MotoGP: KTM - Tα τελευταία 3 GP ήταν τα καλύτερα της σεζόν
Αναπτέρωση ηθικού για KTM και ακόμη περισσότερο για Acosta
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
26/8/2025
Η KTM καταγράφει εντυπωσιακή πορεία στο δεύτερο μισό της σεζόν 2025, με συνεχόμενες παρουσίες στο βάθρο και έναν Pedro Acosta σε εξαιρετική φόρμα, με Brad Binder και Enea Bastianini να δίνουν δείγματα ανταγνιστικότητας. Από το Grand Prix στο Brno μέχρι το Balaton Park, οι "πορτοκαλί" δείχνουν να έχουν βρει τον ρυθμό τους, ανεβαίνοντας σταθερά στην κατάταξη
Από δύσκολη εκκίνηση σε κορυφαίες επιδόσεις
Η χρονιά ξεκίνησε δύσκολα για την KTM. Ο Acosta είχε πτώση στον πρώτο αγώνα και πάλεψε για μια θέση στην πρώτη δεκάδα στην Αργεντινή, ενώ ο Binder μάζευε σταθερά βαθμούς αλλά χωρίς εντυπωσιακά αποτελέσματα. Στην ομάδα Tech 3, οι Maverick Viñales και Enea Bastianini αντιμετώπιζαν προβλήματα, κυρίως στις κατατακτήριες, μέχρι να δείξουν σημάδια δυναμικής σε Lusail και Jerez.
Το ορόσημο ήρθε στο Aragon, όπου οι αναβάτες της KTM βρέθηκαν να μάχονται για την τετράδα, με τον Binder να πέφτει αλλά τον Acosta να δείχνει ξεκάθαρη πρόοδο. Στο Assen ακολούθησε σκληρή μάχη για το βάθρο, το οποίο τελικά ήρθε στο Brno, όντας το πρώτο της χρονιάς για την KTM.
Αναβάτες σε ανοδική πορεία
Από εκεί και μετά, ο Acosta βρέθηκε ξανά σε Sprint επάνω στο βάθρο στο Red Bull Ring, κατέκτησε την P4 στον κύριο αγώνα, και στη συνέχεια το P3 στο Balaton Park που τον ανέβασε στην πέμπτη θέση της γενικής κατάταξης. Ο ίδιος δήλωσε:
“Είμαι πολύ χαρούμενος. Έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο από το Brno και συνεχίζουμε να δουλεύουμε σωστά. Δεν πρέπει να έχουμε υπερβολικές προσδοκίες, αλλά το σημαντικό είναι ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση.”
Ο Binder συμπλήρωσε:
“Τα τελευταία τρία GP ήταν τα καλύτερα της σεζόν. Η μοτοσυκλέτα δουλεύει φανταστικά, έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη μπροστά και μπορούμε να πιέσουμε πιο ασφαλώς. Νομίζω ότι το δεύτερο μισό της χρονιάς θα είναι πολύ δυνατό.”
Αισιοδοξία και ομαδικότητα
Ακόμη και ο Pol Espargaro, ως αναπληρωματικός αναβάτης, κατάφερε να μπει στην οκτάδα στο GP της Ουγγαρίας, δηλώνοντας:
“Μόλις έρθει το πρώτο καλό αποτέλεσμα, όλοι παίρνουν ώθηση και δημιουργείται ένας κύκλος θετικής ενέργειας. Η ομάδα απολαμβάνει τη διαδικασία και αυτό φαίνεται στην πίστα.”
Με αυτή την αναγέννηση, η KTM δείχνει έτοιμη να διεκδικήσει περισσότερα βάθρα και να κλείσει τη σεζόν 2025 με ισχυρή παρουσία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: