Νεκρός μοτοσυκλετιστής από κεραυνό!

Τον χτύπησε την ώρα που οδηγούσε
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/6/2019

Πόσες φορές σας έχει τύχει να οδηγείτε την μοτοσυκλέτα σας κατά τη διάρκεια μιας δυνατής νεροποντής; Σίγουρα, κανείς μας δεν έχει σταματήσει στην άκρη από τις πρώτες σταγόνες που τρώει το κράνος του και με ένα καλό σετ από αδιάβροχα, οι πιο σκληροπυρηνικοί αναβάτες δεν θα κατέβουν από τη σέλα τους, παρά μόνο αν πέσουν στο μάτι μιας καταιγίδας με θυελλώδεις ανέμους και καταρρακτώδη βροχή.
Παρ' όλα αυτά, είναι ελάχιστοι αυτοί που θα αναλογιστούν έναν ενδεχόμενο κίνδυνο εξαιτίας των κεραυνών, καθώς οι περισσότεροι θα θεωρήσουν ότι επειδή είμαστε σε κίνηση την ώρα που οδηγούμε, είμαστε προστατευμένοι. Όπως όμως έχουμε τονίσει κι εμείς στο παρελθόν, αυτή είναι μια πλάνη στην  οποία δεν πρέπει να υποπέσουμε. Το τραγικό περιστατικό που συνέβη στην Αμερική και πιο συγκεκριμένα στην Florida, με έναν μοτοσυκλετιστή που χτυπήθηκε από τα στοιχεία της φύσης, μας επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Ο άτυχος αναβάτης κινούνταν σε μια μεγάλη διαπολιτειακή λεωφόρο το απόγευμα της Κυριακής, όταν τον χτύπησε κεραυνός, όπως κατέθεσαν οι αυτόπτες μάρτυρες. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει τον έλεγχο και να βγει από την πορεία του, ενώ φωτογραφίες από την σκηνή του δυστυχήματος, δείχνουν την μοτοσυκλέτα πεσμένη στο πλάι στην νησίδα. Δυστυχώς, ο αναβάτης δεν κατάφερε να επιβιώσει

Οι πρώτες αναφορές κάνουν λόγο για θάνατο από την πτώση, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται αν οφείλεται στην σύγκρουση με τις προστατευτικές μπαριέρες ή αν ο θάνατός του προήλθε από το ακαριαίο χτύπημα των 10 δισεκατομμυρίων Watt ηλεκτρισμού, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Η Τροχαία της περιοχής έδωσε στην δημοσιότητα φωτογραφίες από το κράνος του άτυχου αναβάτη, στις οποίες είναι εμφανέστατες δύο μεγάλες τρύπες πάνω στο κέλυφος.

Για εμάς τέτοια περιστατικά είναι πρακτικά ανήκουστα. Αποτελούν σπάνιο φαινόμενο ακόμη και για τις νοτιοανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ όπου συχνά εκδίδονται τέτοιες προειδοποιήσεις για ηλεκτρικά φορτισμένες καταιγίδες, πέραν κάποιου ορίου, κατά τις οποίες συνιστούν να μην οδηγούν σε συγκεκριμένους δρόμους. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων είναι προστατευμένοι σε περίπτωση που τους χτυπήσει κεραυνός και έχει αποδειχτεί πως τα αυτοκίνητα θα αφήσουν αλώβητους τους επιβάτες τους. Δεν ισχύει το ίδιο και για τις μοτοσυκλέτες. Οι Αμερικάνικες αρχές προσπαθούν να ενημερώσουν τους μοτοσυκλετιστές πως δεν πρέπει να αγνοούν συγκεκριμένες οδηγίες κι αυτή την στιγμή ο θάνατος του άτυχου 45χρουνου λειτουργεί ως παράδειγμα. Αν θέλουμε να αντλήσουμε κάτι θετικό από αυτό περιστατικό, είναι ότι θα πρέπει να μας αφυπνίσει και να μας κάνει να αντιληφθούμε τους πραγματικούς κινδύνους. Όταν οδηγούμε σε εθνικές οδούς με αγρούς και χωράφια εκατέρωθεν του δρόμου, αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι το κράνος μας είναι ένα από τα υψηλότερα σημεία της περιοχής, σε μια ακτίνα 70-80 μέτρα, την περιοχή δηλαδή που μπορεί να χτυπήσει ένας κεραυνός. Στις ΗΠΑ ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, και πλέον -δυστυχώς- αποδεδειγμένος. Στην Ελλάδα δεν περιμένουμε να δούμε κάτι τέτοιο, ούτε θα σταματήσουμε να οδηγούμε στην βροχή, μιας και περηφανευόμαστε πως κυκλοφορούμε πάντα και παντού με μοτοσυκλέτα, όχι όμως πως μπορεί κανείς να αποκλείσει μία τέτοια περίπτωση, ιδιαίτερα συνυπολογίζοντας το γεγονός πως πλέον οι καταιγίδες έχουν ενταθεί. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, αλλά αν κάποιος αισθανθεί πως μπορεί να κινδυνεύει από κάτι τέτοιο, όταν οδηγεί σε μία τοποθεσία όπως η παραπώ μπορεί να αναζητήσει ένα μέρος να προφυλαχθεί εκμηδενίζοντας τις πιθανότητες να κάτι αντίστοιχο. Και φυσικά εννοείται ότι ένα τέτοιο μέρος δεν είναι κάτω από ένα ψηλό δέντρο

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.