Το ημερολόγιο μιας "πριγκίπισσας" με ένα KTM 250 Duke

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

26/3/2021

To KTM 250 Duke είναι μια μοτοσυκλέτα που απευθύνεται σε όσους δεν ακολουθούν τα trend και τις μόδες, αλλά ψάχνουν μια απολαυστική, σύγχρονη, και –κυρίως- προσιτή οικονομικά μοτοσυκλέτα, που θα μπορούν να την οδηγούν καθημερινά και παντού, με οικονομικό πλαφόν λίγο πάνω από τις 4.000 ευρώ. Είναι ένα naked που απευθύνεται σε νέους (αλλά και σε αυτούς που αισθάνονται νέοι) αναβάτες. Και μέσα σε αυτό το ευρύ φάσμα υποψήφιων ιδιοκτητών του 250 Duke, όχι απλώς συμπεριλαμβάνεται και το γυναικείο κοινό, αλλά καταλαμβάνει κι ένα σημαντικό δυναμικό ποσοστό. Ας μην ξεχνάμε πως οι γυναίκες που οδηγούν μοτοσυκλέτες, είναι από τις πιο ταχεία αυξανόμενες ομάδες αναβατών, αλλά και μία λύση στο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κοινό της μοτοσυκλέτας, το οποίο γερνάει και αναζητά την "εισροή" νέου αίματος. Όπως άλλωστε έχουμε γράψει και στο παρελθόν, οι γυναίκες αναβάτριες αντιμετωπίζουν πολύ πιο σοβαρά το ρόλο τους πάνω στην μοτοσυκλέτα απ' ό,τι οι άντρες, ενώ καταρρίπτουν επιδεικτικά το στερεότυπο που τις ήθελε να προτιμούν τα σκούτερ και την ευκολία της αυτόματης μετάδοσης.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο –και επειδή, δυστυχώς, δεν έχουμε εμπλουτίσει ακόμη την Συντακτική μας Ομάδα με μια γυναίκα συνάδελφο- θελήσαμε να έχουμε την "άλλη άποψη" για το 250 Duke από μια αυθεντική, σκληροπυρηνική (με την καλή έννοια του όρου) αναβάτρια. Η Αδαμαντία είναι κάτοχος ενός Royal Enfield Continental GT 650 και δεινή χιλιομετροφάγος παντός καιρού (όπως θα διαβάσετε παρακάτω, ήρθε να παραλάβει την μοτοσυκλέτα από το ΜΟΤΟ εν αναμονή της χιονοθύελλας)! Χρησιμοποιεί αποκλειστικά την μοτοσυκλέτα, τόσο για τις καθημερινές της μετακινήσεις όσο και για τις βόλτες και τα ταξίδια που κάνει σε τακτική βάση, και αποτελεί ίσως το τυπικό δείγμα σωματότυπου και εμπειρίας μια αναβάτριας, για να διαπιστώσουμε το αντίκτυπο του βενιαμίν (στην ελληνική αγορά) των naked της ΚΤΜ, στο γυναικείο κοινό. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που θέλουμε να δώσουμε μια διαφορετική προσέγγιση στο αναγνωστικό μας κοινό, όπως είχαμε κάνει με το Honda CRF250L, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε σε κάθε ευκαιρία!

Mία… διαφορετική αυτοβιογραφία

Το περιοδικό ΜΟΤΟ μου έδωσε την ευκαιρία να οδηγήσω το νέο KTM 250 Duke για τρείς ημέρες. Ενώ αρχικά όλοι θεωρήσαμε πως θα είναι μια πολύ εύκολη και ευχάριστη εμπειρία, οι τρείς πιο κρύες μέρες του φετινού χειμώνα που ακολούθησαν την Μήδεια μετέτρεψαν την δοκιμή σε πρόκληση. Δεν μπορώ να αρνηθώ πως μου άρεσε. Challenge accepted λοιπόν.

Γενικά μου αρέσει να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου ως μέσο αναβάτη, παρόλο που πολλοί επιμένουν να χρησιμοποιούν λέξεις όπως μικροκαμωμένη, γεγονός που μπορεί να δώσει -λανθασμένα- την εντύπωση πως κάποιες μοτοσυκλέτες με δυσκολεύουν στην οδήγηση. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα όμως δεν χρειάστηκε ούτε κόπο ούτε τρόπο, καθώς από την πρώτη κιόλας στιγμή μου έδωσε την αίσθηση ότι την οδηγούσα καιρό. Η θέση οδήγησης είναι όρθια και άνετη, η θέση των μαρσπιέ είναι σε τέτοιο σημείο ώστε να τα γόνατα να σχηματίζουν σχεδόν ορθή γωνία και να μην επιβαρύνεται η άρθρωση. Σε αυτό βοηθάει και το τιμόνι που έρχεται πολύ εύκολα στα μέτρα σου, χαλαρώνοντας απλά δύο βίδες άλεν.

Εξωτερικά μοιάζει πολύ με το KTM Super Duke της προηγούμενης γενιάς, σε μια μικρότερη και πιο ευκίνητη έκδοση και η παρουσία του στο δρόμο δεν περνάει απαρατήρητη. Όλες του οι λάμπες είναι LED, πράγμα που σημαίνει δυνατό φως, ανθεκτικό στο χρόνο, τους κραδασμούς και την υγρασία, καθώς και μικρή κατανάλωση μπαταρίας. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε η οθόνη του. Έχει πάρα πολλές ενδείξεις και πληροφορίες σχετικά με τη μοτοσυκλέτα και τη λειτουργία της, που κατά την άποψη μου, την κάνει πολύ φιλική σε αναβάτες με ελάχιστη ή καθόλου εμπειρία. Είναι δε ένα χαρακτηριστικό που δεν συναντάς ακόμα και σε μεγαλύτερες και ακριβότερες μοτοσυκλέτες. Μια λεπτομέρεια που μου δημιούργησε ανασφάλεια είναι η μικρή κλίση του πλαϊνού σταντ. Αισθάνθηκα πως σε άνισο έδαφος ή σε δυνατό αέρα, λόγω και του χαμηλού βάρους του, υπάρχει κίνδυνος πτώσης.

Οδηγικά είχα μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Παρόλο που ανήκει στην κατηγορία των γυμνών ο σχεδιασμός που έχει ακολουθήσει ο κατασκευαστής ελαχιστοποιεί τα προβλήματα που συνήθως δημιουργούνται σε τέτοιες μοτοσυκλέτες από δυνατούς ανέμους. Το ηλεκτρονικό γκάζι σου δίνει πολύ καλή αίσθηση απόκρισης και κάνει διασκεδαστική την οδήγηση ακόμα και μέσα στην κίνηση της Αθήνας σε ώρες αιχμής. Ο κινητήρας ανταποκρίνεται άμεσα σε κάθε άνοιγμα του και δίνει πολύ ωραία ροπή ακόμα και σε χαμηλές στροφές. Ο μονόδρομος συμπλέκτης του προσφέρει ομαλό κατέβασμα ταχύτητας χωρίς να χάνεις την αίσθηση του πίσω τροχού. Έχει σύστημα φρεναρίσματος ABS και στους δυο τροχούς το οποίο δοκίμασα στις ακραίες καιρικές συνθήκες των ημερών και μου έδωσε πολύ μεγάλη αίσθηση ασφάλειας. Η μπροστινή ανάρτηση μου μετέφερε εξαιρετική πληροφόρηση στην είσοδο και κατά τη διάρκεια της στροφής, έτσι ώστε να έχω την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να πλαγιάσω χωρίς φόβο.

