Παρίσι: Στα 30km/h το όριο ταχύτητας στους περισσότερους δρόμους

Βασικός στόχος η κατάργηση της χρήσης αυτοκινήτων
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

19/7/2021

Το κέντρο της πόλης του Παρισιού είναι έναν απέραντο μποτιλιάρισμα και η δήμαρχος της πόλης κυρία Hidalgo έχει αποφασίσει να μειώσει στο ελάχιστο τη χρήση αυτοκινήτων από τους κατοίκους. Από το 2015 που έχει αναλάβει τα καθήκοντά της έχει πάρει μερικές τολμηρές αλλά και παράξενες αποφάσεις, όπου όλες τους βασίζονται στη λογική πως αν γίνει κόλαση η ζωή των οδηγών, τότε θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν αυτοκίνητα και θα πηγαίνουν στις δουλειές τους με τα ΜΜΜ και ποδήλατα.

Μέχρι στιγμής έχει απαγορεύσει την κυκλοφορία αυτοκινήτων diesel Μέσα στο Παρίσι – όχι επειδή ρυπαίνουν περισσότερο από τα βενζινοκίνητα, αλλά επειδή το 90% των ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων είχαν κινητήρες diesel όταν τέθηκε σε εφαρμογή η απαγόρευση, οπότε οι κάτοικοι της πόλης έπρεπε να τα πουλήσουν και να αγοράσουν καινούρια με κινητήρες βενζίνης ή να σταματήσουν να τα χρησιμοποιούν για τις αστικές μετακινήσεις τους. Φυσικά οι πλούσιοι αγόρασαν αυτοκίνητα με κινητήρες βενζίνης και συνέχισαν να μπαίνουν στο κέντρο της πόλης, ενώ οι φτωχοί το έριξαν στο… περπάτημα.

Κάτι σαν τα ΜΟΝΑ-ΖΥΓΑ στον δακτύλιο της Αθήνας που όποιος έχει λεφτά αγοράζει δύο αυτοκίνητα και μπαίνει στο κέντρο κάθε μέρα.

Το δεύτερο μέτρο που έλαβε η δήμαρχος, ήταν να καταργήσει ένα νόμο του 1967 που επέβαλε στους κατασκευαστές κατοικιών να φτιάχνουν μία κλειστή θέση στάθμευσης για κάθε διαμέρισμα που κατασκευάζουν. Το σκεπτικό της δημάρχου ήταν πως αν δεν έχεις που να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου, τότε δεν θα αγοράσεις ή τέλος πάντων δεν θα χρησιμοποιείς καθημερινά το αυτοκίνητό σου.

Μέσα σε λίγα χρόνια μόνο το 30% των κατοικιών του Παρισιού είχε μία θέση στάθμευσης για αυτοκίνητο, όταν στην υπόλοιπη Γαλλία το 80% των σπιτιών έχουν δική τους θέση στάθμευσης. Φυσικά κερδισμένοι για άλλη μια φορά από αυτό το μέτρο βγήκαν οι εργολάβοι που μπόρεσαν πλέον να κατασκευάζουν περισσότερα διαμερίσματα στο ίδιο οικόπεδο και οι ιδιοκτήτες γης, αφού οι τιμές πώλησης και ενοικίασης σπιτιών με χώρο στάθμευσης ή σκέτων χώρων στάθμευσης εκτοξεύτηκε στα ύψη.

Παρά το γεγονός πως τα “πρωτοποριακά” μέτρα της δημάρχου δεν έχουν αλλάξει την συνολική εικόνα της κίνησης στο κέντρο του Παρισιού, η ίδια συνεχίζει το πλάνο της, αυτή τη φορά μειώνοντας το όριο ταχύτητας στα 30km/h από 50km/h σε όλους (σχεδόν) τους δρόμους του Παρισιού.

Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα μέτρα, η μείωση του ορίου ταχύτητας στα 30km/h δεν επηρεάζει την πραγματική ζωή των κατοίκων, διότι τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι… ακινητοποιημένοι στο μποτιλιάρισμα! Ακόμα και τα δίκυκλα δυσκολεύονται να κινηθούν στο Παρίσι. Οπότε και στα 200km/h να έβαζε το όριο ταχύτητας μέσα στην πόλη, πάλι με 10km/h μέση ωριαία θα κινούνται τα οχήματα…

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.