Kymco Made In Italy: Ευρωπαϊκής κατασκευής το ηλεκτρικό Revonex

Ένα βήμα μπροστά

Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/12/2020

Η Kymco, δια στόματος του προέδρου της Allen Ko, αποκάλυψε πως η νέα ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της θα κατασκευάζεται επί ευρωπαίου εδάφους και μάλιστα στην γειτονική μας Ιταλία! Αυτό θα είναι το πρώτο “Made in Italy” προϊόν της Kymco και δείχνει πως η εταιρεία από την Taiwan έχει βάλει στα σοβαρά την πλώρη του καραβιού της για να γίνει μεγάλος παίκτης σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί όμως η Kymco αποφάσισε να δημιουργήσει γραμμές παραγωγής για την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα RevoNex στην Ευρώπη όταν οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές μεταφέρουν τις δικές τους γραμμές παραγωγής στην Ασία ή υπογράφουν συμβόλαια συνεργασίας με εργοστάσια-φασόν της Κίνας; Πολύ απλά, διότι εδώ δεν μιλάμε για δίκυκλα με κινητήρες εσωτερικής καύσης, αλλά για ηλεκτρική μοτοσυκλέτα. Και οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες έχουν πολύ βαριές μπαταρίες.

Το πρόβλημα με τις μπαταρίες, δεν είναι μόνο ένα. Οι μπαταρίες είναι επικίνδυνες χημικές ενώσεις και σε αντίθεση με ό,τι παπαγαλίζουν οι κυβερνήσεις και τα λόμπι των ψευτο-οικολόγων, η κατασκευή, η μεταφορά και η αποθήκευσή τους ακολουθεί πρωτόκολλα αντίστοιχα των επικίνδυνων χημικών απόβλητων. Μαζί με το υπερβολικό βάρος τους, η μεταφορά οχημάτων με μπαταρίες από την Ταϊβάν στην Ευρώπη θα έχει υπερβολικό κόστος. Επιπλέον, η Kymco πιστεύει πως οι περισσότερες πωλήσεις του RevoNex θα είναι στην ευρωπαϊκή αγορά και όχι στις αγορές της Ασίας, όπου εκεί κυριαρχούν τα scooter και έχει αναπτύξει το δικό της πρωτοποριακό δίκτυο μπαταριών iONEX.

Όμως δεν είναι μόνο το κόστος μεταφοράς που θέλει να αποφύγει η Kymco κατασκευάζοντας στην Ιταλία την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της. Ένα άλλο πρόβλημα που θα βρουν μπροστά τους οι κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων, θα είναι η νέα νομοθεσία της Ε.Ε. σχετικά με τις προδιαγραφές και τα υλικά κατασκευής των μπαταριών. Οι υπηρεσίες της Ε.Ε. γνωρίζουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να μετατραπεί σε λίγα χρόνια ολόκληρη η Ευρώπη σε χωματερή χημικών απόβλητων από τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, διότι το κόστος της ανακύκλωσής τους είναι υπεροβολικό και εύκολα θα βρεθούν “μονάδες ανακύκλωσης” που απλώς θα στοιβάζουν σε οικόπεδα τις παλιές μπαταρίες μολύνοντας το υπέδαφος και το νερό. Το είδαν να συμβαίνει με τις αντίστοιχες μονάδες ανακύκλωσης παλαιών αυτοκινήτων που στην πραγματικότητα έχουν γίνει μάντρες μεταχειρισμένων ανταλλακτικών και… τεμαχισμού κλεμμένων.

Ένας άλλος λόγος που θέλει η Ε.Ε. να βάλει τις δικές της προδιαγραφές στις μπαταρίες, είναι για να ωθήσει τις εταιρείες οχημάτων να επενδύσουν σε γραμμές παραγωγής εντός ευρωπαϊκού εδάφους και να χρησιμοποιούν ευρωπαϊκές πρώτες ύλες και ανθρώπινο δυναμικό. Σε κάθε περίπτωση, η Kymco θα τα αποφύγει όλα αυτά με την παραγωγής του RevoNex στην Ιταλία. Μένει να δούμε αν αυτό θα γίνει σε εντελώς δικό της εργοστάσιο ή αν θα συνεργαστεί με κάποια άλλη εταιρεία όπως η ιταλική Energica που φτιάχνει και της αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της MotoE.

https://bit.ly/MOTO_674

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.