Project Harley Davidson V4 Nova

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

27/9/2016

Στο μοτοσυκλετιστικό σύμπαν υπάρχουν ορισμένες σταθερές που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξουν. Κάποια στερεότυπα που είναι τόσο βαθιά ριζωμένα, που και μόνο η σκέψη για κάτι διαφορετικό προκαλεί ανατριχίλες. Για παράδειγμα, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ένα Ducati χωρίς desmo, κάποιο Kawasaki που να μην βγαίνει σε πράσινο χρώμα ή ένα Harley που δεν θα είναι δικύκλινδρο V! Όλα αγγίζουν τα όρια της… βλασφημίας, αλλά το τελευταίο "σοκαριστικό" σενάριο κόντεψε να γίνει πραγματικότητα με το Project Nova, το πρώτο τετρακύλινδρο Harley Davidson στην Ιστορία.
Η ιδέα γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν είχε πρωτοξεκινήσει και η συνεργασία του αμερικάνικου εργοστασίου με την γερμανική Porsche, η οποία αφορούσε την εξέλιξη των κινητήρων της Harley. Το πιο πρόσφατο αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας –κι αυτό που γνωρίζουν οι περισσότεροι- είναι ο κινητήρας της οικογένειας των V-Rod, αλλά η ανταλλαγή τεχνογνωσίας και μηχανολογικής βοήθειας είχε ξεκινήσει σχεδόν πριν τέσσερις δεκαετίες, με την συνεργασία για την εξέλιξη των μεγάλων δικύλινδρων V Evolution κινητήρων με τα 1.340cc (ίσως ο πιο επιτυχημένος εμπορικά κινητήρας σε ολόκληρη την Ιστορία της Harley Davidson.

Την ίδια περίοδο "έτρεξε" παράλληλα κι ένα project που δεν είδε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας για ένα υγρόψυκτο V4 κινητήρα, ο οποίος προοριζόταν να "φορεθεί" σε μια ολόκληρη σειρά νέων μοντέλων. Αυτός ο κινητήρας έμοιαζε με V-2 από το πλάι, αλλά διέθετε πλήθος τεχνολογικών καινοτομιών –για τα δεδομένα της Harley- που ήταν δύσκολο να κρυφτούν, όπως οι επικεφαλής εκκεντροφόροι και ο αντικραδασμικός άξονας. Το σχέδιο ήταν να υπάρξουν επιλογές διαφορετικών κυβισμών –ανάλογα με το μοντέλο- που θα κυμαίνονταν από τα 800 στα 1.000 κυβικά εκατοστά, με υπερτετράγωνες διαστάσεις (κάτι εντελώς ξένο για την φιλοσοφία της Harley) και μέγιστη ιπποδύναμη στους 135 ίππους. Καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για μια εντελώς ριζοσπαστική ιδέα…
Η ρηξικέλευθη τεχνολογία –πάντα για τα δεδομένα της Harley- δεν περιοριζόταν μόνο στον κινητήρα, αλλά σε ολόκληρο το πακέτο. Το πλαίσιο ήταν μονής ραχοκοκαλιάς, κρυμμένο από τα περιφερειακά εξαρτήματα, ενώ η τελική μετάδοση γινόταν –για πρώτη φορά στην Ιστορία της εταιρείας- με άξονα. Το ρεζερβουάρ ήταν κάτω από τη σέλα και τη θέση του κατελάμβαναν τα ηλεκτρικά και οι αεραγωγοί που οδηγούσαν τον φρέσκο αέρα στο ψυγείο, το οποίο ήταν επίσης τοποθετημένο κάτω από τη σέλα!
Το 1981 παρουσιάστηκαν δύο πρωτότυπα: Ένα σπορ roadster, που προοριζόταν να ενισχύσει την οικογένεια των Dyna, κι ένα με περισσότερες τουριστικές δυνατότητες, το οποίο μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες.
Το όλο project ξεκίνησε το 1976, με τις ευλογίες του τότε ιδιοκτήτη της εταιρείας (την AMF), αλλά η ενεργειακή κρίση που βίωσε η Αμερική το 1979, η οποία χτύπησε την αμερικάνικη βιομηχανία στο σύνολό της, δυσκόλεψε υπερβολικά την παραγωγή αυτών των δύο μοντέλων. Η Harley Davidson δεν λυπήθηκε τα έξοδα για την έρευνα και εξέλιξη των νέων κινητήρων, ξοδεύοντας συνολικά 15 εκατομμύρια δολάρια, αλλά στο τέλος αποφάσισε να επικεντρωθεί στην εξέλιξη των κινητήρων Evolution των 1.340 κυβικών και να αφήσει στην άκρη το project Nova, εξασφαλίζοντάς του μια θέση στο μουσείο της εταιρείας.


Παρόλα αυτά, δεν πήγαν όλα χαμένα από τη συγκεκριμένη προσπάθεια. Πολλά στοιχεία –κυρίως αισθητικά- του Nova βρήκαν το δρόμο για να εφαρμοστούν στην γκάμα της Harley Davidson, όπως η αρχιτεκτονική για τις πλαϊνές βαλίτσες και το top case, το φαίρνγκ και η ψηλή ζελατίνα, ενώ η συνεργασία με την Porsche οδήγησε στην γέννηση των V-Rod, την πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια της Harley στην υγρόψυξη.

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες