JEFTA: Σταδιακά φθηνότερες μοτοσυκλέτες - Συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ιαπωνίας

Μειώνονται οι δασμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/7/2018

Μπαίνει σε εφαρμογή και επικυρώνεται, η JEFTA (Japan-EU Free Trade Agreement, "συμφωνία ελεύθερων εμπορικών συναλλαγών Ιαπωνίας-ΕΕ") που ψηφίστηκε το 2017 μετά από διαπραγμάτευση τεσσάρων ετών, και η εφαρμογή της ξεκίνησε από τις 18 Ιουλίου. Με την συμφωνία αυτή δημιουργείται μία ελεύθερη ζώνη εμπορίου με δυναμική 600 εκατομμυρίων ανθρώπων, στην οποία καταργείται το 99% των δασμών που μέχρι τώρα έφτανε το 1 δις Ευρώ. Στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να ευνοηθεί ο αγροδιατροφικός τομέας, και της Ιαπωνικής η αυτοκινητοβιομηχανία και φυσικά και οι μοτοσυκλέτες που περιλαμβάνονται στην μακριά αυτή λίστα. Το σύνολο των αγαθών που επηρεάζονται θετικά από την κατάργηση των δασμών, αγγίζουν το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Για την ομαλή μετάβαση στην νέα αυτή εποχή, και για να μην επηρεαστεί απότομα ο ανταγωνισμός, η προσαρμογή θα είναι σταδιακή και στις μοτοσυκλέτες θα διαρκέσει μία πενταετία.
Σταδιακά η Ευρώπη θα καταργήσει τον φόρο του 8% στις μοτοσυκλέτες έως 250 κυβικά και το 6% για όλες τις υπόλοιπες ενώ ταυτόχρονα τα ιαπωνικά ανταλλακτικά θα ωφεληθούν με έως και 3.7%. Εδώ τώρα έρχεται η σκληρή ελληνική πραγματικότητα, να υπενθυμίσει πως συγκεκριμένα για τους Έλληνες μοτοσυκλετιστές, ο αντίκτυπος της μείωσης των δασμών για κάποιον που θέλει να αποκτήσει Ιαπωνική μοτοσυκλέτα, θα είναι μικρότερος, από την στιγμή που το ελληνικό δημόσιο επιβάλλει πρόσθετη φορολογία.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι ακριβότερες μοτοσυκλέτες θα δουν και μία πιο γενναία μείωση μέσα σε μία πενταετία, όταν για παράδειγμα μία μοτοσυκλέτα των 20.000 Ευρώ θα κοστίζει 1.200 λιγότερα. Από την στιγμή που η μείωση αυτή θα είναι σταδιακή, ο αντίκτυπος θα μοιραστεί σε βάθος πενταετίας.

Αν και πρόκειται για μία συμφωνία που επίσημα για πρώτη φορά συζητήθηκε πίσω στο 2013 και «κλείδωσε» πέρσι, δεν γίνεται από το να μην συνδεθεί με την πρόσφατη απόφαση των ΗΠΑ για «εμπορικό προστατευτισμό» ακυρώνοντας αντίστοιχες συμφωνίες τόσο με την Ιαπωνία παλαιότερα, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση πρόσφατα.

Ωστόσο αυτό που περνά στα ψιλά γράμματα είναι πως η συμφωνία περιλαμβάνει και την ολοκλήρωση μίας άλλης διαδιακασίας, της ενοποίησης των προδιαγραφών, που για τους κατασκευαστές σημαίνει μειωμένο κόστος εξέλιξης.

Το εξίσου σημαντικό, είναι πως αυτό μας φέρνει ένα στάδιο πιο κοντά στην εποχή που οι προδιαγραφές θα έχουν παγκόσμιο χαρακτήρα, μία προσπάθεια που καλλιεργείται πολλά χρόνια, και για πρώτη φορά μοιάζει πιο κοντά στην εποχή που θα είναι πράξη.

Η ενοποίηση των προδιαγραφών στο μέλλον, θα φέρει ακόμα χαμηλότερα το κόστος παραγωγής μοτοσυκλετών και παράλληλα θα καταστήσει την σημαντικά ευκολότερη την πώλησή τους ανάμεσα σε διαφορετικά κράτη, που δεν μοιράζονταν κοινά σύνορα ή δεν έχουν συνάψει αντίστοιχες μεμονωμένες συμφωνίες.

Οι διαφορές προδιαγραφών ρύπων και θορύβου της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ιαπωνία, ανάγκαζαν –για παράδειγμα- την Ducati να διατηρεί ξεχωριστή γραμμή παραγωγής για τις Panigale που θα πωλούνταν στην Ιαπωνία, έχοντας ένα τελείως διαφορετικό –κι άσχημο- τελικό εξάτμισης. Αντίστοιχα οι Ιαπωνικές superbike ενσωμάτωναν κόστος εξέλιξης για δύο διαφορετικά πρότυπα, πράγμα που σταδιακά θα πάψει να ισχύει..

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες