Ηλεκτρικά οχήματα: Κίνδυνος θάνατος ή απλά συμπτώσεις…

Βάζοντας το δάκτυλο στην πρίζα
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/10/2020

Όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με τη χρήση ηλεκτρικών συσκευών και μάλιστα με πολύ περίπλοκες λειτουργίες όπως τα Smartphone, τα PC, τα Laptop, τα Tablet, ακόμα και οι πιο φτηνές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές θέλουν πτυχίο πανεπιστημίου για να τις χειριστείς σωστά. Οπότε η είσοδος των ηλεκτρικών οχημάτων στη ζωή μας, τα οποία μάλιστα είναι πολύ πιο απλά σε κατασκευή από τα συμβατικά οχήματα με κινητήρες εσωτερικής καύσης, θα έπρεπε να είναι εντελώς απροβλημάτιστη και απόλυτα ασφαλής. Μια μπαταρία και ένας ηλεκτροκινητήρας πάνω σε ρόδες είναι και τίποτε άλλο. Όμως αν παρακολουθήσεις τις ανακλήσεις που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν οι κατασκευαστές τους, θα παρατηρήσεις πως η ζωή μαζί τους δεν είναι τόσο απροβλημάτιστη. Πρόσφατα η Harley Davidson εξέδωσε ανάκληση για την LiveWire, όπου το πρόβλημα αφορούσε το απότομο “σβήσιμο” της μοτοσυκλέτας. Ακριβώς για την ίδια αιτία, η Zero ανακαλεί 64 μοτοσυκλέτες που κατασκεύασε για το 2021, λέγοντας πως το πρόβλημα αφορά έναν κεντρικό ρυθμιστή για την παροχή, ο οποίος διακόπτει την παροχή ρεύματος “αναπάντεχα”. Ως εδώ θα μπορούσαμε να μιλάμε για συμπτώσεις, αλλά την ίδια στιγμή η BMW έχει βγάλει οδηγία που αφορά όλους τους κατόχους plug-in αυτοκινήτων της, τους οποίους καλεί να μην φορτίζουν τα οχήματά τους και να χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ τον συμβατικό κινητήρα, διότι υπάρχει περίπτωση να πιάσουν φωτιά. Το πρόβλημα με τις φωτιές των ηλεκτρικών και plug-in οχημάτων συνήθως σχετίζεται με τους ταχυφορτιστές, οι οποίοι υπερθερμαίνουν τις μπαταρίες. Μέρος του προβλήματος είναι φυσικά και οι ίδιες οι μπαταρίες, καθώς στην προσπάθειά τους οι κατασκευαστές να αυξήσουν την αυτονομία και να μειώσουν το βάρος τις φτάνουν στα όρια της σημερινής τεχνολογίας. Κυρίως όμως, το βασικό πρόβλημα είναι η τεράστια ηλεκτρική ενέργεια που διαχειρίζονται τα συστήματα των ηλεκτρικών οχημάτων και δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες ηλεκτρικές συσκευές που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας. Επίσης θα πρέπει να καταλάβουμε πως σε αντίθεση με τα μηχανικά εξαρτήματα που συνήθως “προειδοποιούν” πριν την ολική καταστροφή, τα ηλεκτρικά εξαρτήματα είτε δουλεύουν, είτε δεν δουλεύουν και ο χρόνος χρήσης δεν έχει καμία σημασία, καθώς μπορεί να χαλάσουν την πρώτη ημέρα, αλλά μπορεί και να αντέξουν δεκάδες χρόνια.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.