Μια πανέξυπνη, ιδέα της BMW για την ασφάλεια!

Το απλό μπορεί να είναι το πιο αποτελεσματικό!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/2/2020

Η ασφάλεια στις πτώσεις και οι μοτοσυκλέτες, είναι δύο έννοιες σε διαρκή διαμάχη και οι όποιες προσπάθειες να συμβιβαστούν, σπάνια είχαν επιτυχή κατάληξη. Η νέα πατέντα, όμως, που κατέθεσε η BMW, αποδεικνύει –τουλάχιστον στην θεωρία- ότι μια εξαιρετικά απλή ιδέα με μια μικρή δόση ευφυίας, μπορεί να γίνει αποτελεσματική στην πράξη.

Η συνήθης πρακτική πάνω στο ζήτημα των πτώσεων και των συγκρούσεων είναι η πρόληψη των ατυχημάτων, η οποία μας έχει κατακλείσει υπό την μορφή των ηλεκτρονικών συστημάτων (από το traction control, μέχρι τα cornering ABS). Παρόλα αυτά όμως, υπάρχουν περιπτώσεις που ακόμη και με τα παραπάνω, η κακή έκβαση είναι αναπόφευκτη. Εκεί αναλαμβάνουν τα προστατευτικά στον εξοπλισμό του αναβάτη, αλλά η BMW θεωρεί ότι υπάρχει ακόμη ένα μικρό περιθώριο που μπορεί να μειώσει τις συνέπειες ενός ατυχήματος. Και δεν μιλάμε για κάτι που δεν θα βλέπεται, τόσο από πλευράς σχεδιασμού όσο και από πλευράς χρηστικότητας (όπως για παράδειγμα το περίφημο σκούτερ C1 με τον… κλωβό για τον αναβάτη). Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι πατέντες των Βαυαρών δείχνουν την προσθήκη ενός μικρού μεταλλικού τμήματος σε σχήμα "V" πίσω από τον μπροστινό τροχό, που θα μπορούσε να κάνει μεγάλη διαφορά στην πιθανότητα μια σύγκρουσης.

Σε κανονικές συνθήκες, όταν ο μπροστινός τροχός μιας μοτοσυκλέτας χτυπήσει πάνω στο πλάι ενός αυτοκινήτου, η δύναμη που θα ασκηθεί πάνω στον τροχό θα τον αναγκάσει να στρίψει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τόσο να χάσει ο αναβάτης το τιμόνι από τα χέρια του, αλλά και να μικρύνει το συνολικά μήκος της μοτοσυκλέτας αρκετά εκατοστά, μειώνοντας έτσι και το τμήμα που βρίσκεται μπροστά από τον αναβάτη το οποίο θα μπορούσε να απορροφήσει μέρος της δύναμης κρούσης. Με την προσθήκη του συγκεκριμένου εξαρτήματος, καθώς το μπροστινό αρχίζει να στρεβλώνεται και να σπρώχνει τον τροχό προς τα πίσω λόγω του χτυπήματος, η κίνηση αυτή γίνεται σε ευθεία γραμμή μετατρέποντας ταυτόχρονα το πιρούνι και τον τροχό σε ζώνες απορρόφησης κρούσης, με το μεταλλικό "V" να λειτουργεί επικουρικά.

Μπορεί να μην αποτελεί την οριστική λύση του προβλήματος στις συγκρούσεις, αλλά οτιδήποτε –έστω και λίγο- μπορεί να συμβάλλει στην απορρόφηση κάποιου ποσοστού ενέργειας, το οποίο διαφορετικά θα μεταφερόταν στον αναβάτη.

Προς το παρόν, δεν είναι ξεκάθαρο αν το συγκεκριμένο σχέδιο θα μπει σε κάποια μοτοσυκλέτα παραγωγής, αλλά όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς, δεν είναι μια ακριβή κατασκευή με απαγορευτικό κόστος, ενώ η συγκεκριμένη μεταλλική προσθήκη θα μπορούσε να παίζει διπλό ρόλο, ως βάση για το ψυγείο για παράδειγμα, αποσβαίνοντας ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό από το κόστος του.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.