Η Moto Guzzi στην υγρόψυξη

Από το

Μαύρο Σκύλο

19/1/2011

Επιτέλους! Η Moto Guzzi έχει τελικά στα σχέδιά της την κατασκευή ενός καινούριου υγρόψυκτου κινητήρα. Με χωρητικότητα 1200 κυβικά, οκτώ συνολικά βαλβίδες και επικεφαλής εκκεντροφόρους, ο V2 των 90ο έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί στην EICMA τον Νοέμβριο του 2012. Οι μηχανικοί στο στρατηγείο της μητρικής Piaggio στην Pontedera, είναι επιβεβαιωμένο ότι εργάζονται σ' αυτόν, υπό την καθοδήγηση του Federico Martini. Ο Martini άρχισε σαν βασικός μηχανικός στην ίδρυση της Bimota, συνέχισε στη Gilera και σήμερα ο γκουρού του σχεδιασμού είναι επικεφαλής στο Powertrain Engineering της Piaggio. Με αυτόν τον κινητήρα που αναπτύσσουν θα αναζωογονηθεί η ιστορική φίρμα με μια σειρά νέων μοντέλων την περίοδο 2013 – 2015. Πιστεύεται ότι τουλάχιστον η πρώτη από αυτές μπορεί να εμπνευστεί από τα τρία πρωτότυπα Moto Guzzi που εμφανίστηκαν στην Eicma το 2009, δημιουργήματα του Pierre Terblanche.
Έτσι, μετά από σχεδόν μισό αιώνα, όπου τις Moto Guzzi κινούσε ο εγκάρσιος αερόψυκτος V2 90° με τα ωστήρια, ήρθε ο καιρός για ένα καινούριο κινητήρα.
Ο κινητήρας αυτός άρχισε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και έγινε το σήμα κατατεθέν της εταιρείας. Τώρα είναι καιρός να ξαναθυμηθούν την υγρόψυξη και την πρώτο τους υγρόψυκτο κινητήρα, τον θρυλικό αγωνιστικό της V8 500. Ο νέος κινητήρας δεν θα είναι εξέλιξη του υπάρχοντος με τα ωστήρια αλλά ενός καινούριου σχεδιασμένου σε λευκό χαρτί, ικανού να καλύπτει τις προδιαγραφές Euro 4 που θα είναι αυστηρότερες και πιστεύεται ότι πολύ δύσκολα θα τις καλύψουν αερόψυκτοι κινητήρες, οι οποίες θα ισχύσουν το 2014. Ο κινητήρας θα έχει δυο επικεφαλής εκκεντροφόρους με την περιστροφή τους να γίνεται από μικτό σύστημα με γρανάζια και καδένες όπως και στον νέο V2 του Dorsoduro. Η παράδοση της Guzzi με την τελική μετάδοση από άξονα διατηρείται, όπως και ο διαμήκης στο πλαίσιο στρόφαλος και η γωνία των 90ο . Καινοτομία θα είναι η κλίση των κυλίνδρων κατά 8ο προς τα εμπρός, δίνοντας περισσότερο χώρο για τα γόνατα του αναβάτη, το κουτί του φίλτρου αέρα αλλά και φορτίζοντας τον εμπρός τροχό με περισσότερο βάρος. Οι μηχανικοί είχαν ελπίσει σε μια εντονότερη κλίση 15ο αλλά δεν το επιτρέπει η ζεύξη με τον άξονα της μετάδοσης.
Αυτό το χαρακτηριστικό της κλίσης των κυλίνδρων σε Guzzi, για πρώτη φορά υπήρχε σε ένα από τα προηγούμενα πρωτότυπα της εταιρείας, τον πρωτοποριακό V2 75° κινητήρα με τον κωδικό VA-10, σχεδιασμένο για τη δεκαετία του 1990 από τον τότε αρχιμηχανικό της εταιρείας, Angelo Ferrari, πριν από την αγορά της Moto Guzzi το 2000 από την Aprilia. Αυτός ο υγρόψυκτος, με ξηρό κάρτερ, ψεκασμό, δυο επικεφαλής εκκεντροφόρους, εξατάχυτο κιβώτιο και μετατοπισμένα κομβία στον στρόφαλο για εξισορρόπηση των κραδασμών, προοριζόταν να τοποθετηθεί στο προτεινόμενο μοντέλο MG-1. Αυτό σχεδιαζόταν με αλυσίδα στην τελική μετάδοση αλλά το σχέδιο ακυρώθηκε από τον Beggio για να αφιερωθούν πόροι στην ανάπτυξη της Aprilia και να εισέλθει στον χώρο των scooter αναπτύσσοντας το Amico και αργότερα το Scarabeo. Ορισμένα στοιχεία του όμως θα χρησιμοποιηθούν στο νέο κινητήρα που αναπτύσσεται στην Pontedera. Εκεί θα κατασκευάζεται και θα μεταφέρεται στο εργοστάσιο της Moto Guzzi στο Mandello del Lario, για την τελική συναρμολόγηση των μοντέλων. Αρχικά είχαν επιλεγεί τρεις βαλβίδες για κάθε κύλινδρο (δυο εισαγωγής) για να διευκολυνθεί η πορεία των σωλήνων εξαγωγής αλλά η ανάγκη για μεγάλη απόδοση ώστε να τοποθετηθεί σε μοντέλα Sport όπως μια νέα Le Mans, σε Streetfighter και on-off, επιλέχθηκε η διάταξη με τέσσερις βαλβίδες.
Όλα θα αποκαλυφθούν το Νοέμβριο του 2012 -αλλά και πριν από τότε, μια νέα έκδοση της California θεωρείται ότι είναι υπό εξέλιξη και αναμένεται να εμφανιστεί στην EICMA φέτος το φθινόπωρο, με τον οκταβάλβιδο κινητήρα του Griso8V. Αυτό μπορεί κάλλιστα να είναι το τελευταίο νέο μοντέλο της Moto Guzzi με αερόψυκτο κινητήρα, λόγω των προβλημάτων με την επίτευξη των απαιτήσεων των Euro 4.

