Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

Λεωφορειολωρίδες και μοτοσυκλέτα: Καμία αλλαγή με τον νέο ΚΟΚ! Που επιτρέπεται και που απαγορεύεται για τα δίκυκλα

Παραμένουν πολύ λίγα τα σημεία που δεν επιτρέπονται οι μοτοσυκλέτες
leoforeiolorides
Πολύ λίγα τα σημεία που απαγορεύονται
Από τον

Παύλο Καρατζά

16/1/2026

Λεωφορειόδρομος ή λεωφορειολωρίδα, όπως έχει καθιερωθεί στην καθομιλουμένη είναι ο δρόμος που αφορά αποκλειστική κυκλοφορία λεωφορείων ή τρόλεϊ. Αυτό ισχύει τώρα και ίσχυε και πριν από τον νέο Κ.Ο.Κ.

Τα δίκυκλα κινούνται κανονικά στους λεωφορειόδρομους, όμως αυτό ποτέ δεν ήταν διατυπωμένο με λέξεις στον ΚΟΚ, τώρα που ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας έχει αλλάξει και ορισμένοι έχουν αρχίσει να τον διαβάζουν, μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή τους, θεώρησαν πως κάτι έχει αλλάξει χτίζοντας την πεποίθηση πως οι μοτοσυκλέτες θα αρχίσουν να εξαιρούνται. Αυτό είναι λάθος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ακριβώς όπως και πριν, έτσι και ο νέος ΚΟΚ αναφέρει πως στους λεωφορειόδρομος μπορούν να κινούνται μόνο λεωφορεία, εκτός αν υπάρχουν πινακίδες που μας ενημερώνουν για κάτι διαφορετικό.

1

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε πολλά σημεία της Αττικής -για παράδειγμα- σημάνσεις που επιτρέπουν την κίνηση και των αυτοκινήτων σε λεωφορειόδρομο μόνο σε συγκεκριμένες ώρες, το βράδυ, το Σαββατοκύριακο και τις Αργίες όπως στις φωτογραφίες που τραβήξαμε για να δείτε τις διαφορετικές περιπτώσεις. Υπάρχουν αντίστοιχα και ορισμένα σημεία όπου οι μοτοσυκλέτες απαγορεύονται, όπως θα δείτε παρακάτω, αλλά αυτά είναι ελάχιστα και ισχύουν χρόνια τώρα.

2

Ο νόμος αναφέρει ξεκάθαρα πως ο λεωφορειόδρομος αφορά αποκλειστική κυκλοφορία λεωφορείων, οπότε οποιαδήποτε στιγμή η πολιτεία μπορεί να αφαιρέσει τις πινακίδες που επιτρέπουν την κίνηση των δικύκλων και τότε είναι ξεκάθαρο πως θα πρόκειται για μία πολύ μεγάλη αλλαγή για το μοτοσυκλετιστικό κοινό. Δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη ότι αυτό θα γίνει τώρα ενώ δεν έχει γίνει όλο αυτό το διάστημα! Διότι πολύ απλά δεν υπάρχει αλλαγή στον νέο ΚΟΚ για το τι ορίζεται λεωφορειόδρομος, με βάση πριν, άρα δεν εξηγείται και γιατί υπάρχει ανησυχία ως προς αυτό!

Στο μεταξύ ο ΚΟΚ είναι σωστά γραμμένος στο να μην αφήνει παραθυράκια για την κίνηση των μοτοσυκλετών, τουριστικών λεωφορείων και γενικά σε οτιδήποτε άλλο εκτός των αστικών λεωφορείων γιατί υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις εκεί έξω που κάτι τέτοιο θα είχε μεγαλύτερο βαθμό επικινδυνότητας.

Μία τέτοια περίπτωση είναι οι μονοδρομίσεις που συμβαίνουν σε δρόμους που άλλοτε υπήρξαν διπλής κατεύθυνσης, κρατώντας όμως μόνο την λεωφορειολωρίδα με αντίθετη κατεύθυνση προς την μονοδρόμηση. Η καθολική άρση της απαγόρευσης θα έπρεπε να ισχύει και εδώ ή να ορίζεται η απαγόρευση όπου υπάρχει πινακίδα, πρακτική που δημιουργεί μεγαλύτερο ζήτημα ασφάλειας, από το αντίθετο: Να γνωρίζει δηλαδή ο αναβάτης πως απαγορεύεται εκτός από εκεί που επιτρέπεται.

Τέτοιες περιπτώσεις όπου δεν επιτρέπονται στα δίκυκλα να μπουν στην λωρίδα λεωφορείων υπάρχουν χρόνια στην Αττική και στις μεγάλες πόλεις της χώρας και αποτελούν μειοψηφία, συγκριτικά με το που έχουν τοποθετηθεί πινακίδες που επιτρέπουν την είσοδο. Δεν αναμένουμε καμία αλλαγή ως προς αυτό!

Έτσι ήταν λοιπόν η κατάσταση τόσο καιρό και έτσι ακριβώς παραμένει και τώρα, με τον νέο ΚΟΚ να αναφέρει για το ζήτημα, ακριβώς ότι και ο προηγούμενος.

Σε περίπτωση που ένας αναβάτης κινηθεί με το δίκυκλό του σε λεωφορειόδρομο που δεν επιτρέπεται, το πρόστιμο είναι 200 ευρώ και στέρηση διπλώματος και πινακίδας για 20 ημέρες. Είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις και οφείλουμε όλοι να τις σεβαστούμε, ακριβώς όπως κάνουμε τόσο καιρό!