Πατέντες Kawasaki:Επαναπροσδιορίζουν την μοτοσυκλέτα!

Μια εντελώς ρηξικέλευθη οπτική
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

20/9/2019

Η Kawasaki ανέκαθεν θεωρούνταν η εταιρεία με τις πιο δυνατές μοτοσυκλέτες παραγωγής, συγκριτικά με τα υπόλοιπα τρία ιαπωνικά εργοστάσια. Τα παραδείγματα είναι πολλά, όπως όταν η Honda έφτιαξε την πρώτη superbike, το CB750 τη δεκαετία του ’70, όπου Kawasaki κατέστρωσε ολόκληρο σχέδιο και αντί να παρουσιάσει την ίδια εποχή το Ζ750, έφτιαξε το Ζ900 με μεγαλύτερη ιπποδύναμη και περισσότερα κυβικά. Αυτή η φιλοσοφία παραμένει μέχρι και σήμερα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το ΖΖR 1400, που ξεπέρασε σε ονομαστική ιπποδύναμη και κυβισμό το GSX-1300R Hayabusa της Suzuki.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η "πράσινη" εταιρεία φαίνεται πως βαδίζει σε άλλα μονοπάτια και πειραματίζεται παρουσιάζοντας μοτοσυκλέτες που έχουν αρκετά διαφοροποιημένη οπτική ως προς τον τρόπο οδήγησής τους, γεγονός που την κάνει να ξεχωρίζει για άλλη μια φορά. Έτσι, πριν από έξι χρόνια το 2013, παρουσίασε για πρώτη φορά ένα ριζοσπαστικό πρωτότυπο, το Concept J, το οποίο διέθετε τέσσερις τροχούς και “τιμόνι” που αποτελείται από δύο λαβές. Ένα ενδιαφέρον ακόμη κομμάτι που εισήγαγε η Kawasaki με το πρωτότυπό της ήταν πως το “J” διέθετε μεταβλητή γεωμετρία αλλά και εργονομία. Ειδικότερα η θέση οδήγησης, που θύμιζε αυτή των supersport, μπορούσε να αλλάξει σε μια πιο άνετη θυμίζοντας ελαφρώς  αυτή των sport touring.

Έπειτα, ο φάκελος Concept J πέρασε στην αφάνεια, ξεχάστηκε και μετά από πέντε χρόνια, το 2018, αναδύθηκε πάλι στην επικαιρότητα μαζί με ένα video από την Kawasaki. Όμως δεν έδινε πληροφορίες σχετικά με το αν αυτή η ριζοσπαστική μοτοσυκλέτα θα βγει στην παραγωγή ή θα παρουσιαστεί πάλι ως πρωτότυπο. Έτσι, δεν ήταν σαφές αν η Kawasaki συνέχιζε να εργάζεται -ή όχι- πάνω στο Concept J.

Τώρα, το εργοστάσιο κατέθεσε νέες πατέντες με σχέδια από μια μοτοσυκλέτα που θυμίζει το “J”. Αυτές εστιάζουν κυρίως στη θέση οδήγησης και ειδικότερα στο “τιμόνι” αλλά και στην λειτουργία των τροχών. Βάζουμε εισαγωγικά διότι ο σχεδιασμός του τιμονιού δεν παραπέμπει ούτε σε αυτά των μοτοσυκλετών ούτε των αυτοκινήτων. Θυμίζει έντονα το γράμμα “Π” και ο ρόλος του δείχνει να περιορίζεται στο να αποτελεί απλά μια λαβή στήριξης για τον αναβάτη. Ωστόσο, η κλασσική λειτουργία του γκαζιού έχει διατηρηθεί, όπως και η μανέτα του φρένου, ενώ δεν υπάρχει αυτή του συμπλέκτη. Αυτό σημαίνει πως μάλλον τα σχέδια αφορούν κάποια μοτοσυκλέτα με ηλεκτρικό κινητήρα ή ημι-αυτόματη μετάδοση στο... χειρότερο σενάριο.

Η μοτοσυκλέτα των σχεδίων επίσης, δεν διαθέτει πιρούνι μπροστά, αλλά ψαλίδι με μοχλικό –όπως και πίσω- το οποίο μάλιστα έχει τη δυνατότητα να περιστραφεί γύρω από τον διαμήκη άξονα της μοτοσυκλέτας. Στα σχέδια που τη δείχνουν να στρίβει, παρατηρούμε πως το “τιμόνι” παραμένει σταθερό και ο αναβάτης χρησιμοποιεί το σώμα του για να στρίψει τη μοτοσυκλέτα, η οποία το κάνει με τον μπροστινό τροχό να παίρνει μεγαλύτερη κλίση από τον πίσω. Αυτό σημαίνει πως τόσο το μπροστά μέρος της μοτοσυκλέτας όσο και το πίσω λειτουργούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.

