Suzuki Hayabusa με δίχρονο V6 κινητήρα 2.700 κ.εκ., 225 ίππων

Και το μοτέρ από Suzuki, από τις εξωλέμβιες των Ιαπώνων
δίχρονο suzuki hayabusa 225 ίππων
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

31/10/2024

Το τέρας του James Meggat παίρνει σιγά-σιγά μορφή σε ένα πρότζεκτ που τρέχει εδώ και 3,5 περίπου χρόνια και παντρεύει το πλαίσιο ενός Suzuki Hayabusa με έναν δίχρονο V6 κινητήρα 2,7 λίτρων.

Τι κάνεις αν είσαι συνταξιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός και σχεδιαστής, έχεις πλέον μπόλικο ελεύθερο χρόνο και σε τρώει ακόμη ο πισινός σου με τις κατασκευές; Αν είσαι ο James Meggat και τρέφεις και μια ιδιαίτερη αγάπη για τους δίχρονους κινητήρες και τη μοτοσυκλέτα, τότε αφήνεις την φαντασία σου να οργιάσει και δημιουργείς σύγχρονους Φρανκενστάιν των δύο τροχών.

δίχρονο suzuki hayabusa

Ο Σκωτσέζος, ο οποίος είναι και οπαδός της Suzuki αποφάσισε πριν από 3,5 περίπου χρόνια να φτιάξει το δικό του ιδιαίτερο Suzuki με highlight την αλλαγή του τετράχρονου κινητήρα του με έναν δίχρονο.

Στην αρχή δοκίμασε να χωρέσει έναν τρικύλινδρο 750 κ.εκ. από sidecar της 10ετίας του '80 σε ένα πλαίσιο από GSX-R 750 SRAD. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε πολύ αλλά όταν είδε ότι τελικά αυτό δεν είναι εφικτό -έπρεπε να κοπεί το πλαίσιο για να περάσει η εξάτμιση- ενώ η δύναμη του συγκεκριμένου κινητήρα ήταν λιγότερη από εκείνη του τετράχρονου 4κύλινδρου.

Meggat

Έτσι ο Meggat έβαλε ως στόχο ένα μεγαλύτερο πρότζεκτ βασισμένο σε ένα πλαίσιο που του προσέφερε περισσότερο χώρο για να κάνει τους πειραματισμούς του, εκείνο του Hayabusa. Στην αρχή σκέφτηκε να ενώσει τρεις κινητήρες από RM500 (!) και να δημιουργήσει έναν V3, ωστόσο την καρδιά του έκλεψαν τελικά οι... εξωλέμβιες της Suzuki και συγκεκριμένα μια δίχρονη V6 με ονομαστική απόδοση 225 ίππων.

Ο Meggat στρώθηκε αμέσως στη δουλειά και για καλή του τύχη βρήκε στο διαδίκτυο μία μεταχειρισμένη με ζημιά στο πόδι, ενώ διαδικτυακά αγόρασε και το πλαίσιο από Hayabusa.

2stroke busa

Για να χωρέσει κάθετα ο θηριώδης κινητήρας στο πλαίσιο ο Meggat αφαίρεσε από το μπλοκ με πριόνι 10 χλστ. από κάθε πλευρά, ώστε να δημιουργηθεί και ο απαραίτητος χώρος στο πίσω μέρος του πλαισίου για να τοποθετηθεί κιβώτιο από GSX 1400, με τη "σύνδεση" μεταξύ κιβωτίου και κινητήρα να γίνεται με γρανάζια που βρήκε από άλλους κινητήρες, ενώ δικής του κατασκευής είναι και οι νέες βάσεις του κινητήρα αλλά και τα καπάκια. Κοψίματα και ραψίματα έγιναν και στην πολλαπλή εισαγωγής.

Ενδιαφέρον έχει το σύστημα ψύξης που έπρεπε να δημιουργήσει ο Meggat από την αρχή, καθώς η υγρόψυκτο εξωλέμβια χρησιμοποιεί το θαλασσινό νερό για αυτόν τον σκοπό με τον συνταξιούχο ηλεκτρολόγο μηχανικό να αξιοποιεί τρία συνολικά ψυγεία -το ένα κάτω από τη σέλα- και δύο ηλεκτρικές αντλίες για την κυκλοφορία του ψυκτικού.

busa

Το πρότζεκτ έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του σύμφωνα με τον Meggat  να μην βιάζεται και ιδιαίτερα και μπορείτε να παρακολουθήσετε την εξέλιξή του και στη σελίδα που έχει δημιουργήσει ο Σκωτσέζος στο Facebook. 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.