Νέο παγκόσμιο ρεκόρ burn out! (Video)

Καταχωρήθηκε στο βιβλίο Guinness

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/6/2017

Στις 20 Μαΐου στην πόλη Rzeszów που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Πολωνίας, επετεύχθη έναν νέο ρεκόρ για την μεγαλύτερη απόσταση burn out με μοτοσυκλέτα. Ο νέος κάτοχος του ρεκόρ είναι ο Maciej "DOP" Bielicki, ένας εκ των κορυφαίων stunt rider στην χώρα του και ο μοναδικός που κάνει stunts με Harley Davidson. Μετά τους απαραίτητους ελέγχους και πιστοποιήσεις, το ρεκόρ αναγνωρίστηκε και επίσημα από την Guinness World Records και πλέον από τον Ιούλιο του 2017 ανήκει στους Πολωνούς!

Το event διοργανώθηκε από το GOC Harley-Davidson Rzeszów, τον μεγαλύτερο αντιπρόσωπο της Harley στην Πολωνία και στην Κεντροανατολική Ευρώπη, και από την GOC (Game Over Cycles), μια εταιρεία που φτιάχνει custom μοτοσυκλέτες η οποία ανήκει ουσιαστικά στον αντιπρόσωπο της Hraley.

Το νέο ρεκόρ απόστασης είναι 4,5 χιλιόμετρα (4,47947 χιλιόμετρα για την ακρίβεια) και μάλιστα ο Bielicki το πέτυχε με την πρώτη του προσπάθεια, πάνω στη σέλα ενός Street Rod 750. Το προηγούμενο ρεκόρ είχε καταγραφεί πέρσι στις Η.Π.Α. με μεγαλύτερη μοτοσυκλέτα (1200cc) και ήταν 3,7 χιλιόμετρα.

Αν νομίζετε ότι το συγκεκριμένο επίτευγμα ήταν κάτι απλό και εύκολο, κάνετε τεράστιο λάθος. Απαιτούσε εξαιρετικά υψηλή τεχνική και ικανότητα, κάτι που γίνεται σαφές κι από την περιγραφή του Myszkowski, του ιδιοκτήτη της GOC Harley-Davidson Rzeszów: "Μετά από τα πρώτα 300 μέτρα τα φρένα μπλοκάρισαν, τα υγρά τους έβρασαν και δεν μπορούσε να απελευθερώσει τα φρένα πλέον. Κατά τη διάρκεια ολόκληρης της προσπάθειας, για περίπου 10 λεπτά δηλαδή, πρέπει να κρατά πατημένο το φρένο, να μετακινήσεις το βάρος του σώματος στο μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας ώστε να ελαφρύνει το πίσω και ταυτόχρονα να ελέγχεις την μοτοσυκλέτα διαρκώς ώστε να μην σταματήσει να καίει το λάστιχο καθόλου. Αν αυτή η διαδικασία σταματούσε έστω και για ένα δευτερόλεπτο, η προσπάθεια δεν θα έπαιρνε έγκριση και θα έπρεπε να την κάνουμε ξανά από την αρχή. Θα έπρεπε να αλλάξουμε τα τακάκια, τα λάστιχα και να ξεκινήσουμε ξανά. Ο αναβάτης θα έπρεπε επίσης να ξεκουραστεί, καθώς αυτού του είδους τα stunts απαιτούν ιδιαίτερη σωματική προσπάθεια."

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι βέβαια και η οπτική του Maciej "DOP" Bielicki: "Προετοιμαζόμουν γι' αυτό περίπου ένα μήνα. Μια εβδομάδα πριν την προσπάθεια έκανα προπόνηση με την μοτοσυκλέτα που έσπασα το ρεκόρ, το Street Rod. Η διαδρομή ήταν αρκετά δύσκολη, γιατί δεν ήταν απλώς μια ευθεία. Είναι ένας κανονικός δρόμος, ο οποίος έκλεισε για την κυκλοφορία την ώρα της προσπάθειας. Περιλαμβάνει δύο διασταυρώσεις τις οποίες έπρεπε να περάσω και μια πλατεία που έπρεπε να την κάνω γύρω-γύρω. Επιπλέον, σε διάφορα σημεία της διαδρομής ο δρόμος είχε διαφορετικές κλίσεις που δυσκόλευαν το συνεχόμενο ντριφτάρισμα, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά."

Aν αγαπάς αυτό που κάνεις, αν πιστεύεις στον εαυτό σου και αν δουλέψεις σκληρά, τα πάντα είναι δυνατά

Η μοτοσυκλέτα με την οποία έγινε το ρεκόρ δεν είχε καμία μετατροπή. Αντίστοιχα, το ελαστικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν παραγωγής του εμπορίου, κάτι άλλωστε που ήταν και στους όρους για να πιστοποιηθεί το ρεκόρ. Πέρα απ' αυτό, για να είναι επίσημα αναγνωρισμένο το ρεκόρ, οι οργανωτές θα έπρεπε να προσκομίσουν στην Guinness World Records ένα αμοντάριστο βίντεο ολόκληρης της διαδρομής, θα έπρεπε να υπάρχουν δύο δηλώσεις μαρτύρων καθώς και μέτρηση της απόστασης από πιστοποιημένο τοπογράφο. Τα αποδεικτικά στοιχεία για την πιστοποίηση του ρεκόρ συμπεριλάμβαναν επίσης υλικό από υπέρυθρη κάμερα που θα έδειχνε πως ο πίσω τροχός δεν σταμάτησε να ντριφτάρει ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

"Όσο καιρό λειτουργεί η Game Over Cycles, ακούμε διαρκώς ότι κάτι που θέλουμε να κάνουμε είναι αδύνατον. Είναι αδύνατον να φτιάξουμε και να κάνουμε τατουάζ σε μια μοτοσυκλέτα, αλλά εμείς φτιάξαμε το Recidivist –την πρώτη μοτοσυκλέτα με τατουάζ στον κόσμο. Δεν μπορεί κανείς να φτιάξει μια μουσική μοτοσυκλέτα, στην οποία τα εξαρτήματα θα ήταν ταυτόχρονα μουσικά όργανα και πλήρως λειτουργικά στοιχεία της κατασκευής, αλλά έτσι ακριβώς είναι το δικό μας Hard Rock Café Bike", συμπλήρωσε ο Myszkowski. "Μας είπαν επίσης, ότι δεν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε την μεγαλύτερη αντιπροσωπεία της Harley στην Κεντροανατολική Ευρώπη. Παρόλα αυτά, εμείς πιστεύουμε ότι τόσο στην ζωή όσο και στον επαγγελματικό τομέα, το πάθος και η πίστη είναι πάρα πολύ σπουδαίοι παράγοντες. Ο Maciej κάνει τα κόλπα του με Harley, το οποίο είναι σχεδόν 100 κιλά βαρύτερο από τις μοτοσυκλέτες που χρησιμοποιούνται για stunts. Και σ' αυτόν έλεγαν επίσης ότι ήταν δεν μπορούσε να γίνει, οπότε ενώσαμε τις δυνάμεις μας και αποδείξαμε ότι αν αγαπάς αυτό που κάνεις, αν πιστεύεις στον εαυτό σου και αν δουλέψεις σκληρά, τα πάντα είναι δυνατά."

Δείτε εδώ το εντυπωσιακότατο βίντεο από την επίτευξη του παγκόσμιου ρεκόρ απόστασης burn out με μοτοσυκλέτα:

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!