Ο Guy Martin θα απέχει από το φετινό Isle of Man TT

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/1/2016

Με ανάρτησή του εχθές το απόγευμα, ο Guy Marin ενημέρωσε τους οπαδούς του Isle of Man ότι δεν θα αγωνιστεί για το 2016, και άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να επιστρέψει για το 2017.

Ο βασικός λόγος, είναι μία κρίση ταυτότητας από αυτές που ξεκινάμε με το «τι κάνω στη ζωή μου». Αυτή η φάση ξεκίνησε μετά από το ατύχημα στο Ulster Grand Prix, που ακόμα και τώρα τον ταλαιπωρεί από πρόβλημα που του άφησε στην σπονδυλική στήλη.  Όπως λέει ο ίδιος έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα, εκτός από το Isle of Man και τις μοτοσυκλέτες, που πρέπει να τους αφιερώσει λίγο χρόνο, κι ένα από αυτά είναι το ποδήλατο.

το ατύχημα που παραλίγο να τον αφήσει ανάπηρο:

 

Εδώ και τρία χρόνια θέλει να πάρει μέρος στον μεγαλύτερο αγώνα αντοχής –με ποδήλατο- του κόσμου, το Tour Divide και φοβάται ότι αν το αφήσει λίγο ακόμα, θα τον «πάρουν τα χρόνια». Όπως λέει χαρακτηριστικά, «με τον ρυθμό που πάω, φοβάμαι ότι θα ανοιγοκλείσω τα μάτια και ξαφνικά θα καταλάβω ότι είμαι 45 χρονών». Ο Guy εξηγεί ότι τα τελευταία 11 χρόνια, το μόνο που κάνει είναι να τρέχει σε αγώνες μοτοσυκλέτας. Με βάση και το ντοκυμαντέρ για την ζωή του, ουσιαστικά αυτό που κάνει από τα 18, είναι μία συνεχή προπόνηση για τον Isle of Man TT, λογικό είναι να θέλει να κάνει μία αλλαγή. Στο Tour Divide θα έχει κάθε ευκαιρία να ξανά βρει τον εαυτό του… λόγω της προσπάθειας!

Ο ποδηλατικός αυτός αγώνας αντοχής, ξεκινά από τον Καναδά και τερματίζει στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, μετά από 4.417 χιλιόμετρα. Διατρέχει τις οροσειρές των ΗΠΑ, σε μία διαδρομή που θεωρείται από τις ομορφότερε του κόσμου, και οι ποδηλάτες είναι τελείως αυτόνομοι. Πέρα από κάποια σημεία της οργάνωσης που απέχουν το λιγότερο εκατό χιλιόμετρα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο για τους ποδηλάτες στο ενδιάμεσο, που θα πρέπει να είναι αυτάρκεις. Οπότε είναι απαραίτητο να μεταφέρουν τον κατάλληλο εξοπλισμό. Η οργάνωση έχει επίσης καταγράψει και περιστατικά επιθέσεων άγριων ζώων, όπως αρκούδες και αιλουροειδή –πούμα ή αλλιώς λιοντάρι της Αμερικής- που δίνουν προστιθέμενη αξία στην φήμη του αγώνα. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι ο Guy θα έχει όλο το χρόνο να σκεφτεί την πορεία που θα ακολουθήσει στη ζωή του, όπως λέει: «μπορεί να σιχαθώ το ποδήλατο, μπορεί όμως να μην θέλω να κάνω και τίποτα άλλο». Το σίγουρο είναι ότι το Isle of Man TT θα είναι κάπως διαφορετικό, χωρίς αυτόν.

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.