Ιταλοί κατασκευάζουν πίστα στην Τενερίφη - δείχνουν το δρόμο μιας τέτοιας επένδυσης

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/9/2016

Εδώ και τέσσερα χρόνια, ακούμε για κατασκευή πίστας με προδιαγραφές F1 στα Κανάρια Νησιά, τα οποία ανήκουν στην Ισπανία με καθεστώς αυτονομίας και βρίσκονται εκατό χιλιόμετρα από τις νότιες ακτές του Μαρόκο. Έπειτα από τα εγκαίνια του εργοταξίου στο τέλους Αυγούστου, πλέον η κατασκευή έχει ξεκινήσει αμετάκλητα, με ορίζοντα ολοκλήρωσης τους επόμενους 22 μήνες.

Με κλίμα ξερό και υποτροπικό, τα Κανάρια Νησιά χαρακτηρίζονται από σταθερές μεσαίες θερμοκρασίες σε όλη την διάρκεια του χρόνου με μόλις 15 μέρες βροχόπτωσης κατά μέσο όρο. Με βασική πηγή εσόδων τον τουρισμό και τις δραστηριότητες αναψυχής, τα νησιά έχουν αναπτύξει μία μοναδική σειρά υποδομών, με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και αεροδρόμια με απευθείας σύνδεση με τις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχει το κατάλληλο κλίμα και οι υποδομές και παράλληλα ακόμα ένα επιπρόσθετο χαρακτηριστικό, που αναγάγει την Τενερίφη, ιδανικό μέρος για την δημιουργία πίστας: Το ενεργό ηφαίστειο προμηθεύει την καλύτερη πρώτη ύλη του κόσμου, για την ασφαλτόστρωση!

ο θεμέλιος λίθος, κρύβει χρονοκάψουλα με αντίγραφο των συμβολαίων και πρωτότυπες υπογραφές... 

 

πηγή: motorbikemag.es

Οι αναγνώστες του MOTO, ακούν συχνά για παρουσιάσεις νέων μοτοσυκλετών, για τις οποίες ταξιδεύουμε μέχρι τα Κανάρια Νησιά τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, και οι λόγοι είναι όλοι οι παραπάνω. Τα νησιά έχουν εκπληκτική άσφαλτο στους δημόσιους δρόμους, που αντίστοιχη δεν βρίσκεις παρά μόνο σε πίστες, και οι υποδομές τους είναι ιδανικές για την φιλοξενία τέτοιων οργανώσεων. Με βάση αυτό, είναι κατανοητό ότι η πίστα δεν φτιάχνεται τόσο για τους ντόπιους και εξαιτίας της απομακρυσμένης απόστασης, ούτε και για την φιλοξενία πρωταθλημάτων της F1 και των MotoGP. Αν και θα διεκδικήσουν την διοργάνωση τέτοιων αγώνων, το αρχικό στάδιο κατασκευής που ξεκίνησε τέλη Αυγούστου και θα ολοκληρωθεί το ’18, δεν περιλαμβάνει εκτεταμένες κερκίδες εκατοντάδων χιλιάδων θεατών. Ωστόσο από την άλλη δεν απορρίπτουν κανένα ενδεχόμενο, καθώς το συμβούλιο των νησιών αναλαμβάνει την προέκταση του περιφερειακού αυτοκινητόδρομου και την σύνδεση του κοντινού βασικού αεροδρομίου των νησιών, ώστε να διευκολύνει την διοργάνωση οποιασδήποτε εκδήλωσης προγραμματιστεί στο μέλλον.

Οι επενδυτές που έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου το έργο κατασκευής για 35+5 χρόνια εκμετάλλευσης, δεν προσδοκούν στην ανάληψη παγκόσμιου πρωταθλήματος για να αποσβέσουν τα σχεδόν 26 εκατομμύρια της επένδυσης. Το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 39 εκατομμύρια, όταν υπολογίσει κανείς τις εργασίες οδοποιίας που θα κατασκευάσει η πολιτεία, και το κόστος της αγοράς γης από τους ιδιώτες. Η γη αγοράστηκε το ‘12 από την κυβέρνηση αποκλειστικά για τον σκοπό αυτό…

Τα έσοδα της νέας πίστας θα προέρχονται από την ενοικίαση για δοκιμές σε αγωνιστικές ομάδες της F1, MotoGP και Superbike, την φιλοξενία εκδηλώσεων όπως οι παρουσιάσεις νέων μοντέλων σε δημοσιογράφους και το κυριότερο στον τουρισμό υψηλού κόστους… Σκοπός τους είναι να προσελκύσουν την φιλοξενία των ακριβών αυτοκινήτων που βρίσκονται σε πίστες ανά τον κόσμο. Οι ιδιοκτήτες τους έτσι κι αλλιώς ταξιδεύουν στα Κανάρια Νησιά για διακοπές όλο το χρόνο, με τα παγκοσμίου φήμης γήπεδα του γκολφ να αποτελούν βασική αιτία. Η δημιουργία πίστας αποσκοπεί στην διεκδίκηση ενός ακόμα ακριβού χόμπι.. και προτάσσει ως δέλεαρ το κλίμα και την εξωτική τοποθεσία.

Η πίστα των 4.067 χιλιομέτρων, σχεδιάστηκε το 2012 από τον όμιλο GPO, υπεύθυνο μεταξύ άλλον για μία σειρά από μεγάλες πίστες της Ισπανίας, όμως της Catalunya στην Βαρκελώνη, της Navarra και Monteblanco. Την κατασκευή έχει αναλάβει η Ιταλική Axia S.r.l. που με έδρα στο Μιλάνο επηρέασε και τον σχεδιασμό της GPO, που ακολουθήσε τα χαρακτηριστικά της Imola κατασκευάζοντας την νέα πίστα με υψομετρικές διαφορές και γνώμονα την θέα προς τον ορίζοντα και την θάλασσα.

Το αεροδρόμιο της Τενερίφης υποδέχεται κάθε χρόνο 6 εκατομμύρια τουρίστες απέχοντας μόλις 2,5 χιλιόμετρα από το σημείο που κατασκευάζεται η πίστα, ενώ ορισμένα από τα μεγαλύτερα θέρετρα βρίσκονται σε πολύ μικρή απόσταση. Ο Carlos Alonso, πρόεδρος του συμβουλίου των Κανάριων Νησιών, υποστηρίζει ότι η πίστα ταιριάζει απόλυτα με το μοντέλο τουρισμού που έχουν επιλέξει και γι΄ αυτό η κυβέρνηση προχώρησε στις απαραίτητες ρυθμίσεις με αγορά γης από τους αγρότες και διευκόλυνση της γραφειοκρατικής διαδικασίας, που παρόλο αυτά καθυστέρησε την έναρξη της κατασκευής για έναν ολόκληρο χρόνο.

Βασικό επίσης στοιχείο για την ολοκλήρωση της επένδυσης, ήταν η ευνοϊκή φορολόγηση που ισχύει για τις εταιρίες με έδρα τα νησιά, που ανέρχεται μόλις σε 4%, έναντι της αρκετά υψηλότερης φορολογίας που ισχύει στην Ισπανία.

Με τα δεδομένα της χρονολογίας του σχεδιασμού της, πίσω στο 2012, η πίστα υπολογίζεται να έχει μέγιστη ταχύτητα 310Km/h για μονοθέσια της F1 στην ευθεία μήκους 819 μέτρων, ενώ απαρτίζεται από μία εντυπωσιακή σειρά δεκαπέντε στροφών, από τις οποίες δέκα αριστερόστροφες και πέντε δεξιόστροφες.

Το πλάτος της θα είναι μεταξύ 12 και 15 μέτρων και οι ομάδες θα διαθέτουν χώρο για 2.000 αυτοκίνητα, 60 λεωφορεία και 20 φορτηγά. Ταυτόχρονα θα δημιουργηθούν 6.500 θέσεις πάρκινγκ, κατά το μέγιστο, μεγέθη που αποκαλύπτουν περεταίρω ότι η δημιουργία της πίστας δεν αποσκοπεί απευθείας στην φιλοξενία παγκόσμιων πρωταθλημάτων, τουλάχιστον στο αρχικό της στάδιο.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πίστας, αποτελεί ο σχεδιασμός που της επιτρέπει να διαχωριστεί σε τρεις μικρότερες πίστες, που με την παρουσία εξόδων διαφυγής και ανεξάρτητης πρόσβασης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν παράλληλα, φιλοξενώντας ταυτόχρονες διοργανώσεις. Αυτό είναι απόλυτα κατανοητό, όταν αντιλαμβάνεσαι ότι σκοπός της δημιουργίας της είναι να αποτελεί σημείο συνεχών δοκιμών για τις αγωνιστικές ομάδες… Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί και πίστα για αγώνες 4x4 και motocross.

Διευθυντής της πίστας, πρόκειται να τεθεί ο Άγγλος Walter Sciacca, στέλεχος εταιρίας που διατηρεί το management ακριβών αυτοκινήτων και διοργανώνει αγώνες με supercar και μοτοσυκλέτες. Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό, ότι οι συμφωνίες πίσω από την δημιουργία αυτών των πιστών, γίνονται πολύ συχνά ανάμεσα σ’ ένα κλειστό κύκλο με πανευρωπαϊκές επεκτάσεις, εξασφαλίζοντας την βιωσιμότητα της επένδυσης ακόμα και πριν τον τελικό σχεδιασμό της πίστας. Ελάχιστα επαφίονται στην διοργάνωση τοπικών πρωταθλημάτων και την καθημερινή ενοικίαση για το κοινό, πράγμα που μαρτυρά και την πορεία που θα πρέπει να έχει μία τέτοια επένδυση και για εμάς. Διαφορετικά είναι προτιμότερο να δημιουργηθεί μία πίστα χωρίς αυτές τις πανάκριβες προδιαγραφές, που η επένδυσή της θα μπορούσε να αποσβεστεί από τις ντόπιες διοργανώσεις. Αυτή άλλωστε είναι και η πραγματικότητα για τις αναρίθμητες πίστες που συναντάμε σε Ιταλία και Ισπανία, χωρίς να είναι καθόλου τυχαίο ότι αποτελούν φυτώρια κορυφαίων αναβατών. Για τα δικά μας δεδομένα, είναι ευκολότερη η δημιουργία μικρότερων πιστών με γνώμονα την κάλυψη του ντόπιου πληθυσμού, που με μικρό κόστος θα απολαμβάνει σωστές και άρτιες εγκαταστάσεις, με μέγιστη ασφάλεια. Οι πίστες με προδιαγραφές F1, απαιτούν ένα αρκετά υψηλότερο κόστος κατασκευής, που για να καλυφθεί απαιτεί με τη σειρά του, ένα τελείως διαφορετικό παιχνίδι στην προσέλκυση πελατείας. Στο τέλος αυτές οι πίστες είναι ασύμφορες για το κοινό, όπως ακριβώς συνέβη στην περίπτωση της Κωνσταντινούπολης…

 

Το σημείο της πίστας, όπως ήταν το '14 όταν και κατατέθηκαν τα έγγραφα για την έναρξη της κατασκευής:

------------------

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες