Σημαντική άνοδος της μοτοσυκλέτας στην Γερμανία - Τα 50 πιο εμπορικά μοντέλα

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/1/2021

Η περίπτωση της Γερμανίας μας απασχολεί ως παράδειγμα γιατί μέσα στο 2020 οι πωλήσεις μοτοσυκλετών αυξήθηκαν +17% ενώ συνολικά τα δίκυκλα εκτοξεύτηκαν +32%!

Τους δύο σημαντικούς μήνες, Μάρτιο και Απρίλιο 2020 που θα έπρεπε να ξεκινήσει η σεζόν στην Γερμανία, μία σεζόν πολύ πιο περιορισμένη εξαιτίας του καιρού συγκριτικά με εμάς εδώ, η Γερμανία όπως τόσες και τόσες χώρες επέβαλλε περιορισμό κυκλοφορίας και κλείδωσε τα καταστήματα και τις εκθέσεις τους. Θα περίμενε κανείς όπως και οι ίδιοι οι καταστηματάρχες, ότι η αγορά μοτοσυκλέτας θα κατέρρεε, κι όμως από τον Μάιο και μετά τα νούμερα εκτοξεύθηκαν προσπερνώντας και το 2019 και το 2018 ιδιαίτερα για τις μικρές μοτοσυκλέτες και τα μικρά σκούτερ που εμπεριέχονται στο συνολικό +32% για τα δίκυκλα. Δεν ξεχνάμε πως εκτός από το κατά κεφαλή εισόδημα, η φορολογία των οχημάτων, η δανειοδότηση, η γραφειοκρατία κτλ δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, ενώ επιπρόσθετα στην Γερμανία οδηγείς 125 χωρίς να δώσεις εξετάσεις αν έχεις δίπλωμα αυτοκινήτου για πέντε χρόνια, κάνοντας 9 μαθήματα. Αρκετός κόσμος που δεν είχε δίκυκλο και κυκλοφορούσε με αυτοκίνητο και συγκοινωνία, στράφηκε σε μικρά σκούτερ μετά το πρώτο lockdown. Αντίθετα στην Ελλάδα για ένα μεγάλο διάστημα φτάσαμε να μην μπορείς να δώσεις ακόμη κι εξετάσεις. Επιπρόσθετα στην Γερμανία όπως και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης εκτός της Ελλάδας, επιτρέπεται να οδηγείς μοτοποδήλατο κατηγορίας ΑΜ <45km/h χωρίς καμία προϋπόθεση, χωρίς εξετάσεις, μαθήματα κτλ. Θα μπορούσε να πει κανείς πως συγκεκριμένα για την Ελλάδα θα έπρεπε όχι μόνο να υπάρχουν εξετάσεις αλλά να δέρνουν και τους νέους οδηγούς προκαταβολικά αν δώσεις βάση σε αυτά που γράφτηκαν στα κοινωνικά δίκτυα για την επικείμενη αλλαγή στα διπλώματα. Όταν στην πράξη το θέμα της κατηγορίας ΑΜ έφτασε να διαφέρει στην χώρα μας γιατί απλά ξεχάστηκε μία ημέρα στην ανανέωση της νομοθεσίας. Χωρίς σχέδιο, χωρίς μελέτη λοιπόν, απλά μια μέρα άλλαξε…

Ας δούμε όμως τι συνέβη με τις μεγάλες μοτοσυκλέτες στην Γερμανία. Καταρχήν τα νούμερα είναι φουσκωμένα γιατί έγιναν πολλές προ-ταξινομήσεις Euro4 μοτοσυκλετών ώστε να μπορούν νόμιμα να κυκλοφορήσουν το 2021, σε σημείο που ο Δεκέμβριος 2020 ήταν 327% μεγαλύτερος σε πωλήσεις από τον Δεκέμβριο 2019 για τις μοτοσυκλέτες άνω των 500 κυβικών και 450% για κάτω των 500^ων κυβικών. Αντίστοιχα στα σκούτερ η αύξηση ήταν 216% ενώ στα μικρά μεγαλύτερη φτάνοντας το 436% τον Δεκέμβριο. Παρόλο λοιπόν που μέσα στα παρακάτω νούμερα εμπεριέχεται και η ταξινόμηση του στοκ, η πραγματική αύξηση πωλήσεων μοτοσυκλετών στην Γερμανία ήταν και πάλι αρκετά μεγάλη.

Στην κορυφή είναι, φυσικά, το GS της BMW όμως από εκεί και πέρα ξανασυναντάς μοτοσυκλέτα της BMW στην 14^η θέση. Το Z900 της Kawasaki κερδίζει την δεύτερη θέση ενώ συνολικά οι Ιαπωνικές μοτοσυκλέτες έρχονται ψηλά σε πωλήσεις.

Μην σας κάνουν εντύπωση τα σχεδόν 2.500 KTM 690 SMC, διότι στην Γερμανία υπάρχει μία ολόκληρη κουλτούρα γύρω από τις Supermoto συνολικά και ειδικά για τις KTM, ακόμη κι αν αρκετά από αυτά τα 2.500 690, χρησιμοποιούνται από ανθρώπους που δεν κάνουν συνέχεια σούζες. Όπως άλλωστε μου είχε δηλώσει παλαιότερα άνθρωπος της KTM στην Αυστρία, υπεύθυνος πωλήσεων για τις γερμανόφωνες χώρες, είναι γιατί στην σέλα ενός 690 SMC δηλώνεις στους γύρω σου πως είσαι αθλητικός και γρήγορος, χωρίς απαραίτητα να παραβιάζεις κάθε λίγο τον ΚΟΚ. Του είπα πως καταλαβαίνω, έχουμε κάτι αντίστοιχο κι εμείς εδώ, τόσο με τις GS, όσο και με άλλες μοτοσυκλέτες… Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η μεγαλύτερη συγκέντρωση SMC σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι γιατί χρησιμοποιούνται τα Σαββατοκύριακα στον ελεύθερο χρόνο και οδηγούνται και στα άκρα, στους επαρχιακούς δρόμους. Η μοτοσυκλέτα έτσι και αλλιώς έχει εκεί άλλο χαρακτήρα από ότι στην Μεσογειακή Ευρώπη και το παιχνιδιάρικο SMC είναι μια καλή επιλογή για τον σκοπό αυτό.

Στα 50 πρώτα μοντέλα στην μεγάλη και σημαντική αγορά της Γερμανίας, δεν θα βρείτε καμία κινεζική μοτοσυκλέτα, ενώ καλύτερο στα 500άρια είναι το Honda Rebel! Πολύ καλά πήγε όμως και η Royal Enfield με δύο μοντέλα στην 50άδα ενώ απουσιάζει ολότελα από τα πρώτα 50 η Multistrada χωρίς αυτό να δηλώνει την απήχηση αυτού του μοντέλου, καθώς όλοι περίμεναν, και περιμένουν, το V4. Απόδειξη για αυτό τα 1.007(!) Streetfighter V4 που πωλήθηκαν μόλις έγινε διαθέσιμο. Γενικότερα όμως, σύμφωνα με την Kawasaki Deutschland που είχαμε πρόσφατη επικοινωνία, αρκετός κόσμος συγκρατήθηκε περιμένοντας νεότερα μοντέλα. Από την μία οι προ-ταξινομήσεις του Δεκεμβρίου ανεβάζουν το συνολικό νούμερο, αλλά από την άλλη η αύξηση ήρθε παρόλο την αυτοσυγκράτηση και την προσμονή. Στο μεταξύ η Kawasaki έχει την δεύτερη θέση με το Z900 και ιδιαίτερα υψηλό νούμερο που συνολικά στην Ευρώπη είναι και μικρό! Γιατί στην άλλη σημαντική αγορά της Ευρώπης, την Γαλλία, το Z900 έχει πουλήσει ακόμη περισσότερες μονάδες!

Η αγορά μοτοσυκλέτας της Γερμανίας είναι από τις πιο υγιείς της Ευρώπης, με ενημερωμένους καταναλωτές από σωστές πηγές που κάνουν συνειδητές επιλογές. Από την άλλη είναι και μία αγορά που δεν την έχει χτυπήσει η οικονομική ύφεση, φέρνοντας στην επιφάνεια παθογένειες…

Κατάταξη	Μοτοσυκλέτα	Πωλήσεις 2020
1	BMW R 1250 GS	9,228
2	Kawasaki Z 900	3,853
3	Yamaha MT-07	3.226
4	Kawasaki Z 650	3,086
5	KTM 690 SMC	2,492
6	KTM 790 Duke	2,418
7	Yamaha Ténéré 700	2,394
8	KTM 390 Duke	2,277
9	Suzuki GSX-S 750	2,178
10	Honda CMX 500 Rebel	2,037
11	Honda CRF 1100 L Africa Twin	1,867
12	Honda CB 650 R	1,786
13	Suzuki SV 650	1,711
14	BMW S 1000 XR	1,704
15	BMW F 900 R	1,654
16	BMW R 1250 RS	1,515
17	KTM 790 Adventure	1,428
18	Honda NC 750 X	1,409
19	Yamaha MT-09	1,393
20	KTM 1290 Super Duke R	1,353
21	BMW R 1250 R	1,339
22	BMW F 900 XR	1,337
23	KTM 1290 Super Adventure	1.312
24	Yamaha Tracer 900	1,307
25	BMW S 1000 RR	1,296
26	Kawasaki Ninja 650	1,270
27	Husqvarna 701 Supermoto	1,235
28	Harley-Davidson Sportster XL 1200 X	1,220
29	Honda CB 500 F	1,201
30	Kawasaki Vulcan S	1,119
31	Kawasaki Z 900 RS	1,111
32	Harley-Davidson Street Bob	1,079
33	BMW F 750 GS	1,067
34	Suzuki V-Strom 650	1,060
35	Ducati Streetfighter V4	1.007
36	Moto Guzzi V85 TT	982
37	Honda CBR 650 R	972
38	BMW R 1250 RT	964
39	Royal Enfield Bullet Electra 500	935
40	Honda CB 1000 R	879
41	Honda CBR 500 R	870
42	KTM 300 EXC	833
43	Royal Enfield Interceptor / Continetal GT 650	828
44	BMW F 850 GS	825
45	Triumph Rocket 3	791
46	Honda NC 750 S	790
47	KTM 890 Duke	741
48	Suzuki GSX-S 1000	740
49	Harley-Davidson Sport Glide	737
50	BMW S 1000 R	716

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!