαγητό και έφευγαν για να βρουν δουλειές αλλού, συχνά διαφορετικής δυναμικής από αυτή που είχαν στο γραφείο της Αυστρίας.

Ένα παράρτημα μέσα στο Varese έλυνε λοιπόν ένα πρόβλημα, «επαναπατρίζοντας» εργαζομένους που είχαν ήδη εκπαιδευτεί στα πρότυπα του Ομίλου. Παράλληλα η KTM επένδυσε και σε εξορθολογισμό των διαδικασιών της MV Agusta, κινήσεις βελτιστοποίησης λοιπόν που δεν πρόλαβε να αποσβέσει και τις κληρονόμησε ο Timur Sardarov.

Η πληροφορία τώρα είναι πως βρίσκεται σε συζητήσεις για εκ νέου πώληση της MV Agusta αυτή τη φορά απευθείας σε Κινέζο κατασκευαστή.

Εννοείται πως το λογικό βήμα είναι η QJMOTOR, αν και το κατώφλι στο Varese θα το περάσουν και άλλοι, όχι απαραίτητα γιατί έχουν πραγματικό ενδιαφέρον εξαγοράς, αλλά γιατί είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να έχουν μία ματιά εκ των έσω σε όσα φτιάχνει η MV Agusta αλλά και στο τι θα αποκτήσει ο επόμενος.

Η πληροφορία για εκ νέου πώληση του Timur Sardarov δένει με το γεγονός πως δεν εμπλέκεται τους τελευταίους μήνες στον σχεδιασμό της γκάμας, ούτε ασκεί τον βαθμό ελέγχου, όπως έκανε στο παρελθόν και επιβεβαίωσε στέλεχος του εργοστασίου. Η εξαγορά της MV Agusta διαφέρει στο μεταξύ από οτιδήποτε άλλο έχουμε δει το τελευταίο διάστημα, όπου σαρώνεται κάθε παλιό και ξεχασμένο όνομα και κυριολεκτικά ξεθάβεται από την λήθη για να μπει ως ταμπέλα σε κάτι με το οποίο δεν είχε ποτέ σχέση. Η QJMOTOR έτσι μπήκε αρχικά στην Ευρώπη, ενώ τώρα θέλει να κάνει την μετάβαση κάνοντας γνωστό το δικό της όνομα.

Μία γραμμή παραγωγής στην Ευρώπη και μία τεχνογνωσία όπως αυτή της MV Agusta, θα ανακάτευε την τράπουλα ανοίγοντας μία βεντάλια νέων δυνατοτήτων. Μένει να δούμε αν ο Timur Sardarov θα κάνει την κίνηση να ολοκληρώσει την εξαγορά με τους Κινέζους, όπως επίσης και ποιο ακόμη εργοστάσιο εκτός της QJMOTOR θα περάσει και δεύτερη φορά την πύλη στο Varese, καθότι αυτό θα σήμαινε πραγματικό ενδιαφέρον και όχι απλά μία διάθεση για διερευνητική ματιά δοθείσης της ευκαιρίας που ξαφνικά υπήρξε. Η επένδυση στην MV Agusta δεν μπορεί όμως να έχει μόνο επιχειρηματικό χαρακτήρα, καθώς τα κουκιά δεν βγαίνουν. Ο Pierer την απόκτησε γιατί κάποτε -όχι πολύ καιρό πριν- δεν τον άφησαν να πάρει την Ducati ενώ έφτασε στο τελικό στάδιο των υπογραφών έχοντας συμφωνήσει και το νούμερο, αλλά και γιατί ήθελε να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το γκρουπ Pierer Mobility. Είχε στόχο να κρατήσει το Made in Italy για αυτό και επένδυσε προς εκείνη την κατεύθυνση. Ο νέος αγοραστής θα πρέπει να μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το σημαντικό κομμάτι της εταιρεία για να έχει νόημα μία τόσο μεγάλη κίνηση και όχι απλά γιατί θέλει ένα ευρωπαϊκό όνομα.

Το πρόβλημα πάντως για την MV Agusta είναι πιο άμεσο. Το 2025 ολοκληρώθηκε με πτώση πωλήσεων που έφτασε το 27,8% ενώ την επόμενη χρονιά περιμένουν πωλήσεις που δεν θα ξεπεράσουν τις 2.000 μονάδες.

Στο μεταξύ η πτώση του 2025 έρχεται μετά από ένα κύκλο διάθεσης στοκ μοτοσυκλετών της προηγούμενης χρονιάς, γεγονός που αξιώνει την εύρεση επενδυτή, μία πιο επιτακτική διαδικασία από αυτό που ήταν πριν την KTM.