Μια γρήγορη ανασκόπηση του αγώνα & όλα όσα μας είπε ο Chris Birch για το "Ελληνικό Dakar".
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
8/6/2017
Με αναβάτες από είκοσι διαφορετικές χώρες να φτάνουν στον τερματισμό και τον Ισπανό Gerard Farrés να αναδεικνύεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά νικητής, ολοκληρώθηκε το φετινό Hellas Rally Raid.
Έξι μέρες μετά την εκκίνηση και αφού διάνυσαν 1.800χλμ. και 13 ειδικές διαδρομές, 185 αναβάτες επέστρεψαν στη Ναύπακτο για τον τερματισμό του Ελληνικού αγώνα Rally. Προερχόμενοι από είκοσι διαφορετικές χώρες και αγωνιζόμενοι με δεκατρείς διαφορετικές μάρκες μοτοσυκλετών και τετράτροχων (Quad και Side by Side) έδωσαν διεθνείς διαστάσεις στην πέμπτη και μεγαλύτερη διοργάνωση του Hellas Rally Raid.
Με τις μεταβολές του καιρού και τις αλλαγές υψομέτρου να δημιουργούν μεγάλη ποικιλία στις συνθήκες που κλήθηκαν να αγωνιστούν οι 208 συμμετέχοντες, δεν ήταν λίγοι αυτοί που μίλησαν για το "Ελληνικό Dakar".
Νικητής στη συνολική κατάταξη και στην κατηγορία Elite ήταν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Gerrard Farrés (ΚΤΜ 450EXC). Ο 38 ετών Ισπανός προερχόμενος από μία καταπληκτική επίδοση στο φετινό Rally Dakar (τρίτος), πήρε το προβάδισμα από τη δεύτερη μέρα. Αποφεύγοντας τα λάθη, διατήρησε τον ρυθμό του μέχρι το τέλος και έγινε ο πρώτος αναβάτης που κερδίζει για δεύτερη φορά τον ελληνικό αγώνα.
Στη δεύτερη θέση και με μικρή διαφορά τερμάτισε ο Stefan Svitko (ΚΤΜ). Ο Σλοβάκος ήταν ο ταχύτερος στον πρόλογο αλλά στη συνέχεια έμεινε πίσω από τον Farrés. Οι δύο αναβάτες ολοκλήρωσαν μαζί την τελευταία μέρα καθώς ο Svitko αντιμετώπισε πρόβλημα με το Road Book του και ο Farrés προσφέρθηκε να κάνει τον πλοηγό του προκειμένου να ολοκληρώσει τον αγώνα. Ξεπλήρωσε, κατά κάποιο τρόπο, έτσι τη βενζίνη που δέχθηκε από τον Svitko, στον αγώνα του 2016 όταν είχε μείνει από καύσιμο λίγο πριν την ολοκλήρωση του αγώνα.
Μοναδική Ελληνική συμμετοχή στο φετινό αγώνα, η Πολυτίμη Κυριακοπούλου, η οποία στη σέλα μίας Yamaha WR 450F κατάφερε όχι μόνο να τερματίσει στην τρίτη θέση της κατηγορίας των Γυναικών αλλά και να ανέβει στην 43η θέση της Μ2.
Το Hellas Rally Raid μέσα από τα μάτια του Chris Birch
O Νεοζηλανδός hard enduro rider έφερε στον τερματισμό ενός δύσκολου αγώνα το νορμάλ ΚΤΜ 1090 Adventure R στην έκτη θέση Γενικής, κερδίζοντας παράλληλα την κατηγορία Μ5 για δικύλινδρες μοτοσυκλέτες 650-1.300cc. Αυτή ήταν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή με δικύλινδρη μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ σε αγώνα Rally μετά το 2003, όταν ο Fabrizio Meoni και ο Giovani Sala αγωνιζόντουσαν με ΚΤΜ 950 Adventure στο Rally Dakar.
Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή μέσα σε αυτές τις 6 ημέρες του Hellas Rally Raid; Όταν πέρασα τη γραμμή του τερματισμού, πετυχαίνοντας παράλληλα και στο στόχο μου στον αγώνα.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση του αγώνα για σένα;
Η πλοήγηση ήταν ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια, δεν έχω μεγάλη εμπειρία με το Road Book και ήταν κάτι αρκετά αγχωτικό και κουραστικό για μένα.
Πώς σου φάνηκε η διαδρομή και ποιο stage ευχαριστήθηκες περισσότερο;
Η διαδρομή ήταν απίστευτη, μερικά από τα μέρη που περάσαμε ήταν πραγματικά μοναδικά και απόλαυσα περισσότερο την 6η μέρα, όταν ήμασταν πάνω στο βουνό.
Τι έρχεται για σένα μετά το Hellas Rally Raid;
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στον Καναδά όπου δίνω μαθήματα για τεχνικές στο riding και στη συνέχεια θα ξεκινήσω την προετοιμασία για τον επόμενο μεγάλο αγώνα, το Red Bull Romaniacs.
Θα επιστρέψεις για να αγωνιστείς ξανά στην Ελλάδα;
Φυσικά! Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω trail riding και να εξερευνήσω τα βουνά της.
Ποιο ήταν το αγαπημένο σου Ελληνικό γεύμα;
Το ολόφρεσκο ψάρι στην παραλία είναι πολύ δύσκολο να το ξεπεράσεις!
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