Honda: Κάνει τη Σαχάρα χρυσωρυχείο στην κατασκευή δρόμων - Για 1η φορά χρήση άμμου από έρημο

Μέσω της PathAhead οι Ιάπωνες παρουσίασαν το νέο τεχνητό υλικό Rising Sand
Δρόμος Honda υλικό Rising Sand
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

7/4/2026

Η άμμος της ερήμου ήταν μέχρι πρότινος ένα υλικό που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην οδοποιία και τις οικοδομές και η νεοσύστατη PathAhead της Honda είναι η εταιρεία που έρχεται για να το αλλάξει αυτό με το Rising Sand και μια τεχνολογία που δίνει λύσεις ποικιλοτρόπως.

Η νέα startup εταιρεία της Honda προέκυψε από το πρόγραμμα δημιουργίας νέων επιχειρήσεων "IGNITION" των Ιαπώνων και κάνει ντεμπούτο παρουσιάζοντας το νέο υλικό που βάζει στο παιχνίδι την άμμο της ερήμου στην κατασκευή δρόμων.    

Όπως στα κτίρια, η άμμος είναι ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και η άμμος που πληροί τις προδιαγραφές για αυτόν τον σκοπό είναι εκείνη που βρίσκεται στη θάλασσα, τα ποτάμια και τα λατομεία. Η άμμος της ερήμου δεν πληροί τις προδιαγραφές γιατί οι κόκκοι της είναι πιο λείοι και στρογγυλοί από αυτό που χρειάζεται στην οδοποιία, τα κτήρια και τις υποδομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, η οποία εισάγει άμμο για να οτιδήποτε χρειάζεται να χτίσει και να κατασκευάσει!

