Κλοπές, ατυχήματα και παραβάσεις στην Ελλάδα το 2019

Τα στατιστικά της τροχαίας
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/4/2020

Η ΕΛ.ΑΣ δημοσιοποίησε τα ετήσια στατιστικά στοιχεία του 2019 που αφορούν τις κλοπές και τα ατυχήματα στους ελληνικούς δρόμους τη χρονιά που μας πέρασε, μαζί με τα αντίστοιχα του 2018 για σύγκριση.

Οι αριθμοί σε απόλυτα μεγέθη έχουν μικρές διαφορές, δείχνοντας μια σταθερότητα. Δυστυχώς όμως εκείνοι που αφορούν θανάτους και βαριά τραυματισμένους παραμένουν ψηλά, ειδικά αυτή την εποχή που λόγω κορωνοϊού μάθαμε να δίνουμε λίγο παραπάνω αξία στην ανθρώπινη ζωή…

Ξεκινώντας από τις κλοπές δικύκλων, το 2019 η αστυνομία κατέγραψε 7.124 που αφορούν δίκυκλα άνω των 50cc και 1.841 που αφορούν 50άρια. Το 2018 είχαμε 8.859 κλοπές δίκυκλων άνω των 50cc και 2.367 σε 50άρια. Βλέπουμε δηλαδή μια σημαντική μείωση των κλοπών στα δίκυκλα, όταν στα αυτοκίνητα η δραστηριότητα των “καλόπαιδων” συνεχίστηκε αμείωτη με 10.642 κλεμμένα αυτοκίνητα το 2019, έναντι 10.644 το 2018.

Στα ατυχήματα όμως τα πράγματα παραμένουν  άσχημα και παρά τη μείωση της κίνησης στους δρόμους την τελευταία πενταετία λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και τον περιορισμό του μέσου όρου διανυθέντων χιλιομέτρων που κάνουμε πλέον όλοι μας λόγω της χυδαίας τιμής της βενζίνης, οι νεκροί έφτασαν τους 701 το 2019, έναντι 709 το 2018. Απλά σκεφτείτε τί έχει να γίνει αν έχουμε πάνω από 200 νεκρούς από τον COVID-19 και πόσο αδιάφορα ακούμε πλέον τον θάνατο 701 συνανθρώπων μας μέσα σε μόλις έναν χρόνο από ατυχήματα.

Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και τους 642 βαριά τραυματισμένους (το 2018 ήταν 701), δηλαδή ανθρώπους που πιθανόν δεν θα έχουν ποτέ ξανά μια φυσιολογική ζωή… Σύμφωνα με την τροχαία, τα περισσότερα θανατηφόρα ατυχήματα αφορούσε σύγκρουση οχήματος με πεζό (44). Από αυτά τα ατυχήματα 155 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και θα πρέπει κάποια στιγμή η τροχαία και οι εισαγγελείς να εφαρμόσουν το γράμμα και το πνεύμα του άρθρου 38 του Κ.Ο.Κ. αλλά και τα δικαστήρια να μοιράζουν ακριβοδίκαια τις ευθύνες (π.χ. σε δήμους για κακή σήμανση/κατάσταση των δρόμων κ.τ.λ.).

Δεύτερη κατά σειρά αιτία είναι η κίνηση στο αντίθετο ρεύμα (39). Εδώ προφανώς αναφέρονται στις προσπεράσεις και στις μετωπικές/πλαγιομετωπικές συγκρούσεις (τις νόμιμες όχι τις παράνομες που αναφέρονται ξεχωριστά και είχαμε μόλις μία καταγεγραμμένη). Θυμάται κανείς να του έμαθε κάποιος να προσπερνά σωστά και με ασφάλεια πριν πάρει το δίπλωμα; Διότι κάτι μας λέει πως όλοι είμαστε αυτοδίδακτοι.

Τρίτη αιτία με (31 περιπτώσεις) ήταν η “απόσπαση προσοχής” και όλοι ξέρουμε με τι ασχολείται ο έλληνας οδηγός όταν οδηγεί. Τέταρτη κατατάσσεται η υπερβολική ταχύτητα (26 συμβάντα), ενώ το “σφάξιμο” του κόκκινου σηματοδότη (13 συμβάντα) και του STOP (24 συμβάντα) είναι από τις βασικές αιτίες θανατηφόρων ατυχημάτων εντός πόλης.

Βλέπουμε δηλαδή πως τα περισσότερα θανατηφόρα ατυχήματα σχετίζονται με την οδήγηση μέσα στην πόλη και σε επαρχιακούς δρόμους. Υπάρχει και ένας τεράστιος αριθμός με 487 καταγεγραμμένα θανατηφόρα συμβάντα, όπου βασική αιτία εδώ είναι η μέθη. Από τους 701 νεκρούς, τους 369 τους είχαμε από σύγκρουση δύο ή περισσοτέρων οχημάτων και από σύγκρουση με πεζούς (155 θάνατοι). Τα υπόλοιπα 332 θύματα, είτε έφυγαν μόνοι τους από το δρόμο (πρόσκρουση , ανατροπή, εκτροπή), είτε τους “έστειλε” ο δήμαρχός και ο νομάρχης που έχει ευθύνη για το επίπεδο ασφάλειας των δρόμων της περιοχής του.

Πέραν όμως των ατυχημάτων, που φαίνεται πως αν φτάσουμε στο επίπεδο να έχουν τριπλάσιους νεκρούς απ’ ότι η πανδημία του COVID-19 θα πανηγυρίζουμε… η τροχαία κατέγραψε και 492.338 παραβάσεις του Κ.Ο.Κ. Κάποια από αυτά τα στοιχεία είναι πραγματικά ανατριχιαστικά! Όσο κι αν ακουστεί εξωφρενικό 50.456 οδηγούσαν χωρίς δίπλωμα!!!! Δηλαδή χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Θυμίζουμε πως ο αριθμός αυτός αφορά όσους έπιασε η τροχαία, όχι το σύνολο… Σε αυτόν το αριθμό προσθέστε και όσους είχαν δίπλωμα αλλά όχι ασφάλεια (22.156 οχήματα). Αν αναρωτιέστε γιατί την κοπανάνε μετά το ατύχημα, φαίνεται πως αιτία δεν είναι μόνο η ελληνική ευθυνοφοβία.

Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε και τα στατιστικά με τις εγκαταλείψεις θυμάτων τροχαίου τα τελευταία χρόνια. Πάντως για το τέλος αφήσαμε και κάποια ευχάριστα, που αφορούν την αλλαγή νοοτροπίας της τροχαίας. Τέτοια ευχάριστα στοιχεία είναι οι 458 κλήσεις που έκοψαν σε όσους οδηγούν αργά στην αριστερή λωρίδα των εθνικών, οι 1.048 κλήσεις που έκοψαν στις μανάδες που κρατάνε αγκαλιά το παιδί ανάμεσα στο στήθος τους και τον αερόσακο ή τους στοργικούς πατεράδες που αφήνουν τα παιδιά να παίζουν μπάλα στα πίσω καθίσματα χωρίς να κάθονται σε παιδικά καθισματάκια. Στα θετικά είναι τα 5.998 πρόστιμα για φθαρμένα ελαστικά και τα 15.746 πρόστιμα για χρήση κινητού τηλεφώνου.

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”