Πατέντες ημί-ενεργητικών αναρτήσεων σε Honda CRF450R!

Για πρώτη φορά σε motocross
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

25/9/2019

Η Honda κατέθεσε πατέντες στην Αμερική για ημί-ενεργητικές αναρτήσεις –που τις ονομάζει "Honda Dynamic Suspension" και μία από αυτές απεικονίζει ένα CRF450R που διαθέτει αισθητήρες και μονάδες διαχείρισης, οι οποίες ρυθμίζουν τις αναρτήσεις σε πραγματικό χρόνο. Η τεχνολογία των ημί-ενεργητικών αναρτήσεων από μόνη της δεν είναι φυσικά κάτι νέο για τις μοτοσυκλέτες, ενώ στα αυτοκίνητα έχει προχωρήσει ήδη αρκετά η τεχνολογία των ενεργητικών αναρτήσεων που διαβάζει, προβλέπει και ρυθμίζει τις αναρτήσεις για ό,τι ακολουθεί στην διαδρομή που διαγράφει το όχημα. Για παράδειγμα, η Mercedes Benz χρησιμοποιεί ένα σύστημα με κάμερες που σκανάρουν τον δρόμο μπροστά και η κεντρική μονάδα ρυθμίζει αντίστοιχα τα αμορτισέρ για επικείμενες ανωμαλίες ή λακκούβες. Το σύστημα αυτό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό, όπως έχουν αποδείξει οι δοκιμές, στην άσφαλτο, αλλά σε χωμάτινες διαδρομές που δεν υπάρχει η ομοιογένεια στην επιφάνεια και είναι δύσκολο να "διαβαστούν" οι μεταβολές, δεν έχει βρεθεί ακόμη ο τρόπος για να δουλέψει.

Το σύστημα για το οποίο κατέθεσε πατέντες η Honda είναι πιο κοντά στις ημί-ενεργητικές αναρτήσεις που ξέρουμε, χρησιμοποιώντας έναν αισθητήρα επιτάχυνσης για να "διαβάζει" το δρόμο, ο οποίος θα στέλνει σήμα στην "μονάδα επεξεργασίας του δρόμου", που με τη σειρά της θα καθοδηγεί την "μονάδα ελέγχου" για να ενεργοποιήσει τον "μηχανισμό ρύθμισης των αναρτήσεων", μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Ο αισθητήρας επιτάχυνσης θα μετρά την έκταση του καλαμιού από το πιρούνι και με βάση κάποιες προρυθμισμένες παραμέτρους, θα ενεργοποιεί μηχανισμούς μέσα στο πιρούνι. Οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί θα ρυθμίζουν την προφόρτιση των ελατηρίων, αλλά και την ροή του λαδιού στο εσωτερικό, και κατά συνέπεια τις αποσβέσεις.

Στο σχεδιασμό του συστήματος έχει υπολογισθεί και η χρονική παράμετρος, ώστε να γίνεται διαρκής καταγραφή των δεδομένων. Θεωρητικά, το σύστημα θα μπορεί να αντιλαμβάνεται και το πότε η μοτοσυκλέτα βρίσκεται στον αέρα μετά από ένα άλμα, έτσι ώστε να ρυθμίζει τις αναρτήσεις κατάλληλα εκείνη τη στιγμή, προκειμένου να έχουν το σωστό σετάρισμα για την προσγείωση και με άμεση μεταβολή ξανά μόλις πατήσουν και οι δύο τροχοί στο τερέν.

Όπως φαίνεται, η τεχνολογία στον συγκεκριμένο τομέα προχωρά με άλματα και πολύ σύντομα θα γίνουν κοινός τόπος στις μοτοσυκλέτες συστήματα πλήρως ενεργητικών αναρτήσεων.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.