KAWASAKI H2-AIR TYPE-1: Μία πραγματική μελέτη για να πετάξει στον ουρανό το H2R!

Ξεκίνησε από πέρσι, ολοκληρώθηκε τώρα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/8/2018

Έδωσαν μία τρελή ιδέα στην Kawasaki, από εκείνες που συζητά κανείς πίνοντας μπύρες σε κάποιο μπαρ, κι εκείνη είπε «θα σου απαντήσω».. Καθώς όμως οι Ιάπωνες ό,τι λένε το εννοούν και στην κυριολεξία, απάντησαν τελικά κάνοντας μία μελέτη που κράτησε έναν χρόνο. Και ναι, έχουν έτοιμο το σχέδιο –δηλαδή το θεωρητικό σχέδιο καθώς το κατασκευαστικό είναι κάτι που διαφέρει- ώστε να δώσουν φτερά στο H2R!

Είναι τρελό και άσκοπό να το συζητάς, μέχρι να αρχίσεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου να απογειώνεται στα 360 χιλιόμετρα, να ανεβαίνει στα 50 μέτρα ύψος και να κατεβαίνει όμορφα και ωραία μόλις συμπληρωθεί ένα χιλιόμετρο.. Σαν ένα τεράστιο πήδημα του βατράχου, μία τρελή πορεία… γιατί τι νόημα έχουν τα χιλιόμετρα μετά από ένα σημείο; Τι 300; Τι 350; Μπροστά στο να βρεθείς στον αέρα!

Το θέμα έχει ως εξής. Θυμίζουμε καταρχήν πως το H2R είναι η ειδική έκδοση του H2, που δεν βγάζει πινακίδα, δεν έχει φώτα, έχει αλουμινένιο φιλτροκούτι που ανεβάζει μεγαλύτερη πίεση, συνεπώς και περισσότερα άλογα με την χρήση της υπερτροφοδότησης. Φτιαγμένη η πτέρυγα της υπετροφοδότησης από μασίφ αλουμίνιο με απίστευτη μεθοδολογία, ο κινητήρας αυτός είναι από μόνος του ένα μικρό θαύμα της μηχανικής: Πώς και τι, επίσης τα θυμίζουμε εδώ. Ο σκοπός του H2R είναι να το ευχαριστιέσαι στην πίστα, γιατί σαφώς και στρίβει και δεν είναι φτιαγμένο μονάχα για ευθείες, και σαφώς έχει τεράστιο εύρος χρήσης, πάντα βέβαια στα στενά πλαίσια των track days.

Από την πρώτη στιγμή, το 2015 που παρουσιάστηκε κι αποκλειστικά το οδηγήσαμε, η Kawasaki είχε τονίσει την σημασία των αεροδυναμικών βοηθημάτων, ώστε να μην αρχίζει να ελαφραίνει ο τροχός στις υπερβολικές ταχύτητες που μπορεί να σημειώσει. Αντίστοιχα μάλιστα οι καθρέφτες του H2 είναι ειδικά σχεδιασμένοι για να παίζουν τον ίδιο ρόλο, παρόλο που η ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά.

Το 2017 τα αεροδυναμικά βοηθήματα του H2R επανασχεδιάστηκαν, μεγαλώνοντας το εμβαδό τους, έχοντας εγκοπές ώστε να μην δημιουργούνται στροβιλισμοί και να έχουν ακόμα μεγαλύτερη αρνητική άντωση. Ταυτόχρονα μειώθηκε ο συντελεστής οπισθέλκουσας που παρήγαγαν, βελτιώνοντας την ροή του αέρα γύρω τους.

Όλα αυτά η Kawasaki τα σχεδίασε μόνη της, εσωτερικά ή μάλλον εξωτερικά: Να θυμίσουμε πως οι μοτοσυκλέτες για την Kawasaki Heavy Industries είναι ένα μικρό, πολύ μικρό κομμάτι του τεράστιου εύρους δραστηριοτήτων και μέσα σε αυτές είναι και η κατασκευή διαστημικών πυραύλων, δορυφόρων και αεροσκαφών. Όχι τώρα πρόσφατα, αλλά πολλές δεκαετίες πίσω, στα χρόνια των Παγκόσμιων Πολέμων και ακόμη παλαιότερα. Διαθέτει λοιπόν και τμήμα αεροναυπηγικής, το «Gifu Works» που είχε σχεδιάσει τα αρχικά αεροδυναμικά βοηθήματα κι έπειτα την βελτίωσή τους, αλλά και την απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί να πετάξει το H2R. Έτσι γεννήθηκε το H2 – Air!

Ψάχνοντας την ακόμα μεγαλύτερη αρνητική άντωση, αναρωτήθηκαν τι θα γινόταν στην αντίθετη περίπτωση, πότε το H2R θα απογειωνόταν και πιο συγκεκριμένα με ποιο τρόπο θα ήταν τα φτερά του σωστά φτιαγμένα για να διαγράψει έναν κύκλο επιστρέφοντας στην γη –από την στιγμή που δεν έχει προπέλα για να συνεχίσει την πρόωση στον αέρα.

Και τον βρήκαν. Με μήκος 1.7 μέτρα και εμβαδό 0.55 τετραγωνικά, το H2R θα απογειωνόταν μόλις έπιανε 360Km/h θα σκαρφάλωνε σε υψόμετρο 48.3 μέτρων κι έπειτα χάνοντας ύψος με ρυθμό που επιτρέπει την σχετικά ομαλή προσγείωσή του, θα επέστρεφε στην γη έχοντας καλύψει 1001 μέτρα στον αέρα.

Η μελέτη βέβαια συνέχισε πιο κάτω καθώς δεν σπατάλησαν έναν ολόκληρο χρόνο ψάχνοντας πώς θα φτάσει το H2R να κάνει έναν κύκλο στον αέρα. Γιατί η αλήθεια είναι πως στην περίπτωση της Gifu αυτό είναι ένα πρόβλημα που λύνεται μέσα σε ένα απόγευμα. Κι αυτό γιατί απλά έλυσαν το πρόβλημα του μοντέλου σε μαθηματική εξομοίωση. Για να το προχωρήσουν θα έπρεπε να γίνει μελέτη για την στήριξη των φτερών, για την ακαμψία τους για την αντιμετώπιση δηλαδή όλων των τεράστιων προβλημάτων της μηχανικής που έχει το σχέδιο που βλέπουμε.

Αντί να κάνουν κάτι τέτοιο, μιας και δύσκολα θα υπήρχε εκείνος που θα ήθελε να φτάσει στα 48.3 μέτρα ύψος με το H2R… πήραν άλλο μονοπάτι και αποφάσησαν να φτιάξουν το H2-AIR TYPE-2!

Πρόκειται για ένα κανονικό αεροσκάφος που χρησιμοποιεί τον υπερτοφοδοτούμενο κινητήρα του H2R και αναπτύσσει ταχύτητες έως 500Km, ενώ έχει βρεθεί και η λύση της τροφοδοσίας και της λίπανσης για τις στιγμές που ο κινητήρας θα είναι ανάποδα, από την στιγμή που δεν έχει κατασκευαστεί για αυτή την χρήση.

Για τα όρια του κινητήρα αυτού στον αέρα λοιπόν, μιας και στην γη τα είδαμε… σχεδίασαν ένα αεροσκάφος γύρω από τις δυνατότητές του, που είναι σε απευθείας αντιδιαστολή με το παρελθόν της εταιρίας και που με βάρος στα 520Kg και εμβαδό φτερών 5.5 τετραγωνικών, παρουσιάζει –θεωρητικά πάντα- αξιοσημείωτες πτητικές ικανότητες.

Ορίστε λοιπόν, κάποιος που γνωρίζει αρκετά καλά την τέχνη του, απάντησε στο ερώτημα του τι θα γίνει αν μεγαλώσεις τα αεροδυναμικά βοηθήματα και τα φτιάξεις για θετική, αντί για αρνητική άντωση. Έδωσε επίσης και τα μήκη για μία όμορφη πτήση… το θέμα είναι να βρεθεί κάποιος αρκετά τρελός που θα το δοκιμάσει κιόλας, ως άλλος Ίκαρος της μοτοσυκλέτας

Ducati DesertX 2026 - Όλα αλλάζουν, η φιλοσοφία παραμένει [VIDEO]

Νέος κινητήρας, νέο πλαίσιο, βελτιωμένες αναρτήσεις, ηλεκτρονικά, εμφάνιση, κ.α.
Ducati DesertX 2026
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