Δρόμος Honda υλικό Rising Sand
Η διαδικασία κοκκοποίησης της Honda για τη δημιουργία του Rising Sand

Ως το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο υλικό στον πλανήτη από τον άνθρωπο μετά το... νερό, υπολογίζεται ότι περίπου 50 δισ. τόνοι άμμου (και χώματος) χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις κατασκευές σε όλον τον κόσμο με ρυθμό που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει την φυσική αναπλήρωση της άμμου, η οποία έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία στη διατήρηση οικοσυστημάτων στις περιοχές που βρίσκεται -ακόμη περισσότερο στα ποτάμια-, της βιοποικιλότητας αλλά και του περιορισμού των φυσικών καταστροφών σε τοπικό επίπεδο -όπως πλημμύρες-, ειδικά στα ποτάμια.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο που έχει η αφαίρεση τόσο μεγάλων ποσοτήτων άμμου από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, ενώ σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει σχετική έλλειψη άμμου σε όλον τον κόσμο για κατασκευές, λόγω των περιορισμών που προσπαθούν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί στην ανεξέλεγκτη συλλογή της από οπουδήποτε.

Δρόμος Honda υλικό Rising Sand

Το τεχνητό αδρανές Rising Sand δημιουργείται έπειτα από κοκκοποίηση της άμμου που προέρχεται από έρημο, με αύξηση από 100 μm σε κόκκους διαμέτρου μερικών χιλιοστών, με την τεχνολογία που έχει αναπτύξει η Honda. Σύμφωνα με την PathAhead, έχει διάρκεια ζωής που φτάνει τα 20 χρόνια, η χρήση του έναντι άμμου θαλάσσης ή ποταμιών μειώνει το κόστος κατά 60%, ενώ μειώνεται σημαντικά και ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος. 

Η εταιρεία αναφέρει επίσης ότι έναντι αντίστοιχων φυσικών αδρανών υλικών η αντοχή του παρουσιάζεται αυξημένη κατά 2,5 φορές. Έτσι η τυπική διάρκεια ζωής ενός δρόμου μπορεί να αυξηθεί από τα 10 σε περισσότερα από 20 χρόνια και έτσι μειώνεται κατά 60% το κόστος, ενώ η τιμή του Rising Sand αναμένεται να είναι κοντά σε εκείνη των συμβατικών υλικών που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία.

Δρόμος Honda υλικό Rising Sand
Το πάνω δεξί κομμάτι οδοστρώματος περιέχει Rising Sand σε αντίθεση με το αριστερό που έχει φυσικά δομικά υλικά

Στο τιμόνι της νεοσύστατης PathAhead βρίσκεται ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Masayuki Iga. Ο Ιάπωνας πέρασε 11 χρόνια στη Honda R&D κάνοντας έρευνα σε διάφορα υλικά στο ομώνυμο ερευνητικό τμήμα των Ιαπώνων και εξειδικεύτηκε στην εξέλιξη ατσάλινων φύλλων για χρήση στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλά και στην εξέλιξη βιώσιμων υλικών.

Η Honda αναμένεται να χτίσει εργοστάσιο επεξεργασίας στην Κένυα το 2028 για να παράγει τοπικά Rising Sand σε μια στρατηγική κίνηση με την αφρικάνικη ήπειρο να έχει μόλις το 20% των δρόμων της με ασφαλτόστρωση. Σε συνδυασμό με την ελλιπή τους συντήρηση το κόστος μεταφορών στην Αφρική υπολογίζεται ότι είναι τρεις φορές υψηλότερο έναντι πιο αναπτυγμένων περιοχών του πλανήτη.

Δρόμος Honda υλικό Rising Sand
Ο Masayuki Iga με ένα κομμάτι δρόμου με Rising Sand

Honda και PathAhead φαίνεται να έχουν έναν θησαυρό στα χέρια τους που θα αξιοποιήσουν αρχικά στην Αφρική. Μετά από αυτήν την εξέλιξη πότε άραγε θα αρχίσουμε να ανησυχούμε και για τις ερήμους του πλανήτη;