Η Kawasaki μας τρέλανε! CORLEO 150cc: ΜΟΤΟ-άλογο για offroad κατσικίσιες διαδρομές! [VIDEO]

Μία νέα -λέει- κατηγορία οχημάτων που θα πλαισιώνει τις μοτοσυκλέτες Kawasaki

Η Kawasaki μας τρέλανε! CORLEO 150cc: Μηχανικό άλογο για offroad κατσικίσιες διαδρομές! [VIDEO]

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/4/2025

Χρειάστηκε να το ελέγξουμε 4-5 φορές για να δούμε πως σίγουρα δεν βλέπουμε μία ετεροχρονισμένη πρωταπριλιάτικη φάρσα από την Kawasaki, αλλά όχι, το CORLEO είναι μία κανονική πρότασή της, με κινητήρα καύσης υδρογόνου 150 κυβικών και τέσσερις κινητήρες σε κάθε ένα από τα πόδια.

Πιστεύουμε, όπως έχουμε πει από το 2008, 17 χρόνια πριν, πως μπορεί να μην γλιτώσουμε το βήμα του εξηλεκτρισμού αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι αυτό το μέλλον της μετακίνησης και πως η χρήση του υδρογόνου σε κινητήρες εσωτερικής καύσης είναι μία εξαιρετική λύση για ένα μέλλον χωρίς βενζίνη αλλά και δίχως πολλές αλλαγές στον τύπο μοτοσυκλέτας που έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει.

Η Kawasaki και η Yamaha είναι πρωτοπόροι σε αυτό τον τομέα καθώς όχι μόνο κάνουν πραγματικές δοκιμές στους δρόμους -και της Ευρώπης- με μοτοσυκλέτες που καίνε υδρογόνο (δείτε εδώ το Kawasaki Hyse) αλλά παράλληλα εξελίσσουν και όλο το σύστημα υποστήριξης, από την μεταφορά και την αποθήκευσή του μέχρι την παραγωγή του. Η Kawasaki που είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκοσμίως έχει αναπτύξει ακόμη και tanker μεταφοράς υδρογόνου.

Σε αυτό το πλαίσιο εξερεύνησης της τεχνολογίας έχουν συμφωνήσει να φέρουν προτάσεις για νέες χρήσεις των κινητήρων τους, πάντα με δεδομένο πως η μοτοσυκλέτα είναι στο επίκεντρο καθώς αυτές οι δύο εταιρείες δεν κατασκευάζουν αυτοκίνητα και η έρευνα που κάνουν είναι για τις μοτοσυκλέτες η Yamaha και για το τμήμα-ξεχωριστή πλέον εταιρεία- μοτοσυκλετών η Kawasaki.

Έχουν λοιπόν σχεδιάσει έναν κινητήρα 150 κυβικών για μικρά δίκυκλα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε νέου τύπου γεννήτρια που θα καταναλώνει υδρογόνο για να παράγει ρεύμα και μάλιστα να ενωθεί σε συστοιχία για να καλύψει μεγαλύτερες εγκαταστάσεις.

Αυτός ο κινητήρας είναι που μπαίνει στο εμπρός τμήμα του νέου αλογο-κάτσικου, ενός νέου τύπου οχήματος που συνδυάζει -σύμφωνα πάντα με την ίδια την Kawasaki- το κράτημα και την ευκολία χειρισμού των μοτοσυκλετών Kawasaki, καθώς και την χαρά της οδήγησης – στο CORLEO! Ένα νέο τύπο οχήματος που ο αναβάτης καθοδηγεί με μετατόπιση βάρους στα μαρσπιέ-αρτάνη, όπως ακριβώς θα έκανε με ένα άλογο και ελέγχει με το σώμα του σε μία νέα συνεργασία ανθρώπου-μηχανής για εξερεύνηση σε βουνά και οπουδήποτε δυσκολεύεται να προσεγγίσει με άλλο όχημα!

Τα πόδια κινούνται ανεξάρτητα και αντικρυστά, όπως δηλαδή στα άλογα και όχι σαν καμήλα και τα πίσω εδράζονται σε ένα ψαλίδι που λειτουργεί ως μία κανονική ανάρτηση κρατώντας τον οδηγό παράλληλα με το έδαφος, προσφέροντας ταυτόχρονα και απόσβεση κατά το περπάτημα, το τρέξιμο, ακόμη και τα άλματα που το CORLEO μπορεί να πραγματοποιήσει από βράχο σε βράχο.

Για σούζες δεν γίνεται κάπου λόγος και ελπίζουμε αν ποτέ κατασκευάσουν κάποιο πρωτότυπο, να μην τις παραλείψουν ως επιλογή.

Ανάμεσα στα δύο πίσω πόδια κρύβεται το ρεζερβουάρ υδρογόνου με τον κινητήρα -μονάδα παραγωγής ενέργειας- να είναι όπως είπαμε τοποθετημένος εμπρός, εξισορροπώντας την κατασκευή.

Η παραγόμενη ενέργεια μεταφέρεται στους κινητήρες που έχει το κάθε πόδι ξεχωριστά, ενώ η Kawasaki αναφέρει πως το CORLEO θα έχει πέλματα από λάστιχο με πολύ καλή πρόσφυση -λένε- σε πέτρες, γρασίδι, βράχους κτλ οπότε δεν γλιτώνουμε από την αλλαγή ελαστικών.

Τα πόδια του αναβάτη πατούν σε αναβολείς, όπως ακριβώς θα έκανε σε ένα άλογο, που ρυθμίζονται σε μήκος και με βάση την κίνηση που μεταφέρει και την μετατόπιση βάρους σε συνδυασμό με το τιμόνι – γκέμια από το οποίο κρατιέται, καθοδηγεί το Corleo!

Δεν σταματάμε εκεί όμως, καθώς η Kawasaki ονειρεύεται και πλοήγηση με προτζέκτορες όπου εκτός από φωτισμού του εδάφους εμπρός, θα προσφέρουν και πλοήγηση ώστε να κοιτάς εμπρός αντί για την τεράστια οθόνη.

Στην καλύτερη περίπτωση έχουν δώσει έμπνευση για μία νέου τύπου καταδίωξη σε κάποια επόμενη ταινία, διότι απέχουμε πολύ από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ωστόσο είναι ένα καλό νέο πως δεν αφήνουν την έρευνα για τους κινητήρες υδρογόνου να σβήσει ή να παραμεριστεί και το αντιμετωπίζουν ακριβώς όπως θα θέλαμε, δηλαδή εξαντλώντας κάθε τρελή ιδέα, όπως ακριβώς φτάσαμε και στο σήμερα.

Πάντως υπάρχει και μοντέλο σε φυσικό μέγεθος, έστω και αν -μάλλον- δεν είναι λειτουργικό από το οποίο αυτή είναι η μοναδική φωτογραφία που υπάρχει:
Kawasaki_moto_alogo_motomag

Σύμφωνα με την Kawasaki θα δείξει το MOTO-Άλογο για πρώτη φορά στο κοινό, σε Έκθεση για την ζωή στο μέλλον με ορίζοντα το 2050, σε δέκα ημέρες (13 Απριλίου) στο Τόκυο.

Ετικέτες

kawasaki

hydrogen

hydrocycle

κινητήρας υδρογόνου

υδρογόνο

Kawasaki H2

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!