Κρίση στη Harley Davidson: Απογοήτευση στο κοινό – [VIDEO] Ανατινάζουν μία Road King σε αντίποινα της ατζέντας της εταιρείας

Η μεγαλύτερη επικοινωνιακή κρίση που έχει περάσει ποτέ η H-D
Κρίση στη Harley Davidson: Απογοήτευση στο κοινό – [VIDEO] Ανατινάζουν μία Road King σε αντίποινα της ατζέντας που ακολουθεί
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/8/2024

Η Harley Davidson περνά τις τελευταίες εβδομάδες την μεγαλύτερη επικοινωνιακή κρίση στην ιστορία της, παρόμοια με όσα έχει ζήσει πέρσι η μπύρα Bud Light και περνά αυτή την στιγμή η εταιρεία τρακτέρ και γεωργικών μηχανημάτων, John Deere. Το πρόβλημα της H-D ξεκίνησε με ακριβώς ένα χρόνο διαφορά μετά την Bud Light, υφίσταται δηλαδή από τον Απρίλιο του 2024, όμως διαστάσεις στην από εκεί μεριά του Ατλαντικού πήρε πριν από λίγες εβδομάδες και έφτασε πλέον σε αποκορύφωμα, αναγκάζοντας τελικά πριν από λίγες ημέρες την εταιρεία να προβεί σε ανακοίνωση.

Εν ολίγοις το κοινό της H-D κατηγορεί την μάρκα πως ακολουθεί την woke ατζέντα με το γαϊτανάκι των αντιδράσεων να ξεκινά από τον ακτιβιστή Robby Starbuck.

Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν στις 8 Αυγούστου η Harley Davidson ανακοίνωσε πως η παραγωγή ορισμένων μοντέλων της θα γίνεται αποκλειστικά στο εργοστάσιό της στην Ταϊλάνδη, ακυρώνοντας έτσι την υπόσχεση που είχε δώσει στο αμερικάνικο κοινό το 2018, πως οτιδήποτε πωλείται στις ΗΠΑ θα φτιάχνεται στις ΗΠΑ.

Παρακολουθούμε το ζήτημα περισσότερο από ένα μήνα και είναι αλήθεια πως η αντίδραση της H-D έχει αργήσει πολύ να έρθει, ενώ στις αρχές Αυγούστου έχασε την μεγάλη ευκαιρία να δώσει μία σαφή απάντηση στη συνάντηση – Rally, το γνωστό στις ΗΠΑ Sturgis Motorcycle Rally που συγκεντρώνει χιλιάδες μοτοσυκλετιστές με H-D, ανάμεσά τους και το πιο σκληροπυρηνικό κοινό της. Θα περίμενε κανείς πως η H-D θα είχε στο Sturgis μία αυξημένη εταιρική παρουσία δείχνοντας στο σκληροπυρινικό κοινό της πως είναι δίπλα τους. Παρότι η προσέλευση στο Sturgis ήταν μειωμένη φέτος εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων στις ΗΠΑ, η απουσία επικοινωνίας της H-D έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα.

Δεν θα μπορούσαν λοιπόν να επιλέξουν χειρότερη ημερομηνία για να ανακοινώσουν την αθέτηση της υπόσχεσης που οι ίδιοι είχαν δώσει, από τις 8 Αυγούστου, στην καρδιά του Sturgis Rally, καθιστώντας το όνομά τους το μοναδικό που συζητούνταν στα bar της μικρής πόλης Sturgis που εκείνες τις ημέρες φιλοξενούσε τρεις φορές τον πληθυσμό της σε Χαρλεάδες και όχι μόνο.

Νέο χτύπημα μετά από όλα αυτά ήρθε με την δημοσίευση ενός video όπου ο ιδιοκτήτης καταστρέφει την μοτοσυκλέτα του, με τον πιο αμερικάνικο τρόπο που θα μπορούσε, πυροβολώντας την. Το VIDEO έφτασε το 1εκ. προβολές μέσα σε δέκα ημέρες με περίπου 20χιλ σχόλια και τελικά η H-D έβγαλε ανακοίνωση στην οποία εξηγεί πως έχει σταματήσει να ενσαρκώνει το δόγμα DEI στο οργανωτικό της πλαίσιο (DEI = Διαφορετικότητα, ισότητα, συμπερίληψη) από τον περασμένο Απρίλιο. Θα φροντίσει να είναι δίπλα στο κοινό της και θα ερευνήσει την πορεία των αποφάσεων που έφεραν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Όπως επίσης πως θα προσέχει στο μέλλον τις χορηγίες της, που είναι σημαντικό όπως θα δούμε παρακάτω.

Αυτά είναι συνοπτικά και πολύ συμπυκνωμένα, όσα έγιναν έως τώρα, με την διαφορά πως συνεχίζονται αμείωτες οι αντιδράσεις που πλέον μετά την ανακοίνωση της H-D ζητούν την παραίτηση του CEO, του Γερμανού Jochen Zeitz που κρίνουν πως όχι μόνο δεν τους αντιπροσωπεύει αλλά πως δεν έχει καμία επαφή με τον μοτοσυκλετισμό γενικά, προερχόμενος από την διαχείριση εμπορικών σημάτων σε τελείως διαφορετικό κλάδο, όπως ήταν τα υποδήματα της Puma.

Πράγματι ο Zeitz ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να κάνει την Puma μία παγκοσμίως γνωστή μάρκα όμως υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα αποτυχιών σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, ανθρώπων που δεν έχουν καταφέρει να φέρουν στη μοτοσυκλέτα την επιτυχία που είχαν σε τελείως διαφορετικό κλάδο, αδυνατώντας να προσαρμόσουν την στρατηγική τους στο μοτοσυκλετιστικό κοινό. Κι αυτό το πρόβλημα για τον Zeitz δεν έχει ξεκινήσει τον Απρίλιο, ούτε ακούγεται για πρώτη φορά, η πορεία της H-D και ειδικότερα η θέση της στην ευρωπαϊκή αγορά δοκιμάζεται καιρό τώρα.

Έχοντας περιγράψει την πορεία των πραγμάτων μπορούμε να δούμε πιο αναλυτικά πώς φτάσαμε στην χειρότερη επικοινωνιακή κρίση της ιστορίας της.

Κρίση στη Harley Davidson: Απογοήτευση στο κοινό – [VIDEO] Ανατινάζουν μία Road King σε αντίποινα της ατζέντας που ακολουθεί

Όλα ξεκινούν την Άνοιξη 2024 όταν εργαζόμενοι στην H-D διαρρέουν στα κοινωνικά δίκτυα πως έπρεπε να περάσουν εκπαίδευση για την DEI ατζέντα που πλέον ακολουθεί η H-D. Ταυτόχρονα βγαίνει στο φως πρόσληψη προσωπικού για την εταιρική διαχείριση ενός DEI οργανωτικού πλαισίου. Η H-D γίνεται χορηγός για μία σειρά LGBTQ+ εκδηλώσεων και οργανώσεων και συμμετέχει στο HRC (Human Rights Campaign) το μεγαλύτερο λόμπι των ΗΠΑ για τη συγκεκριμένη κοινότητα. Ταυτόχρονα ο νέος διευθυντής DEI στέλνει πολλά δελτία τύπου με τις δράσεις που έχει αναλάβει, πολλά από τα οποία δημοσιεύονται σε τοπικές με τα σημεία των δράσεων ιστοσελίδες. Ορισμένοι υπάλληλοι αναγκάζονται να παρακολουθήσουν συνεδρίες συμμόρφωσης διαφορετικότητας, ισότητας και συμπερίληψης (DEI). Όλα αυτά που έχουν έρθει ήδη στο φως, συγκεντρώνονται από τον anti-DEI ακτιβιστή Robby Starbuck σε ένα video που φουντώνει τη φωτιά που ήδη καίει χωρίς όμως να έχει ακόμη τσουρουφλιστεί η H-D. Το πρώτο σοβαρό επικοινωνιακό πλήγμα έρχεται στα τέλη Ιουλίου όταν ο δημοσιογράφος Glenn Beck με δεκαπλάσιους ακόλουθους, βγάζει τον Robby Starbuck στην εκπομπή του και αφιερώνει στην H-D ένα video με τίτλο: Πλήρες ξεπούλημα – Η woke ατζέντα της Harley Davidson αποκαλύπτεται.

Η εκπομπή του Beck έρχεται τη στιγμή που οι Χαρλεάδες κάνουν τις προετοιμασίες για το Sturgis και πλέον το ζήτημα είναι γενικευμένο. Δυστυχώς η H-D το αφήνει αναπάντητο.

Στις 8 Αυγούστου έρχεται η ανακοίνωση πως η παραγωγή των μοντέλων με τον κινητήρα Revolution Max θα γίνεται στο εργοστάσιο της Ταϊλάνδης, πηγαίνοντας κόντρα στην υπόσχεση που είχε δοθεί το 2018 και αναφέρω στο αρχικό σύντομο κομμάτι. Η ανακοίνωση μεταφοράς παραγωγής φέρνει την αντίδραση του Brian Bryant, προέδρου του IAMA του εθνικού συλλόγου μηχανολόγων – μηχανικών και είναι μία αντίδραση δικαιολογημένη. Διότι όταν η Harley εγκαινίασε το εργοστάσιο της Ταϊλάνδης το 2018, έκλεισε ταυτόχρονα το εργοστάσιο της στο Κάνσας απολύοντας 600 εργαζόμενους, "σκοτώνοντας" μία ιστορική γραμμή παραγωγής που έβγαζε τα Sportster, V-Rod, Dyna κτλ.

Το εργοστάσιο της Ταϊλάνδης ξεκίνησε ως μέτρο για την αντιμετώπιση της ταρίφας με 1/3 αύξηση στην τιμή των H-D που υιοθέτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση για οτιδήποτε κατασκευάζεται στις ΗΠΑ, των H-D συμπεριλαμβανομένων. Η οδηγία της Ε.Ε. ανέφερε μάλιστα τις μοτοσυκλέτες συγκεκριμένα, όπως θα θυμάστε από δικό μας δημοσίευμα τότε. Ήταν μία σωστή κίνηση διότι με τη σειρά τους οι ΗΠΑ είχαν βάλει πρόσθετους δασμούς στα ευρωπαϊκά προϊόντα.

