Ο Chris Birch στην Ελλάδα - Hellas Rally

Το Hellas Rally 2017 συγκεντρώνει τις παγκόσμιες παρουσίες του!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/5/2017

Η σημερινή μέρα ξεκίνησε νωρίτερα με υψηλές γνωριμίες, με πρωινό καφέ παρέα με τον Chris Birch και οικοδεσπότη το KTM Racing Center 500! Το «υψηλές» είναι κυριολεκτικό, καθώς ο Birch είναι πάνω από ένα και ενενήντα…

Τον Νεοζηλανδό τον ξέρετε όλοι από τα video που τον έχουν κάνει διάσημο, ίσως όχι με το όνομά του, αλλά σίγουρα τον αναγνωρίζετε από την μοτοσυκλέτα του, είναι εκείνος ο τύπος που πρώτος συμπεριφέρθηκε σε ένα KTM 1190 Adventure σαν γνήσιο enduro, αυτό είναι από τα πιο διάσημά του video:

 

Ο Chris κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός, αφού πρώτα έκανε την διαφορά σε μία πολύ μακρινή χώρα, τραβώντας τα βλέμματα του κόσμου, φτάνοντας στο τέλος να αλλάξει επάγγελμα..

Βρίσκεται στην Ελλάδα για να πάρει μέρος στο Hellas Rally μ’ ένα 1090 Adventure R που έρχεται απευθείας από την Αυστρία και θα αποτελέσει την μοτοσυκλέτα του για το φετινό Red Bull Romaniacs!

Δείτε τον εδώ να προετοιμάζεται για το ελληνικό Dakar, όπως λέει, το Hellas Rally:

Όπως γράφαμε εδώ, φέτος το Red Bull Romaniacs θα γίνει πεδίο μάχης ανάμεσα σε KTM και BMW, καθώς ο Chris αποφάσισε να αγωνιστεί με το 1090R και η BMW ανακοίνωσε αμέσως μετά πως θα απαντήσει με τον Gerhard Foster που θα οδηγήσει ένα BMW R nineT προετοιμασμένο από την Touratech με την κωδική ονομασία (R9X7)! Ο Chris επιβεβαίωσε επίσης την υπόθεση που είχαμε κάνει, πως θα τρέξουν στην ειδική –τουριστική- κατηγορία που έχει θεσπιστεί τα τελευταία χρόνια και διεξάγεται σε διαφορετική διαδρομή, αποφεύγοντας τον Πρόλογο. Βέβαια επειδή ο Chris είναι… τρελός (με την καλή έννοια) όταν τον ρώτησα συγκεκριμένα μου αποκάλυψε την πρόθεσή του: Το έχει βάλει σκοπό να το δοκιμάσει με το 1090R και για όσους δεν ξέρουν να πούμε ότι είναι άθλος να περνάς τον Πρόλογο με τα πόδια. Πρόκειται για μία ειδική διαδρομή στην εκκίνηση, φτιαγμένη με πέτρες, ξύλα, λάστιχα και κορμούς, αποτελώντας έναν στίβο που μονάχα οι κορυφαίοι καλοί αναβάτες τον περνούν γρήγορα. Θα είναι η πρώτη φορά που μία τέτοια μοτοσυκλέτα θα περάσει από εκεί, αν βέβαια περάσει. Ο Chris θα πάρει την απόφαση το πρωί, όταν δει την διαδρομή που θα έχει φτιάξει η διοργάνωση και θα εκτιμήσει την δυσκολία της. Επίσης, επειδή είναι «κότα» (δικά του λόγια, εννοώντας ότι εγκαταλείπει την μοτοσυκλέτα αν δει ότι πάει να πέσει) το πολύ – πολύ να σύρει το Adventure εκτός διαδρομής χάνοντας λίγο χρόνο και να συνεχίσει να κυνηγά τον Foster που στοιχηματίσαμε και οι δύο ότι δεν θα δοκιμάσει τον Πρόλογο με το ΜπεμβεδοΤούρατεκ, θα το δούμε!

Στην Ελλάδα έρχεται για το Hellas Rally και το αντιμετωπίζει ως μέρος της προπόνησής του για το Red Bull Romaniacs! Το Hellas Rally ήταν από την πρώτη στιγμή ένα από τα καλύτερα οργανωμένα Rally, προσελκύοντας το ενδιαφέρον αναβατών με παγκόσμια υπόσταση, ιδιαίτερα φέτος, όπως διαβάζετε εδώ.