26/2/2026

Η δεύτερη γενιά του DesertX αλλάζει όλα τα βασικά συστατικά της συνταγής, χρησιμοποιώντας τον νέο “πασπαρτού” κινητήρα της εταιρείας, νέο πλαίσιο, νέες αναρτήσεις και νέα ηλεκτρονικά, διορθώνει ατοπήματα του παρελθόντος (ευκολία πρόσβασης στο φίλτρο αέρα) ενώ την ίδια ώρα κρατάει ατόφια τη φιλοσοφία των εξαιρετικών επιδόσεων στο χώμα, βελτιώνοντάς τη μάλιστα.

Πριν πιάσουμε τις μεγάλες αλλαγές οδηγικής ουσίας, να πούμε πως η Ducati δούλεψε πολύ στην εμφάνιση του νέου DesertX, και αυτό φαίνεται παντού. Αν το προηγούμενο μοντέλο έμοιαζε σκαλισμένο σε… μενίρ, μονολιθικό και ημιτελές σε κάποια σημεία, το νέο έχει πολύ πιο εκλεπτυσμένο design που κάνει πολύ καλή εντύπωση. Ένας μαύρος αεραγωγός σπάει την πολλή ασπρίλα του ρεζερβουάρ μπροστά και στη μέση, ενώ η κόκκινη κάθετη γραμμή δεν είναι ευθεία όπως πριν αλλά τεθλασμένη βοηθώντας πολύ να μειωθεί οπτικά ο όγκος. Οι κυψέλες στη ζελατίνα μας αποχαιρέτισαν για χάρη απεικόνισης ενός κύματος -λάσπης το πιθανότερο-, η ποδιά του κινητήρα μίκρυνε αρκετά, ενώ επιτέλους αποχαιρετίσαμε το πλαστικό κάλυμμα του μοτέρ με το μέταλλο να μένει εκτεθειμένο στα βλέμματα, όπως πρέπει.

DesertX 2025-2026

Πολύ ομορφότερη και σύγχρονη είναι η ουρά, αν και έχασε την πρακτική χειρολαβή για τις μανούβρες, ομορφότερο και το τελείωμα στο κοντύτερο τελικό της εξάτμισης. Το υποπλαίσιο παραμένει ακάλυπτο, αλλά τα πλαϊνά πλαστικά επεκτάθηκαν προς τα πίσω κρύβοντας το κίτρινο αμορτισέρ για πιο ομοιογενή χρωματική εμφάνιση. Χρυσό αντί για μαύρο είναι το πιρούνι, λευκά αντί κόκκινα τα λογότυπα Brembo στα φρένα, ενώ χάσαμε το εντυπωσιακό ψαλίδι με την τρύπα στη μέση, για χάρη ενός πολύ πιο συμβατικού σε εμφάνιση. Τέλος, σε μια κίνηση που σε κάποιον παλαιότερο θυμίζει τη μετάβαση από τα GSX-R του 90 σε εκείνα του 91, η Ducati πρόσθεσε ενιαίο κάλυμμα στους δυο στρογγυλούς προβολείς του DesertX.

Ducati DesertX 2026

Πρώτη μεγάλη, και αναμενόμενη αλλαγή ουσίας ο κινητήρας, που είναι ο νέος V2 890 που τοποθετείται πλέον σε όλες τις μεσαίου κυβισμού μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale. Αποδίδει 110 ίππους στις 9.000 rpm και 9,38 kgm στις 7.000 rpm, με το 70% της ροπής διαθέσιμο ήδη από τις 3.000 rpm. Διαθέτει σύστημα μεταβλητού χρονισμού εισαγωγής (IVT), κάτι που δεν υπήρχε στο προηγούμενο μοντέλο me ton Testastretta 937 των . Τα διαστήματα συντήρησης είναι μεγάλα: έλεγχος βαλβίδων στα 45.000 km και αλλαγή λαδιών κάθε 15.000 km ή δύο χρόνια. Το κιβώτιο έχει πιο κοντές τις πρώτες τέσσερις σχέσεις για off-road χρήση και μακρύτερη έκτη για ταξίδι. Το Quick Shift 2.0 είναι νέας σχεδίασης και δεν χρησιμοποιεί εξωτερικό αισθητήρα.

Ducati DesertX 2026

Συνεχίζουμε με το monocoque πλαίσιο νέας σχεδίασης, με τον κινητήρα να λειτουργεί ως φέρον στοιχείο και το φιλτροκούτι ενσωματωμένο στη δομή. Η θέση στο φιλτροκούτι έχει αλλάξει ώστε το φίλτρο να αφαιρείται σε λίγα δευτερόλεπτα, αντίθετα με το προηγούμενο μοντέλο που έπρεπε να αφαιρεθεί το ρεζερβουάρ. Το πίσω υποπλαίσιο παραμένει χωροδικτύωμα, ενώ το αλουμινένιο ψαλίδι είναι ειδικά εξελιγμένο για το μοντέλο και συνεργάζεται με σύστημα προοδευτικού μοχλικού, κάτι που διαφοροποιεί σημαντικά τη λειτουργία της πίσω ανάρτησης σε σχέση με πριν.

Ducati DesertX 2026

Περνάμε στις αναρτήσεις, όπου μπροστά βρίσκουμε ένα πλήρως ρυθμιζόμενο ανεστραμμένο πιρούνι της KYB στα 46 mm, με διαδρομή 230 mm και ανεξάρτητες ρυθμίσεις στα δύο καλάμια, με την Ducati να κάνει λόγο για καλύτερη off-road συμπεριφορά και βελτιωμένη απορρόφηση των ανωμαλιών του δρόμου. Πίσω υπάρχει πλήρως ρυθμιζόμενο μονό αμορτισέρ της KYB με 220 mm διαδρομή και εύκολη ρύθμιση προφόρτισης με το χέρι. Η προσθήκη προοδευτικού μοχλικού χαρίζει πιο μαλακή αρχική βύθιση με ταυτόχρονα μεγαλύτερη αντίσταση υπό πίεση.

Ducati DesertX 2026

Στα φρένα μπροστά βρίσκουμε δυο ακτινικές τετραπίστονες δαγκάνες Brembo M4.32 με δύο νέους δίσκους 305 mm. Υπάρχει Cornering ABS τεσσάρων επιπέδων, με δυνατότητα απενεργοποίησης στα Riding Modes Enduro και Rally. Η μπροστινή διάταξη επιτρέπει τοποθέτηση ψηλού φτερού χωρίς πρόσθετα κιτ.

Ducati DesertX 2026

Οι τροχοί παραμένουν 21 ίντσες μπροστά και 18 πίσω, ακτινωτοί tubeless, με ελαστικά Pirelli Scorpion Rally Street σε διαστάσεις 90/90-21 και 150/70-18.
Το ρεζερβουάρ είναι νέο, πολυμερές, 18 λίτρων, στενότερο και ελαφρύτερο, με τη μάζα του καυσίμου τοποθετημένη χαμηλότερα για αυξημένη ευελιξία και καλύτερο έλεγχο. Το ύψος σέλας είναι 880 mm και μπορεί να πέσει στα 840 mm με κιτ, ενώ το βάρος της μοτοσυκλέτας ανακοινώνεται στα 209 κιλά (211 προηγουμένως) χωρίς καύσιμο.

Ούτε όμως η εργονομία έμεινε χωρίς αλλαγές: τα μαρσπιέ μετακινήθηκαν πιο πίσω, η σέλα και το τιμόνι πιο μπροστά, το μπροστινό φτερό είναι ψηλότερα τοποθετημένο και το μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας είναι 20 mm χαμηλότερο σε σχέση με πριν.

Ducati DesertX 2026

Στα ηλεκτρονικά υπάρχει νέα IMU 6 αξόνων που διαχειρίζεται Traction Control, Wheelie Control, Engine Brake Control και Cornering ABS, ενώ υπάρχουν έξι Riding Modes (Sport, Touring, Urban, Wet, Enduro, Rally). Η οθόνη είναι νέα TFT 5 ιντσών ανάλυσης 800x480, με δύο θύρες USB και νέο joystick χειρισμού. Διαθέτει cruise control και είναι έτοιμη για Ducati Multimedia System και πλοήγηση turn-by-turn.

Περιμένουμε να δούμε αν η Ducati παρουσιάσει αργότερα κάποια ακόμα πιο “πολεμική” έκδοση της μοτοσυκλέτας σε Rally ύφος.

Ετικέτες