Michelin 2020 - EICMA: 130 χρόνια καινοτομίας [video]

Από την σαμπρέλα έως το Wayscral HYBRID

Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/11/2019

Η μοτοσυκλέτα χρωστάει πολλά στον Edouard Michelin, καθώς το 1891 έφτιαξε το πρώτο ελαστικό με σαμπρέλα και άνοιξε νέους δρόμους στους τομείς της άνεσης και των επιδόσεων. Από τότε η ιστορία της Michelin ταυτίστηκε με όλους τους δρόμους της Ευρώπης, καθώς πέρα από την επέκτασή της σε όλες τις πιθανές εφαρμογές των ελαστικών, έφτιαξε και τους πιο πλήρεις και ενημερωμένους χάρτες όλων των χωρών.

Το 1913 έφτιαξε την πρώτη μεταλλική ζάντα αυτοκινήτου απαλλάσσοντας τους οδηγούς από τα διαρκεί προβλήματα των ξύλινων τροχών. Τα επίπεδα ασφάλειας στους δρόμους άλλαξαν επίπεδο με την πρωτοποριακή τεχνολογία Radial, που σχεδόν εξαφάνισε τα ξαφνικά κλαταρίσματα των ελαστικών με υψηλές ταχύτητες. Τα ελαστικά Mousse για τις off-road μοτοσυκλέτες ήρθαν από την Michelin το 1983 για να αλλάξουν τη ζωή των hard core εντουράδων και φέτος έβγαλε την έξυπνη ιδέα του Wayscral HYBRID που μετατρέπει εύκολα κάθε ποδήλατο σε ηλεκτρικό!

Δείτε αναλυτικά όλα τα ελαστικά της Michelin στο gallery μετά το άρθρο αλλά και το video της παρουσίασή τους

Για το 2020 η γαλλική εταιρεία είχε στην EICMA την νέα γκάμα ελαστικών της που περιλαμβάνει τέσσερα νέα ελαστικά στην οικογένεια των ROWER τα οποία είναι για μοτοσυκλέτες δρόμου υψηλών επιδόσεων. Νέο είναι το best seller στην κατηγορία των scooter City Grip 2. Για του κατόχους μοτοσυκλετών cruiser η Michelin θα έχει το νέο Commander III Cruiser και για τους αναβάτες των off-road μοτοσυκλετών, παρουσίασε τα νέα StarCross 5 Mini και Enduro Xtrem.

Νέο Power 5

Το νέο sport touring ελαστικό της οικογένειας Power έχει σχεδιαστεί με γνώμονα την μεγάλη χιλιομετρική απόδοσης, με ιδιαίτερη έμφαση το υψηλό κράτημα σε βρεγμένο οδόστρωμα. Απευθύνεται σε αναβάτες που χρησιμοποιούν τη μοτοσυκλέτα τους ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και κάνουν πολλά χιλιόμετρα καθημερινά. Διαθέτουν την ειδική σύνθεση γόμμας που έχει αναπτύξει η Michelin, η οποία περιέχει πυρίτιο και black carbon, επιτρέποντας στο ελαστικό να επιτυγχάνει την μέγιστη πρόσφυσή σε ένα πολύ μεγάλο φάσμα θερμοκρασιών. Επιπλέον, τα Power 5 έχουν ζώνες γόμμας διαφορετικής “σκληρότητας” (2CT εμπρός και 2CT+ πίσω) που προσφέρουν υψηλότερο κράτημα όταν η μοτοσυκλέτα πλαγιάζει και μεγαλύτερη αντοχή στη φθορά όταν η μοτοσυκλέτα κινείται στην ευθεία. Το ποσοστό της χάραξης είναι 11%, τόσο για το εμπρός ελαστικό όσο και για το πίσω. Οι ώμοι του ελαστικού είναι ενισχυμένοι και με την χρήση της τεχνολογίας lazer Premium Touch έχουν εντυπωσιακό σχεδιασμό. Οι διαθέσιμες διαστάσεις είναι 120/70-17 για το εμπρός ελαστικό, ενώ για το πίσω ξεκινούν από 160/60-17 και φτάνουν έως 200/55-17, καλύπτοντας ένα τεράστιο φάσμα μοντέλων, από μικρομεσαίου κυβισμού naked έως και μεγάλου κυβισμού σπορ μοτοσυκλέτες.