Με διαδρομές που εκτείνονται σαν μία μαργαρίτα γύρω από την Ναύπακτο, το bivouac του Hellas Rally θα είναι το σπίτι του Chris για τις επόμενες μέρες και η ίδια η Ναύπακτος το σπίτι της υπόλοιπης οικογένειας του Νεοζηλανδού, που τον ακολούθησαν για να δουν όσο προλάβουν την Ελλάδα, και όσο προλάβουν και τον ίδιο, καθώς αμέσως μετά αναχωρεί για Καναδά και προπονείται εντατικά μέχρι να επιστρέψει στην Ευρώπη και στο Red Bull Romaniacs! Η Ελλάδα έχει ξεχωριστή θέση για τον Chris και την οικογένειά του, καθώς αγαπούν την χώρα μας και την ιστορία της, και βάφτισαν την κόρη τους «Ζωή» ακριβώς για αυτό το λόγο…

Ο 36χρονος Chris, δεν είχε γρήγορη εξέλιξη στο εικονικό βάθρο των αναβατών με την παγκόσμια φήμη, όπως εξιστορεί ο ίδιος:

«Μου πήρε πολλά χρόνια για να φτάσω στο σημείο να αγωνίζομαι χωρίς να πρέπει να πληρώνω και μία δεκαετία μετά από αυτό, για να βγάζω λεφτά από τους αγώνες! Για να σου απαντήσω και στην άλλη ερώτηση που μου έκανες: Θεωρώ ότι το σημείο που έγινε η αλλαγή πορείας, το breakthrough όπως λέμε, ήταν η πρώτη νίκη στο Red Bull Romaniacs. Γύρισα πίσω στο συνεργείο που δούλευα, το αφεντικό μου έσφιξε το χέρι, μου έδωσε συγχαρητήρια και μου λέει «ΟΚ τώρα πρέπει να κάνουμε αυτό κι εκείνο κτλ..» όχι όμως σαν να μην τρέχει τίποτα, αισθανόμουν ότι κάτι είχε αλλάξει και άρχισα γρήγορα να το βλέπω καθώς οι προτάσεις ερχόντουσαν με ρυθμό η μία πίσω από την άλλη και στο Red Bull Romaniacs την επόμενη χρονιά θεωρούσα ήδη τον εαυτό μου επαγγελματία αναβάτη. Για δέκα χρόνια οι χορηγοί που είχα, απλά μου εξασφάλιζαν τα έξοδα και πίστευα ότι αυτό ήθελα, εκείνο ήταν το όριο που είχα θέσει. Έκανα την πλάκα μου, το χόμπι μου χωρίς να ξοδεύω το τεράστιο ποσό που απαιτεί ένα τέτοιο χόμπι».

«…. Η καλύτερη στιγμή μου στο Red Bull Romaniacs ήταν όταν έκοψα την κορδέλα, λίγο πριν ανέβω για πρώτη φορά στο βάθρο, από τις 7 φορές συνολικά που το έχω κερδίσει». «…Όχι δεν το λέω για την άνοδο που είχα μετά, αλλά και για την στιγμή εκείνη που την έχω στο μυαλό μου συνέχεια, την στιγμή που έκοβα την κορδέλα με πολλαπλές πρωτιές, του καλύτερα πρωτοεμφανιζόμενου αναβάτη, του ταχύτερου, του μεγάλου νικητή. Βλέπεις εκείνη την στιγμή κατέρρεαν όλα όσα είχα ακούσει πριν τον αγώνα, το δεν έχεις ελπίδες, το έχεις μεγάλη ιδέα για εσένα και ένα σωρό ακόμη που με έκαναν να πεισμώσω και τελικά να κερδίσω τον αγώνα!»

«Από πολύ αρχή είχα σχεδόν πάντα KTM μοτοσυκλέτες, ταίριαξα με αυτές. Σαν παιδί, μιας και έκανα enduro από τεσσάρων χρονών, είχα Kawasaki και έκανα κι ένα διάλειμμα με Husqvarna, το 2003, που κράτησε ένα μόλις χρόνο γιατί δεν με βόλεψε καθόλου η μοτοσυκλέτα, κυριολεκτικά μία μέρα την παράτησα με κλάματα από τα νεύρα μου, γύρισα στα KTM και έμεινα εκεί».

«… Ναι υπήρξε φορά που θα παρατούσα τις μοτοσυκλέτες τελείως. Ήταν εκείνη την περίοδο της ισορροπίας όπως είπες (την δεκαετία που οι χορηγίες κάλυπταν τα έξοδα) και θα το έκανα για να κάνω καριέρα στο mountain bike, που είναι η μεγάλη μου αγάπη. Το ποδήλατο είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της γυμναστικής μου. Το πρωί μόλις σηκωθώ κάνω γιόγκα για περίπου μισή ώρα, για να δουλέψουν οι κλειδώσεις και μετά, αν είναι αυτή η περίοδος και καλός ο καιρός, ανεβαίνω στο ποδήλατο».

«…Μπορεί να μην έχω υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς, πέρα από τα χτυπήματα στην πλάτη, αλλά χρειάζεται χρόνος το πρωί, το καλό είναι πως από το σπίτι μου η ζούγκλα είναι μόλις πέντε λεπτά!». «…Ζούγκλα το λέμε όλοι γιατί είναι ακριβώς αυτό, στενά μονοπάτια σε απάτητα δάση με βατσινιές και τόσο πυκνή βλάστηση που την κόβεις με το μαχαίρι. Όχι δεν είναι όπως στην Ευρώπη ή τον Καναδά ή την Ν. Αφρική, μπορώ να πάω όπου θέλω με τους φίλους, ακόμα και μέσα στον Εθνικό Δρυμό και κανείς δεν θα μας πει κάτι. Υπάρχουν σερίφηδες, όμως φαντάσου ότι πριν λίγο καιρό για παράδειγμα, ήρθαν να μας μιλήσουν για το αν κάνουμε enduro την στιγμή που καθόμασταν πάνω στα μηχανάκια! Με ένα ύφος του στιλ, κάντε ότι θέλετε, απλά προσέχετε και το δάσος, πράγμα που είναι ακριβώς αυτό που κάνουμε μία ζωή. Υπάρχει κατανόηση λοιπόν.»

«… Το νέο TPI της KTM ανυπομονώ να το δω και εγώ και να το καβαλήσω, δεν έχω καταφέρει ακόμα, με όποιον μίλησα μου λέει ότι είναι εκπληκτικό, μου το επιβεβαιώνεις και εσύ τώρα οπότε ναι περιμένω να το πετύχω στην Ρουμανία. Ανάμεσα σε τετράχρονες και δίχρονες, θα σου πω τις δίχρονες αλλά με τεράστιο αλλά, δηλαδή: Στην καθημερινή μου προπόνηση, και σε ένα πιστάκι είμαι πολύ πιο γρήγορος και πάω καλύτερα με τις τετράχρονες της KTM, στα δύσκολα θέλω δίχρονο EXC. Αν θες να στο βάλω σε νούμερα, με δυσκολότερο το 10 τότε οτιδήποτε μέχρι το 7 είναι με 4T και κάθε κομμάτι με δυσκολία από 7 και πάνω προτιμώ 2T».

«… Στο Hellas Rally έχω μία γλυκιά ανυπομονησία να σου πω την αλήθεια, γιατί έχω δει μόνο video. Τι να περιμένω τι λες;»

«Να περιμένεις μία εκπληκτική οργάνωση από ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία και χώματα με μεγάλη ιστορία σε πανέμορφο τοπίο. Μόνο η ζέση θα σε προβληματίσει, άλλα έχεις κερδίσει 3 φορές το Roof of Africa, οπότε το ξεχνάμε».

Τελειώνοντας με τις φωτογραφίες και την συζήτηση, ο 36χρονος Chris παίρνει στους ώμους την Ζωή και αρχίζει τα “banny hops” συνδυάζοντας ποιοτικό χρόνο με το παιδί του και γυμναστική ταυτόχρονα, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο εκείνη την στιγμή. Συζητώντας με την σύζυγό του, που είναι μαζί του 15 χρόνια, το μόνο που έχει επηρεάσει την ζωής τους είναι ότι δεν βλέπονται συχνά, καθώς ο Chris είτε θα ταξιδεύει, είτε θα προπονείται. Φυσικά η αμοιβή είναι καλύτερη, όπως και το σπίτι τους πλέον… Τον ακολουθεί σπάνια στα ταξίδια, αλλά την Ελλάδα δεν θα την έχανε, ακόμα κι αν έχουν πολύ λίγο χρόνο για τα αξιοθέατα στην Αθήνα, θα κοιτάξουν να μην χάσουν το κάστρο στην Ναύπακτο όμως..

Αυτός είναι ο Chris Birch που υποστηριζόμενος από την Red Bull και την KTM, πραγματοποιεί τα πιο εντυπωσιακά video με on-off μοτοσυκλέτα! Το KTM 1090 Adventure R με το οποίο θα τρέξει στο Hellas Rally, έρχεται από την Αυστρία και θα είναι το ίδιο με το οποίο θα αγωνιστεί και στο Red Bull Romaniacs. Οι μόνες αλλαγές είναι εσωτερικά στις αναρτήσεις, revalving στο πιρούνι με πιο σκληρή λειτουργία και μεγαλύτερους ανεμιστήρες για το ψυγείο, ώστε να διατηρείται καλύτερα η θερμοκρασία στα πολύ κλειστά κομμάτια. Πέρα από μία μικρή αναβάθμιση με την σειρά Power Parts, το 1090 Adventure R, είναι κατά βάση μία μοτοσυκλέτα παραγωγής! Ο Chris το προτιμά για αυτό το τόσο απαιτητικό enduro συγκριτικά με το 1290, αλλά τα περισσότερα από όσα κάνει, ισχυρίζεται ότι γίνονται με λίγο παραπάνω κόπο και με την υπερβολικά δυνατή, μεγάλη Adventure… Έτοιμος για το ξακουστό πλέον Hellas Rally, o Chris αναχώρησε το μεσημέρι για Ναύπακτο και περιμένουμε να δούμε τις εντυπωσιακές του φωτογραφίες να καταφτάνουν τις επόμενες μέρες!

 

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”