Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/3/2020

Είναι γεγονός πως οι κυβερνώντες διαβάζουν ΜΟΤΟ -ανεξαρτήτως παράταξης- και έχουμε πολλά παραδείγματα για αυτό, όπως εδώ κι εδώ, ορισμένα πρόσφατα.

Σε άρθρο μας στις 10 Μαρτίου λέγαμε πως μπροστά στην πρώτη αδυναμία του συστήματος υγείας, εμείς οι μοτοσυκλετιστές είμαστε από τους πιο ευάλωτους. Μπορεί κάποιος από τους συντάκτες της ομιλίας του Πρωθυπουργού να το είδε, μπορεί να είναι και απλή παραδοχή του θλιβερού αυτονόητου, σε κάθε περίπτωση το σημαντικό είναι πως εχθές στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε συγκεκριμένα στους μοτοσυκλετιστές και στο γεγονός πως αν έχουν ατύχημα δεν θα υπάρχει κρεβάτι στην ΜΕΘ να τους περιθάλψει. Αυτή είναι η αναμφισβήτητη πραγματικότητα, κι ένας από τους λόγους που μέρες τώρα στηρίζουμε το #μένουμε_σπίτι και μάλιστα το #MENOUMESPITIMEMOTO καθώς πέρα από την μετάδοση της πανδημίας, που πρέπει αυτή την στιγμή να είναι πρωταρχικό μέλημα για όλους μας, οι μοτοσυκλετιστές έχουν την προσαύξηση του ρίσκου όταν κυκλοφορούν στους ελληνικούς δρόμους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε συγκεκριμένα για τους μοτοσυκλετιστές, καθώς αποφάσισε ο ίδιος να εξαγγείλει την μείωση του ΦΠΑ στα κράνη, ένα πράγμα που επί δεκαετίες παλεύαμε όλοι, και από τους πρώτους εδώ στο ΜΟΤΟ. Η συχνότητα αναφοράς στους μοτοσυκλετιστές είναι επίσης από μόνη της κάτι πρωτόγνωρο. Είχαμε συνηθίσει ως τώρα να είμαστε τα μαύρα πρόβατα στην γωνία.

Πάμε στο διάγγελμα όμως, που περιέχει την παραδοχή από τα πλέον επίσημα χείλη της χώρας, πως οι μοτοσυκλετιστές έχουν αυξημένο ρίσκο. Είναι κάτι το σημαντικό για περισσότερους από έναν λόγους και μάλιστα αντικρουόμενους μεταξύ τους.

Καταρχήν είναι η καλύτερη προειδοποίηση που δεν πρέπει κανείς να αγνοήσει. Δεν είναι ώρες αυτές να καταλήξεις στο νοσοκομείο και μάλιστα βαριά τραυματισμένος. Ούτε σαν τον Crutchlow μέσα στο σπίτι δεν θέλεις να πάθεις την ζημιά. Η προσοχή τέτοιες ώρες πρέπει να είναι αυξημένη. Αν κάτι πρέπει να μείνει, είναι πως πρέπει όλοι μας να προσέχουμε πολύ περισσότερο από πριν.

Επίσης μόνο θετικά μπορεί να δει κανείς το γεγονός πως ο πρώτος πολίτης αυτής της χώρας δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στην μοτοσυκλέτα. Αυτό μας γεμίζει αισιοδοξία πως σε δεύτερο χρόνο, όλα όσα ακολουθούν πιο κάτω, θα βρουν κάποια στιγμή τρόπο να μειωθούν ή ακόμη και να λυθούν…

Διότι εμπεριέχει η μικρή αυτή πρόταση την αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας πως οι μοτοσυκλέτες «σκοτώνουν», πράγμα για το οποίο φταίει πρώτα η ελληνική κοινωνία και έπειτα η πολιτεία. Όταν μαζεύονται ξεκράνωτοι πιτσιρικάδες σε πλατείες με παπιά που μέχρι να φτάσουν στην συνάντηση, έχουν ξυπνήσει καμιά δεκαριά μωρά στην κούνια τους, και έχουν αναστατώσει ισάριθμες οικογένειες, υπάρχουν πολλαπλάσιες ευθύνες πρώτα αλλού και μετά στους ίδιους. Διότι κάποιοι γονείς επέτρεψαν να φύγουν από το σπίτι χωρίς κράνος, κάποιοι άλλοι γονείς καλύπτουν την συμπεριφορά αυτή με την πρόταση «λες και εσείς δεν ήσασταν ποτέ παιδιά», που είμασταν φυσικά, αλλά με κράνος πρώτα και μετά όλα τα υπόλοιπα. Η πολιτεία με την σειρά της δεν ελέγχει αν αυτές οι εξατμίσεις χρησιμοποιούνται στον δρόμο και όχι σε πίστες (άλλο αστείο αυτό) όπως κανονικά προορίζονται, και η πολιτεία φταίει που όταν συλλαμβάνει ανήλικους ή ενήλικους που ακόμη δεν έχουν βγάλει ΑΦΜ, χωρίς κράνος ή για άλλες παραβάσεις, τους αφήνει να φύγουν και να τα βρουν αργότερα με την Εφορία… Το αργότερα δεν γίνεται αντιληπτό ως τιμωρία στην κοινωνία που έχουμε φτιάξει, όπου η ατιμωρησία είναι απευθείας συνυφασμένη με την αποδοχή.

Μας λείπει ως σύνολο (μοτοσυκλετιστές και «χρήστες δίκυκλου») η παιδεία, και σε αυτό η ευθύνη όλη είναι της πολιτείας φυσικά. Ως βασικοί εκπρόσωποι της χώρας στους κατασκευαστές μοτοσυκλετών, σκύβουμε το κεφάλι όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό και μας ρωτούν αν στην Ελλάδα εξακολουθούν να μην φορούν κράνος στους δρόμους. Πολλοί λιγότεροι από πριν, είναι η απάντηση, αλλά μέρος της εικόνας δυστυχώς.

Όπως μέρος του προβλήματος είναι η σχεδίαση των δρόμων, η σχεδόν πλήρης ανυπακοή σε πολεοδομικούς κανόνες, η έλλειψη ρυμοτομίας πλην τριών περιοχών σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο και σε ελάχιστους δήμους ανά την επικράτεια - πράγματα που έχουν οδηγήσει σε δρόμους και διασταυρώσεις με σοβαρά προβλήματα.

Οι χειρότεροι δρόμοι από πλευράς πρόσφυσης σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ο άλλος σημαντικός παράγοντας. Και το χειρότεροι είναι εμπειρική παρατήρηση, έχοντας επισκεφτεί το σύνολο των χωρών. Αν θέλετε να ανοίξουμε συζήτηση για τους δρόμους στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη ή την Υπερδνειστερία, μπας και πέσουμε μία ή δύο θέσεις στην κλίμακα των χειρότερων, τότε απλά θα χάσουμε το νόημα.

Για όλα τα παραπάνω, το παράδειγμα του ατυχήματος στην Ελλάδα γίνεται πιο εύκολα εικόνα στα μάτια του κόσμου, αν βάλεις την λέξη μοτοσυκλέτα.

Τα στοιχεία του IRTAD είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για την Ελλάδα σε ποσοστό θανατηφόρων ατυχημάτων με μοτοσυκλέτα ανά εκατομμύριο κατοίκους, σε περίπτωση που κάποιος έχει αμφιβολία για αυτό που όλοι μας βλέπουμε γύρω μας στους δρόμους. Σε περίπτωση δηλαδή που κάποιος αμφισβητεί την κοινή αυτή παραδοχή. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε περαιτέρω ανάλυση για το αυτονόητο. Είναι επικίνδυνο να οδηγείς μοτοσυκλέτα στην Ελλάδα, αλλά δεν φταίνε οι μοτοσυκλέτες για αυτό, και η λύση σίγουρα δεν είναι να μην καβαλάς. Τώρα που και ο Πρωθυπουργός της χώρας το βλέπει ως το καλύτερο παράδειγμα (από την ανάποδη) ευελπιστούμε πως όταν όλα όσα ζούμε αυτή την στιγμή περάσουν και ευχόμαστε σύντομα χωρίς πολλές ακόμη απώλειες, να αρχίσει κάτι να γίνεται από όλα τα παραπάνω. Προτείνουμε να ξεκινήσουμε από την παιδεία, γιατί οι βάσεις μπαίνουν αργά…