Πέθανε ο “μάγος” των αγωνιστικών πλαισίων της Ducati, Riccardo Pierobon

Ο θρυλικός τεχνίτης της ιταλικής παράδοσης
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/4/2020

Ο Riccardo Pierobon ήταν ο άνθρωπος που έφτιαχνε στο χέρι τα πλαίσια των εργοστασιακών superbike της Ducati, με τις οποίες η ιταλική εταιρεία κατέκτησε τα περισσότερα παγκόσμια πρωταθλήματά. Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1934 και από το 1952 ασχολήθηκε επαγγελματικά με την τέχνη της δημιουργίας πλαισίων χωροδικτυώματος, όπου η Ιταλία έχει μακροχρόνια παράδοση, καθώς αναπτύχθηκε από τις αγωνιστικές ομάδες της Formula 1 των Ferrari, Maserati, Alfa Romeo, Lancia (η Lancia δεν έτρεξε στην F1, όμως το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο F1 της Ferrari ήταν εκείνο που σκόπευε να τρέξει η Lancia…) και χρησιμοποιήθηκε ευρέως απ’ όλους τους κατασκευαστές σπορ αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών.

Η δημιουργία πλαισίων με ατσάλινους σωλήνες δεν ενδείκνυται για τη βιομηχανική παραγωγή πολλών αντίτυπων, καθώς είναι χρονοβόρα και απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις από τους τεχνίτες για να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επίσης ο σχεδιασμός ενός τέτοιου πλαισίου εξαρτάται από το είδος του ατσαλιού και την επιλογή του πάχους και της διατομής κάθε σωλήνα. Όποιος ξέρει να εκμεταλλευτεί σωστά όλες αυτές τις ιδιότητες, μπορεί να φτιάξει ένα πλαίσιο σαν της Ducati 916 που ήταν πάνω από ένα κιλό ελαφρύτερο από το αντίστοιχο αλουμινένιο του Honda Fiblade 900 RR.

Όμως το μυστικό που ήξεραν οι Ιταλοί τεχνίτες πλαισίων σαν τον Riccardo Pierobon ήταν οι “ελεγχόμενες” ελαστικότητες. Μπορούσαν δηλαδή να κάνουν το πλαίσιο να δουλεύει ως ανάρτηση της μοτοσυκλέτας όταν η μοτοσυκλέτα είναι οριακά πλαγιασμένη! Πρώτοι απ’ όλους κατάλαβαν αυτό το πλεονέκτημα οι αναβάτες των εργοστασιακών Honda RC-45 όταν έβλεπαν μπροστά τους τα Ducati 916 (998cc) να “κυματίζουν” μέσα στη στροφή και να επιταχύνουν πιο νωρίς στην έξοδο.

Το πλεονέκτημα των Ducati από το κράτημα που πρόσφεραν τα χειροποίητα ατσάλινα πλαίσια του Riccardo Pierobon, έκανε τη Honda να αναθεωρήσει τον σχεδιασμό των δικών της αλουμινένιων πλαισίων που ήταν υπερβολικά άκαμπτα και να υιοθετήσει τη φιλοσοφία των Ιταλών, παρουσιάζοντας μάλιστα και στις μοτοσυκλέτες παραγωγής πλαίσια με ελεγχόμενη ακαμψία. Το πόσο σημαντική είναι αυτή η φιλοσοφία στο κορυφαίο επίπεδο αγώνων φάνηκε για άλλη μια φορά πέρσι στα MotoGP, όπου ο Rossi ζητούσε επίμονα το ψαλίδι carbon, όπου χάρη στις ελεγχόμενες ελαστικότητές του βοηθάει την πρόσφυση του πίσω ελαστικού που είχαν πρόβλημα τα Yamaha.

Ο Piccardo Pierobon έχοντας τη βιοτεχνία του στο Bongo Panigale στη Μπολώνια, φρόντισε να μάθει τα μυστικά της τέχνης του στο γιο του Massimo, ο οποίος με τη σειρά του φρόντισε να συνδυάσει την παραδοσιακή ιταλική τέχνη με τις νέες τεχνολογίες. Έτσι η βιοτεχνία της οικογένειας Pierobon εξειδικεύεται στη δημιουργία πλαισίων και εξαρτημάτων για αγωνιστική χρήση, ενώ ταυτόχρονα φτιάχνει σε περιορισμένο αριθμό εξωτικά track-day “όπλα” με βάση τις V2 και V4 Panigale.

Φυσικά παραμένει βασικός συνεργάτης των εργοστασιακών και δορυφορικών ομάδων της Ducati στα παγκόσμια πρωταθλήματα WSBK και MotoGP. Από τις 5 Απριλίου ο Riccardo Pierobon δεν είναι πια μαζί μας, όμως η οικογένειά του κρατάει ζωντανή την τέχνη των ατσάλινων πλαισίων από χρωμομολυβδένιο.

Ετικέτες

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες