Ο πολυπρωταθλητής Tim Gajser δείχνει την πολυτελή βίλα – μουσείο του [Video]
Μία βίλα που είναι σπίτι – μουσείο – γυμναστήριο – γκαράζ
Από τον
Παύλο Καρατζά
12/9/2025
Κοντά στην πίστα Tigaland που του ανήκει κιόλας, ο πέντε φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Tim Gajser έχει πλέον δημιουργήσει τη δική του βίλα, που κυριολεκτικά δεν της λείπει τίποτα, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού του μουσείου και των πολυτελών αυτοκινήτων του.
Ο Σλοβένος δεν διανύει και την καλύτερή του χρονιά, αφού τραυματίστηκε στο GP της Ελβετίας στα μέσα Απριλίου, ενώ ήταν πρώτος στην βαθμολογία και επέστρεψε στην ενεργό δράση στα μέσα Αυγούστου. Μπορεί ο τραυματισμός του να τον κράτησε εκτός αγώνων και προπονήσεων για αρκετό καιρό, ήταν όμως από ότι φαίνεται μία καλή ευκαιρία για να τελειώσει το σπίτι-μουσείο που ετοίμαζε κοντά στην του πίστα του στην Σλοβενία.
Στο βίντεο που έχει δημοσιεύσει ο ίδιος, μπορούμε να δούμε ένα πολυτελέστατο σπίτι με πισίνα, μουσείο, γυμναστήριο, γκαράζ που φιλοξενεί εκτός των άλλων μία Honda CR500 του 1987, μία CR250 του 2004, μια Ferrari 488 και ένα Audi RS ABT Sportsline 800 ίππων.
Στον κάτω όροφο βρίσκεται το μουσείο Tiga, όπου εκτίθενται και οι 5 μοτοσυκλέτες με τις οποίες ο Tim κατέκτησε τους τίτλους του παγκόσμιου πρωταθλητή. Εκεί εκτίθενται επίσης εκατοντάδες τρόπαια και κράνη που σύλλεξε ο πολυπρωταθλητής ανά τα χρόνια.
Στις εγκαταστάσεις του κτήματος περιλαμβάνονται επίσης πισίνα, τρία δωμάτια επισκεπτών με ιδιωτικά μπάνια, γυμναστήριο, σάουνα και ιδιωτικό γήπεδο μπάσκετ. Ακόμη και ο σκύλος του σπιτιού έχει το δικό του δωμάτιο. “Περνάω 3 έως 4 ώρες την ημέρα στο γυμναστήριο. Είναι πραγματικά υπέροχο να έχεις ένα τέτοιο γυμναστήριο στο σπίτι σου”, εξηγεί ο Gajser.
Στο τέλος, ο Tim Gajser δίνει μια γεύση από τη δική του πίστα motocross «Tigaland», που σχεδιάστηκε ειδικά για αυτόν και πληροί τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης πίστας παγκόσμιου πρωταθλήματος, συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος ποτίσματος. Εκεί χτίστηκε επίσης ένα σπίτι: “Ο μηχανικός μου Roberto μένει εκεί και διαθέτει ένα πλήρως εξοπλισμένο συνεργείο” δήλωσε.
Το συμβόλαιο του Gajser με την Honda λήγει στο τέλος της σεζόν. Οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωση του συμβολαίου φαίνεται να είναι δύσκολες, καθώς δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία σχετικά με τις απολαβές του.
Παρακάτω και το βίντεο με την επίδειξη του σπιτιού:
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: