QJMOTOR - Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!

Παρόμοια συνταγή έχουμε ξαναδεί σε δικύλινδρους, αλλά και μονοκύλινδρους κινητήρες
motomagQJMOTOR – Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

23/2/2024

Σύμφωνα με πατέντες που είδαν το φως της δημοσιότητας, η QJMOTOR φαίνεται να δουλεύει σε μία πολύ ενδιαφέρουσα μορφή του μονοκύλινδρου κινητήρα, την οποία έχουμε πολλά χρόνια να δούμε στη συγκεκριμένη διάταξη, με στόχο την εξάλειψη των κραδασμών.

Συνήθως, ένας κινητήρας χαρακτηρίζεται από το πόσα έμβολα έχει και τα οποία λειτουργούν στη διαδικασία της καύσης. Ο μονοκύλινδρος ένα έμβολο, ο δικύλινδρος δύο και ούτω καθεξής. Η πατέντα της QJMOTOR όμως αλλάζει τα δεδομένα με έναν μονοκύλινδρο που εξωτερικά μοιάζει με… δικύλινδρο V-90°. Στην ουσία, ο ένας κύλινδρος είναι “ενεργός”, ενώ ο δεύτερος έχει τον ρόλο του αντικραδασμικού άξονα, χωρίς να παίρνει μέρος στην παραγωγή ενέργειας για την κίνηση της μοτοσυκλέτας.

Η συγκεκριμένη ιδέα δεν είναι κάτι πρωτοποριακό και καινούργιο, καθώς στο παρελθόν την έχει χρησιμοποιήσει και η BMW με τους δικύλινδρους εν σειρά κινητήρες της Rotax που είχαμε γνωρίσει στα παλαιότερα μεσαίου κυβισμού GS. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην παραγωγή είναι το δικύλινδρο σκούτερ της SYM, Maxsym TL, το οποίο αξιοποιεί την ίδια τεχνολογία, με τον κινητήρα του να θυμίζει εξωτερικά… τρικύλινδρο boxer!

QJMOTOR – Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!

Τα εν λόγω σχέδια όμως μας φέρνουν στο μυαλό μία μοτοσυκλέτα της δεκαετίας του ’90, η οποίο δεν έφτασε ούτε τις 100 μονάδες, με όλες τους να αφορούν την αγωνιστική χρήση. Μιλάμε φυσικά για το Ducati Supermono, το εξωτικό εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής μονοκύλινδρο μοντέλο, το οποίο για πολλά χρόνια αποτελούσε το τελευταίο με αυτή την διάταξη που βγήκε από το Borgo Panigale, πριν την εμφάνιση του μαζικής παραγωγής Hypermotard 698 Mono.

QJMOTOR – Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!

Για τη δημιουργία του αγωνιστικού της μονοκύλινδρου, η Ducati “έκοψε” τον έναν κύλινδρο του Desmoquattro V2 κινητήρα τους. Οι Ιταλοί, όμως, κράτησαν τόσο τον στρόφαλο, όσο και την μπιέλα του δεύτερου κυλίνδρου στον μονοκύλινδρο κινητήρα τους. Ο λόγος που το έκαναν αυτό ήταν για να εξισορροπήσουν τους κραδασμούς που θα έφερνε η παλινδρομική κίνηση ενός μόνο εμβόλου, προκειμένου να μπορεί να ανεβάσει πολλές στροφές χωρίς να παρουσιάσει μηχανικό πρόβλημα από κραδασμούς. Συνδύασαν έτσι το πλεονέκτημα της εγγενούς ισορροπίας των V2 με περιεχόμενη γωνία 90 μοιρών, με το χαμηλότερο βάρος του ενός εμβόλου. Ταυτόχρονα, οι αντικραδασμικοί άξονες προσθέτουν κινούμενη μάζα, η οποία δεν ακολουθεί την πορεία του εμβόλου και περιορίζουν τόσο την άνοδο των στροφών, όσο και το ανώτατο όριο περιστροφής του κινητήρα.

Η αρχική ιδέα για το Supermono ήταν να παραμείνει ως έχει ο πίσω κύλινδρος, χωρίς όμως θάλαμο καύσης. Η ύπαρξη και μόνο όμως, ενός ακόμα εμβόλου προκαλεί επιπλέον τριβές. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι αυξάνονται και οι απώλειες ισχύος, μειώνοντας την πραγματική ιπποδύναμη που φτάνει στον πίσω τροχό. Τελικά, το σχέδιο της Ducati άφησε στην απέξω το έμβολο, για έναν πιο συμπαγή σε διαστάσεις κινητήρα, με λιγότερα κινούμενα μέρη και τριβές.

QJMOTOR – Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!

Τώρα, η QJMOTOR δουλεύει πάνω στην αρχική ιδέα των Ιταλών, καταθέτοντας πατέντες για έναν μονοκύλινδρο κινητήρα, ο οποίος έχει έναν ακόμα ανενεργό κύλινδρο μαζί με το έμβολο, τοποθετημένο με περιεχόμενη γωνία 90 μοιρών, από τον λειτουργικό κύλινδρο. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, όμως, δεν μιλάμε απλώς για έναν V2, καθώς ο δεύτερος κύλινδρος έχει σημαντικά μειωμένη διάμετρο αλλά και μήκος, σε σχέση με αυτόν που έχει θάλαμο καύσης. Το έμβολο έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για να λειτουργεί ως αντικραδασμικός άξονας. Μάλιστα, παρατηρούμε ότι στο κέντρο του υπάρχει μία ευμεγέθης τρύπα, για να μην δημιουργείται αρνητική πίεση εντός του κυλίνδρου. Ο θάλαμος καύσης απουσιάζει, ενώ ο δευτερεύον κύλινδρος είναι φτιαγμένος από ένα ενιαίο χυτό κομμάτι μετάλλου, με την κεφαλή να είναι εκεί απλά και μόνο για να σφραγίζει τον κινητήρα κρατώντας μέσα το λιπαντικό.

QJMOTOR – Πατέντες για μονοκύλινδρο κινητήρα με… δύο έμβολα!

Τα πλεονεκτήματα είναι αντίστοιχα με αυτά που παρατηρούνται στο Supermono της Ducati, εξαλείφοντας τους κραδασμούς, χωρίς όμως να περιορίζει την άνοδο των στροφών, καθώς απουσιάζουν λύσεις όπως εκείνη του συμβατικού αντικραδασμικού άξονα. Το επιπλέον βάρος που φέρνει η πρόσθετη “κεφαλή” εξισορροπείται από τον συγχρονισμό με την κίνηση του λειτουργικού εμβόλου, που σημαίνει μεταξύ άλλων και μεγαλύτερο όριο περιστροφής, λαμβάνοντας χαρακτηριστικά λειτουργία δικύλινδρου V κινητήρα.

Σύμφωνα με την ίδια την QJMOTOR, ο συγκεκριμένος κινητήρας που βλέπουμε στις πατέντες πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σε μοτοσυκλέτα, χωρίς όμως να αποκαλύπτει τον κυβισμό ή την κατηγορία στην οποία θα ανήκει. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα μπει τελικά στην παραγωγή η συγκεκριμένη μονάδα ή αν τελικά θα αποδειχθεί ένα μηχανολογικό αδιέξοδο. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, φαίνεται ότι το R&D της βιομηχανίας μοτοσυκλέτας στην Κίνα, αρχίζει να ξεφεύγει από το να βασίζεται απλώς σε παλαιότερα σχέδια κινητήρων που έχουν αγοράσει από Ιάπωνες και Ευρωπαίους κατασκευαστές.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.