Ήταν επίσης βέβαιο, όπως είχαμε πει τότε, ότι η παραγωγή των H-D στην Ταϊλάνδη δεν θα περιοριστεί μόνο στις αγορές της Ασίας και της Ευρώπης, πολύ απλά γιατί δεν δικαιολογούνται τα νούμερα.

Από το 2025 λοιπόν οι Pan America, οι Sportser S και Nightster που πωλούνται στις ΗΠΑ θα εισάγονται από την Ταϊλάνδη με την διοίκηση της H-D να τρέχει να διευκρινίσει πως αυτό δεν πρόκειται να έχει επίπτωση για τους εργαζομένους σε αμερικάνικο έδαφος, με τον κόσμο να μην ξεχνά όμως πως έχει προηγηθεί το κλείσιμο στο Κάνσας.

Να διευκρινίσουμε επίσης πως η H-D πραγματοποιεί επένδυση 9εκ. δολαρίων στο εργοστάσιό της στο York όπου παράγονται οι μεγάλες τουριστικές και οι Softail, όπως και τα trike, τα πιο αγαπημένα δηλαδή μοντέλα των Αμερικανών.

Για όσους γνωρίζουν πολύ καλά την αγορά, αντιλαμβάνονται πως η ποιότητα των H-D δεν θα μειωθεί στην Ταϊλάνδη που είναι η νέα "Ιαπωνία" και εκεί παράγονται όλες οι Triumph, σημαντικό κομμάτι των Ducati για εκτός Ευρώπη (ακόμη) καθώς και πολλά μοντέλα της Honda για την ευρωπαϊκή αγορά, όπως τα δικύλινδρα και τετρακύλινδρα μεσαία CB.

Όμως η αντίδραση στη μεταφορά της παραγωγής δεν έχει να κάνει μόνο με την υπόνοια περί αξιοπιστίας αλλά κυρίως για την απώλεια πολλών θέσεων εργασίας στους ανεξάρτητους προμηθευτές που τροφοδοτούσαν τη γραμμή παραγωγής, ένα σημείο που συσπειρώνει τους Αμερικανούς και είναι αξιοζήλευτο από χώρες που πρεσβεύει το "να καεί η κατσίκα του γείτονα".

Με τις ενέργειές της, η H-D ένωσε δύο διαφορετικά μέτωπα, έβαλε φωτιά και στα μετόπισθεν και βρέθηκε να πρέπει να αντιμετωπίσει και την λιγότερο αμερικάνικη ταυτότητα συγκεκριμένων H-D αλλά και να διευκρινίσει τις ενέργειές της σχετικά με το οργανωτικό πλαίσιο DEI.

Η ανακοίνωσή της αναφέρει πως πολύ νωρίτερα από αυτό που της κοστολογούν, έχει πάψει να εφαρμόζει πολιτικές DEI ήδη από τον Απρίλιο του 2024 και πως πλέον δεν επιλέγει τους προμηθευτές της βάσει πολιτικών διαφορετικότητας. Η ανακοίνωση που καταλήγει με όσα αναφέρονται στο αρχικό κομμάτι του άρθρου, ξεκινά λέγοντας:

«Μας λυπεί η αρνητικότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες εβδομάδες, η οποία σχεδιάστηκε για να διχάσει την κοινότητα της Harley-Davidson. Ως εταιρεία, λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη αυτό το θέμα και είναι ευθύνη μας να απαντήσουμε με σαφήνεια, δράση και γεγονότα».

Κρίση στη Harley Davidson: Απογοήτευση στο κοινό – [VIDEO] Ανατινάζουν μία Road King σε αντίποινα της ατζέντας που ακολουθεί

Η εικόνα μερικές φορές είναι πιο δυνατή από τις δηλώσεις όμως -όχι πάντα- και προς το παρόν ο απόηχος που μένει, είναι του Brian Lanckiewicz να ανατινάζει με στρατιωτικού τύπου εξοπλισμό, όπως με πυροβόλα .50 την παλιά του μοτοσυκλέτα. Η μοτοσυκλέτα κοστίζει περίπου $8.000 και έριξε βλήματα αξίας $10.000 για να την καταστρέψει, που είναι πολύ περισσότερα από μία εξάδα σπασμένες Bud Light που για μήνες τέτοια εποχή πέρσι έσπαγαν σε αμέτρητα video, για αυτό και δεν χρειάζεται μαζικότητα και ένα μόνο video μπορεί να παίξει τον ίδιο ρόλο.

Η Harley Davidson θα πρέπει τώρα να βρει ένα πιο άμεσο τρόπο να αντιμετωπίσει τα μέτωπα που έχει μπροστά της και να μην περιμένει να δει τον αντίκτυπο στις πωλήσεις της.

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”