MBE 2020: PDF Motociclette – Οι χειροποίητες!

Μπρούτζινα σμιλεμένα στο χέρι
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

18/1/2020

Οι PDF Motociclette (Punto Di Fuga Motociclette) είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση custom builders. Και μόνο από την όψη τους, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ανθρώπους που ζουν αυτό που κάνουν και είναι απόλυτα απορροφημένοι στον δικό τους κόσμο. Όταν αντικρύσεις δε και τις κατασκευές τους, τότε δένει όλο το παζλ.

Όπως αυτοπροσδιορίζονται οι ίδιοι, ανήκουν σε μια γενιά καλλιτεχνών “που δεν ακολουθούν το ρεύμα, αλλά υποστηρίζουν ένα στιλ”. Η έδρα τους στο Bergamo, ο “καθεδρικός ναός της καλλιτεχνικής κουλτούρας”,  δεν είναι απλώς ένα εργαστήρι, αλλά ένας χώρος ανταλλαγής ιδεών, ένα μοτοσυκλετιστικό στέκι, μια διέξοδος –όπως λένε οι ίδιοι- από την συμβατικότητα, τους περιορισμούς και το… μπανάλ, όπου είναι ευπρόσδεκτοι όσοι αγαπούν τις μοτοσυκλέτες “όχι ως μηχανολογικά αντικείμενα, αλλά για την γοητεία που διαθέτουν και την ιστορία που κρύβει η κάθε μία πίσω της”.

Στην αρχή, όταν πέσαμε πάνω στο Vincent Black Shadow και το Bonneville που μοιάζει να βγήκε από ταινία του Mad Max, μείναμε εντυπωσιασμένοι από την βαφή στο χρώμα του μπρούντζου του ρεζερβουάρ και του φαίρινγκ. Λίγα λεπτά αργότερα, στην κουβέντα που είχαμε μαζί τους, μας είπαν ότι δεν ήταν βαφή, αλλά φύλλα μπρούντζου που έχουν δουλευτεί όλα στο χέρι και έχουν μείνει άβαφα προσδίδοντας μια μοναδική γοητεία στο τελικό αποτέλεσμα. Το κόστος –μόνο για το customizing, χωρίς να περιλαμβάνεται η μοτοσυκλέτα- ξεκινά από τα 7.000 ευρώ και μπορεί να φτάσει μέχρι το διπλάσιο ποσό.

Το πιο εντυπωσιακό όμως στο περίπτερό τους ήταν μια έμπνευση από το Brough Superior SS100, την μοτοσυκλέτα –κατά πολλούς- με το ωραιότερο ρεζερβουάρ στην ιστορία του μοτοσυκλετισμού, το οποίο δεν έχει τίποτε πάνω του από… Brough. Το μοτέρ είναι ένα προπολεμικό της Harley υπερκυβισμένο στα 1000cc, ενώ το ρεζερβουάρ είναι αντιγραφή του αντίστοιχου της Brough, φτιαγμένο και μορφοποιημένο όλο στο χέρι μετά από πολλές ώρες δουλειάς. Τα avant garde στοιχεία στην μάσκα στο girder πιρούνι και στον πίσω τροχό είναι ξεχωριστές πινελιές, ενώ και οι σωλήνες των εξατμίσεων είναι πραγματικά έργα τέχνης.

Αν ποτέ, λοιπόν, βρεθείτε στο Bergamo, αξίζει να επισκεφθείτε τον “καθεδρικό” των Punto Di Fuga και να ανταλλάξετε απόψεις με τον Stefano, τον σχεδιαστή της ομάδας, για το πώς το πάθος μπορεί να σε οδηγήσει σε υπέροχα καλλιτεχνικά μονοπάτια.

 

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani
JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.

Ετικέτες