Power GP

Εμπνευσμένο από την εμπλοκή της Michelin στα MotoGP, το νέο αυτό ελαστικό έρχεται για να παντρέψει τις ανάγκες δύο διαφορετικών κόσμων. Προτεραιότητα είναι ο δρόμος και η προσαρμοστικότητά του στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Την ίδια ώρα όμως έχει την ικανότητα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις οδήγησης μέσα σε πίστα όποτε του το ζητήσεις. Γι΄αυτό ακριβώς τον λόγο, η χάραξή του είναι μεταβλητής πυκνότητας, προσφέροντας μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής του ελαστικού με την άσφαλτο στις άκρες.

Οι διαθέσιμες διαστάσεις του είναι κατάλληλες για τις περισσότερες μοτοσυκλέτες της κατηγορίας των supersport, streetfighter και superbike.

Power Cup2

Αυτό είναι το ελαστικό που προτείνει η Michelin για τους λάτρεις των Track Day με απαιτήσεις. Η ασύμμετρη χάραξη του 5% είναι όση ορίζει ο νόμος για να έχει έγκριση τύπου για χρήση στο δρόμο και η διπλή σύνθεση της γόμμας έχει μελετηθεί με στόχο την διατήρηση του μέγιστου κρατήματος για πολλούς γύρους. Διατίθεται σε μία διάσταση για το εμπρός ελαστικό 120/70-17 και τρεις για το πίσω (180/55-17, 190/55-17, 200/55-17) για μοτοσυκλέτες supesport, streetfighter και superbike.

Power Slick2

Το απόλυτο ελαστικό της Michelin για τους φανατικούς οπαδούς της οδήγησης στην πίστα. Δεν έχουν χάραξη, οπότε δεν έχουν έγκριση τύπου για οδήγηση στο δρόμο, όμως αυτό είναι που τα κάνει να προσφέρουν κορυφαίο κράτημα για πάρα πολλούς γύρους. Οι διαθέσιμες διαστάσεις είναι μόνο για μοτοσυκλέτες Superbike και μεγάλου κυβισμού Streetfighter.

City Grip 2

Αναμφισβήτητα το City Grip ήταν best seller στην κατηγορία του και το νέο City Grip 2 έρχεται να συνεχίσει αυτή την επιτυχία, εμπλουτίζοντας τη γκάμα διαστάσεων που ξεκινά από τροχούς 12’’ έως και 16’’ και τις ικανότητές του, με σκοπό να καλύψει όλους τους τύπους των scooter, είτε πρόκειται μικρού κυβισμού commuter είτε για υψηλών επιδόσεων mega-scooter. Η νέα σύνθεση της γόμμας με πυρίτιο και ο νέος σχεδιασμός της χάραξης (Shark Tooth το ονομάζει η Michelin) έχουν σαν αποτέλεσμα να μειωθεί η απόσταση φρεναρίσματος σε βρεγμένο οδόστρωμα κατά 1,7μ όταν φρενάρεις από τα 50km/h στα 10km/h.

Commander III Cruiser & Commander III Touring

Πάνω από δέκα χρόνια η Michelin συνεργάζεται στενά με την Harley Davidson εξελίσσοντας και κατασκευάζοντας ελαστικά ειδικά για τις cruiser και touring αμερικάνικες μοτοσυκλέτες. Φέτος το Commander III Cruiser και το Commander III Touring αποκτούν νέα και διαφορετική χάραξη με έμφαση στις επιδόσεις τους σε βρεγμένο οδόστρωμα και στην ακόμα μεγαλύτερη χιλιομετρική απόδοση της γόμμας πυριτίου τους.

Με μια τόσο δυναμική γκάμα για την επόμενη χρονιά, η Michelin στοχεύει απευθείας στην κορυφή σε κάθε κατηγορία!

Ετικέτες

EICMA

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.