PiperMoto J Series: Ένα scooter με κινητήρα από ΚΤΜ 690 Duke!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/9/2016

Ο John Piper είναι ένας Βρετανός μηχανικός με πολλή φαντασία και ικανότητες. Κοιτώντας το δημιούργημά του, το J Series, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι τα παραπάνω επιβεβαιώνονται στο έπακρο. Φαντασία γιατί σκέφτηκε να παντρέψει δύο αντιδιαμετρικά αντίθετους κόσμους, και ικανότητες γιατί το κατάφερε…
Το J Series είναι ένα κλασικό, σε εμφάνιση, scooter με κινητήρα από supermoto (!) και πιο συγκεκριμένα από ένα ΚΤΜ 690 Duke. Η λέξη "εντυπωσιακό" ίσως δεν αρκεί για να χαρακτηρίσει το τελικό αποτέλεσμα που μαρτυρά το πάθος που διακατέχει τον βετεράνο μηχανικό. Η εμφάνιση παραπέμπει σε κλασικές Lambretta της δεκαετίας του '50, με σχεδιαστικά όμως στοιχεία του σήμερα, όπως το γωνιώδες σχήμα των πλαϊνών της ποδιάς που θυμίζει έντονα το Integra.


Το κοστούμι είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένο από ανθρακόνημα, ενώ όλο το πίσω τμήμα ανασηκώνεται με έναν μηχανισμό σαν καπό, αποκαλύπτοντας την μηχανολογική μαεστρία που κρύβεται από κάτω. Το ίσιο χρωμιομένο τιμόνι, τα στρογγυλά όργανα και το υπέροχο στρογγυλό προβολάκι, δένουν μια χαρά με τους ακτινωτούς τροχούς (για tubeless ελαστικά) 17 ιντσών και τα δισκόφρενα εμπρός/πίσω και τους, σε ένα πετυχημένο πάντρεμα διαφορετικών εποχών. Το J Series έχει δύο ξεχωριστά σελάκια για αναβάτη και συνεπιβάτη κι ένα κλασικό πίσω φανάρι που συμπληρώνει τα ρετρό στοιχεία του.


Κάτω από τα πλαστικά κρύβεται ο μονοκύλινδρος των 690 κυβικών, ο οποίος αποδίδει 67 άλογα και το αλουμινένιο ψαλίδι-έργο τέχνης με τα χαρακτηριστικά νεύρα για την ενίσχυση της ακαμψίας, πάνω στο οποίο εδράζεται (από τη μία μεριά, καθώς από την άλλη στηρίζεται πάνω σε ένα χυτό αλουμινένιο τμήμα που βιδώνει πάνω στο σωληνωτό πλαίσιο από χρωμομολυβδαινιούχο ατσάλι) ένα πολύπλοκο σύστημα μοχλισμού για το έκκεντρα τοποθετημένο, οριζόντια, αμορτισέρ.


Την μπροστινή ανάρτηση έχει αναλάβει ένα ανεστραμμένο πιρούνι WP διαμέτρου 43mm, ενώ τα φρένα προέρχονται από την Brembo με ένα δίσκο 320mm εμπρός και ακτινική δαγκάνα και έναν δίσκο 240mm πίσω με δαγκάνα ενός εμβόλου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Piper, το J Series ζυγίζει 160 κιλά (κενό), μπορεί να επιταχύνει από 0-100km/h σε λιγότερο από 4 δευτερόλεπτα, η τελική του ταχύτητα ξεπερνά τα 190km/h, ενώ έχει την ικανότητα να πετύχει κλίσεις της τάξεις των 52 μοιρών!


Ο Piper κατασκεύασε το συγκεκριμένο scooter κατόπιν παραγγελίας από έναν πελάτη με το κόστος να παραμένει άγνωστο προς το παρόν. Πάντως πολύ θα θέλαμε να το δούμε εν κινήσει όπως και τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε σε αναβάτες TMAX και C650 Sport η θέα –και το άκουσμα- του J series.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.