Η ΛΕΜΟΤ αποτελεί θεμέλιο λίθο του οργανωμένου μοτοσυκλετισμού στην Ελλάδα, τον πρώτο για να ακριβολογούμε, με συνεχόμενες παρεμβάσεις στα κοινά από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε και σταθερά μέχρι και σήμερα. Πολλοί όροφοι έχουν προστεθεί από τότε στο οικοδόμημα του ελληνικού μοτοσυκλετισμού, αλλά αποτελεί αξίωμα δίχως να χρειάζεται εξήγηση πως αν τρίξουν τα θεμέλια κουνιούνται και οι όροφοι.
Με αφορμή τις επικείμενες εκλογές για την Αθλητική ΜΟΤΟΕ γίνονται πολλές ζυμώσεις αυτή την στιγμή και με σημερινό Δελτίο Τύπου που έστειλε η ΛΕΜΟΤ αποκαλύπτεται η μία πλευρά των πραγμάτων, όπου ξεκάθαρα η μεγάλη αυτή λέσχη με ορισμένους αγωνιζόμενους παίρνει θέση στηρίζοντας τον Δημήτρη Αθανασουλόπουλο, γνωστό ως DOC. Έχοντας μιλήσει μαζί τους, γνωρίζουμε πως η υποστήριξη αυτή δεν έρχεται τυφλά, αλλά στηρίζεται στις εξαγγελίες του κ. Αθανασουλόπουλου και έρχεται απαιτώντας την δέσμευση σε αυτές. Παραθέτουμε αυτούσιο το Δελτίο Τύπου όπως μας το έστειλε η ΛΕΜΟΤ:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΜΑ: ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΜΟΤΟΕ της 27 Μαρτίου 2021.
H Λέσχη Ελλήνων Μοτοσυκλετιστών, ΛΕΜΟΤ, η μεγαλύτερη και με 42 χρόνια συνεχούς δράσης Μοτοσυκλετιστική Λέσχη στην Ελλάδα είναι εδώ και πολύ καιρό απόλυτα απογοητευμένη από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον χώρο του Μοτοσυκλετιστικού Αθλητισμού στην Ελλάδα.
Μια κατάσταση που το κύριο βάρος ευθύνης πέφτει στην ΑΜΟΤΟΕ, την Ομοσπονδία που έχει την ευθύνη για την διαχείρηση των Μοτοσυκλετιστικών αθλημάτων στην Ελλάδα.
Η ΛΕΜΟΤ θεωρεί ότι έχει έρθει η ώρα για σημαντικές αλλαγές στο χώρο κατονομάζοντας παράλληλα το απερχόμενο Προεδρείο του ΔΣ της ΑΜΟΤΟΕ :
1.) Σαν αποτυχημένο για όσα ΔΕΝ έκανε για το άθλημα, με αποτέλεσμα αυτό να σέρνεται εδώ και πολλά χρόνια χωρίς προοπτική, χωρίς αγωνιζόμενους, χωρίς θεατές,
2.) Αλλά κυρίως κατηγορούμε το Προεδρείο του ΔΣ της ΑΜΟΤΟΕ σαν αποτυχημένο γι΄ αυτά που ΕΚΑΝΕ, διότι η αλαζονεία, ο εγωκεντρισμός, η έπαρση, ο μηδενισμός και η απαξίωση των πάντων, (δηλαδή ο τρόπος που λειτουργεί το απερχόμενο Προεδρείο του ΔΣ τα τελευταία χρόνια), είναι αυτός που οδήγησε την ΑΜΟΤΟΕ στην σημερινή ανυπόληπτη και θλιβερή της κατάσταση συμπαρασύροντας το σύνολο του αγωνιστικού χώρου.
Τους κατηγορούμε διότι με την αλαζονική τους συμπεριφορά θεωρώντας ότι λειτουργούν στο απυρόβλητο έφτασαν σε σκανδαλώδεις αποφάσεις που άγγιξαν το επίπεδο παρανομίας πχ παράνομες μεταγραφές αθλητών, αιφνίδια καθαίρεση της Πειθαρχικής Επιτροπής (ώστε να μην προκύψουν αποφάσεις που βλάπτουν συγκεκριμένα συμφέροντα), προσπάθεια για κατευθυνόμενες μεταγραφές, για να μην αναφερθούμε στους γκρίζους Οικονομικούς χειρισμούς που μεταφέρουν σημαντικότατες εκκρεμότητες και ενστάσεις στο μη ορατό μέλλον.
Η ΛΕΜΟΤ έχει κάνει για όλα τα παραπάνω επανειλημμένα επίσημες καταγγελίες και ενστάσεις τις οποίες το υπάρχον Προεδρείο του ΔΣ επιδεικτικά αγνοεί.
Όμως οι εκλογές του Μαρτίου είναι μπροστά μας και είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να γυρίσουμε σελίδα.
Η υποψηφιότητα του Δημήτρη Αθανασουλόπουλου (DOC) για την θέση του Προέδρου δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το ξεκαθάρισμα και την πρόοδο του χώρου σε θέματα που από χρόνια λιμνάζουν, και η επιτυχημένη σταδιοδρομία του στον χώρο της μοτοσυκλέτας από τις θέσεις του αγωνιζόμενου, του οργανωτή και του δημοσιογράφου, σε συνδυασμό με την στήριξη ισχυρής ομάδας στελεχών, συνηγορούν απόλυτα στην επίτευξη του στόχου της εξυγίανσης και αναβάθμισης του χώρου της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας.
Η ΛΕΜΟΤ με το βάρος της ευθύνης της 42χρονης επιτυχημένης εμπλοκής της στο χώρο στηρίζει την υποψηφιότητα Δημήτρη Αθανασουλόπουλου για την θέση του Προέδρου, του εύχεται καλή επιτυχία παράλληλα δεσμευόμενη σε κάθε βοήθεια που θα της ζητηθεί.
Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!
Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
Από τον
Παύλο Καρατζά
29/1/2026
Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!
Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!
Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.
Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!
Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!
Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:
Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:
“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας
Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.
Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.
Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;
Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!
Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.
Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.
Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.
Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.
Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».
Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;
Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.
Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.
Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.
Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.
Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;
Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.
Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.
Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;
Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”