Αντικειμενικά, είναι μια μοτοσυκλέτα η οποία αποτελεί καταπληκτική επιλογή για τις ανάγκες της πόλης ενώ παράλληλα είναι διασκεδαστική και ευχάριστη. Προσφέρει ασφάλεια και άνεση στον αναβάτη και είναι κατάλληλη για νέους οδηγούς. Θα τη χαρακτήριζα μοτοσυκλέτα με επιβλητικό σχεδιασμό και μια πινελιά ατελείωτης χάρης. Προσωπικά με έκανε να αμφισβητώ προηγούμενες επιλογές μου…

Αρθρογράφος φαινόμενο,

Αλεξάκη Αδαμαντία

https://bit.ly/MOTO_683

Επικαιρότητα

Honda SP-1 των Joey Dunlop και John McGuinness σε δημοπρασία

Δύο αγωνιστικές Honda με ιστορία στο Isle of Man και τα χρώματα της Vimto

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

1/10/2026

Οι μοτοσυκλέτες που οδήγησαν οι δύο θρύλοι του Isle of Man TT το 2000 βγαίνουν για πρώτη φορά στο σφυρί.

Δύο Honda SP-1 των Joey Dunlop και John McGuinness θα δημοπρατηθούν στις 15 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της Iconic Motorcycle Sale κατά τη διάρκεια του NEC Classic Motor Show 2026.

Οι δύο μοτοσυκλέτες αγωνίστηκαν το 2000 με τα χαρακτηριστικά χρώματα της Vimto και αναμένεται να προσελκύσουν συλλέκτες. Η Honda του Dunlop εκτιμάται ότι θα φτάσει τις 92.000-115.000 ευρώ, ενώ εκείνη του McGuinness υπολογίζεται στις 57.500-69.000 ευρώ.

Η μοτοσυκλέτα του Dunlop έχει ιδιαίτερα σημαίνουσα ιστορία, καθώς με αυτήν απέσπασε τη νίκη στην κατηγορία TT F1 του 2000, ενώ τερμάτισε τρίτος στον αγώνα Senior TT.

Η συγκεκριμένη SP-1 είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί από τον James Toseland εκείνη τη σεζόν. Μετά τον τραυματισμό του Toseland σε δοκιμές στο Cadwell Park, πέρασε στα χέρια του Dunlop, ο οποίος τη χρησιμοποίησε σε αγώνες προετοιμασίας πριν από το TT. Στο Cookstown τερμάτισε δεύτερος, ενώ στο North West 200 πήρε την pole position.

Στο North West 200, ωστόσο, τόσο ο Dunlop όσο και ο McGuinness δυσκολεύτηκαν απέναντι στις Yamaha R1. Για το TT η Honda προχώρησε σε σημαντικές αλλαγές, τοποθετώντας στις SP-1 τον κινητήρα WSBK του Aaron Slight και διαφορετικό setup των Showa αναρτήσεων.

Μετά το TT του 2000, η εργοστασιακών προδιαγραφών μοτοσυκλέτα του Dunlop επέστρεψε σε διαμόρφωση του Αγγλικού Superbike (BSB). Ο κινητήρας του Aaron Slight και το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων αφαιρέθηκαν, όπως και τα φέρινγκ της Vimto.

Και οι δύο SP-1 πουλήθηκαν στο τέλος της σεζόν του 2000 στον Dennis Berwick, ο οποίος τις χρησιμοποίησε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike το 2001 και το 2002 με τους Peter Berwick και Jason Davies.

Στη συνέχεια πέρασαν στα χέρια συλλέκτη και παρέμειναν εκεί μέχρι το 2014, όταν αποκτήθηκαν από τον σημερινό πωλητή.

Καμία από τις δύο δεν έχει αγωνιστεί από το 2002, αν και έχουν λειτουργήσει και παρουσιαστεί σε επιλεγμένες εκδηλώσεις τα τελευταία 24 χρόνια.

Το σημαντικότερο για τους συλλέκτες είναι ότι πρόκειται για την πρώτη φορά που οι συγκεκριμένες SP-1 προσφέρονται προς πώληση. Και στην περίπτωση της μοτοσυκλέτας του Dunlop, δεν μιλάμε απλώς για μια replica με το όνομα ενός θρύλου στο ντεπόζιτο, αλλά για την πραγματική Honda με την οποία κέρδισε τον αγώνα F1 στο TT του 2000.