Τα ερωτήματα που δημιουργούνται είναι πολλά, όπως το πώς θα μεταφέρεται η κίνηση από τον κινητήρα στον τροχό της μοτοσυκλέτας, καθώς με τις κλίσεις που παίρνει θα ήταν αδύνατο μια αλυσίδα ή ένας ιμάντας μετάδοσης να παραμείνει στη θέση του. Μια λύση για αυτό το θέμα είναι να χρησιμοποιηθούν δύο ηλεκτρικοί κινητήρες –ένας στον εμπρός και ένας στον πίσω τροχό. Όπως συμβαίνει με τον κινητήρα της Vespa Elettrica, που είναι άμεσης μετάδοσης (ο κινητήρας μεταφέρει την κίνηση επιτόπου στον άξονα του τροχού, χωρίς σύστημα μετάδοσης), το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και εδώ στα σχέδια της Kawasaki. Οι μπαταρίες από την άλλη μπορούν να βρίσκονται κάτω από τη θέση του αναβάτη, συγκεντρώνοντας έτσι το βάρος στο κέντρο και χαμηλά. Οπότε, με αυτό τον τρόπο, τα σχέδια πιθανότατα θα μπορούσαν να πάρουν “σάρκα και οστά”, μετά από χιλιάδες ώρες έρευνας και εξέλιξης φυσικά, ώστε η μοτοσυκλέτα να κάνει όσα τα υποδεικνύει η θεωρία.

Ένα εξίσου ενδιαφέρον ερώτημα που γεννάται είναι το πώς η μοτοσυκλέτα θα “καταλαβαίνει” τις προθέσεις του αναβάτη. Η απάντηση έρχεται μέσω αισθητήρων που θα αντιλαμβάνονται την διαφορά στην κατανομή του βάρους και μέσω της κεντρικής μονάδας θα δίνεται εντολή σε ηλεκτρικά μοτέρ που θα δίνουν την κλίση στους τροχούς.

 Για άλλη μια φορά η Kawasaki καταφέρνει να εντυπωσιάσει με τα σχέδια που κατέθεσε και παράλληλα να δείξει πως συνεχίζει την έρευνα πάνω σε ριζοσπαστικές μοτοσυκλέτες. Περιμένουμε με ανυπομονησία το Tokyo Motor Show, να δούμε τι από όλα αυτά θα παρουσιάσει η πράσινη εταιρεία και αν το Concept J θα ξαναεμφανιστεί πιο εξελιγμένο από ποτέ.

Ετικέτες

Casey Stoner: Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για τραυματισμό προ 20ετίας

Ο Αυστραλός ζούσε με πόνους στην πλάτη από το 2003
stoner
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/7/2026

Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του MotoGP Casey Stoner αποκαλύπτει ότι υποβλήθηκε πρόσφατα σε χειρουργική επέμβαση για τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη που είχε υποστεί πριν από 20 χρόνια.

Ο Αυστραλός ανακοίνωσε ότι πριν από τρεις μήνες υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη του, λόγω τραυματισμού που είχε υποστεί το 2003.

Ο Stoner αποσύρθηκε από το MotoGP στο τέλος της σεζόν του 2012 και έχει αντιμετωπίσει κατά καιρούς διάφορα προβλήματα υγείας, με πιο αξιοσημείωτο ίσως τη χρόνια κόπωση που συχνά δεν του επέτρεπε ούτε να οδηγήσει.

Τον τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη τον “κληρονόμησε” ο Αυστραλός σε μία πτώση στη δεύτερη του σεζόν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 125cc.

Σε μια ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Instagram, ο Stoner αναφέρει ότι ο πόνος που προκλήθηκε από τον τραυματισμό ήταν κάτι με το οποίο ζούσε για πάνω από 20 χρόνια, αλλά ότι η χειρουργική επέμβαση τον ανακούφισε επιτέλους από τον πόνο στην πλάτη.

stoner

“Σήμερα συμπληρώνονται τρεις μήνες από τότε που υποβλήθηκα σε σπονδυλοδεσία L5-S1 και αντικατάσταση δίσκου L4-5. Όλα ξεκίνησαν με ένα ατύχημα το 2003, όταν έπεσα με το κεφάλι πάνω σε μερικά δεμάτια άχυρου. Η πρόσκρουση συμπίεσε τη σπονδυλική μου στήλη και ενώ κατάφερα να το διαχειριστώ όσο καλύτερα μπορούσα για πάνω από 20 χρόνια, τα τελευταία δύο χρόνια – και ειδικά οι τελευταίοι έξι μήνες – έγιναν αφόρητα. Έφτασα στο σημείο όπου η χειρουργική επέμβαση ήταν η μόνη πραγματική επιλογή.

Η ανάρρωση είχε σίγουρα τα πάνω και τα κάτω της, αλλά συνολικά η πλάτη μου δεν έχει νιώσει τόσο καλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο είναι το γεγονός ότι συνειδητοποίησα ότι, ακόμα και όταν νόμιζα ότι η πλάτη μου ήταν καλά πριν, ζούσα με συνεχή πόνο. Μόνο τώρα έχω βιώσει πώς είναι πραγματικά να μην έχεις πόνο στην πλάτη.

Είμαι απίστευτα ευγνώμων στον χειρουργό μου και σε ολόκληρη την ιατρική ομάδα που με φρόντισε καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Σας ευχαριστώ που μου δώσατε πίσω την ποιότητα της ζωής μου.”

Ετικέτες