Συνεργασία Akrapovič και Honda για να απαντήσουν στον αυξημένο ανταγωνισμό στα MotoGP

Akrapovič και HRC ξανά γίνονται αχώριστοι
Akrapovič - Honda
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/1/2023

Η ομάδα της Repsol Honda είχε συνεργασία με την Termignoni και την SC Project τα πρόσφατα χρόνια, ωστόσο το HRC έχει στο παρελθόν δουλέψει πολύ κοντά με την Akrapovič σε σημείο που ήταν έως και περίεργο που δεν συνεργάζονταν και τώρα.

Οι «μάστορες» του τιτανίου, όπως συγκαταλέγεται η Akrapovič καθώς έχει ένα από τα ελάχιστα εξειδικευμένα χυτήρια τιτανίου αλλά και την τεχνογνωσία να κουρμπάρει σωλήνες απευθείας, τους οποίους μάλιστα έχει κατασκευάσει η ίδια, είναι κορυφαία επιλογή για τα MotoGP και είχε φτάσει σε σημείο να προμηθεύει τις περισσότερες ομάδες, μέχρι οι υπόλοιποι κατασκευαστές να επενδύσουν και αυτοί στο αγωνιστικό κομμάτι και να μπουν δυναμικά στα MotoGP εκ νέου.

Ο προμηθευτής της εξάτμισης στα MotoGP δεν είναι κάτι απλό. Όχι γιατί πρέπει να κατασκευάσει κάτι από το μηδέν και τελείως πρωτότυπο, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Το πιο βασικό που αγνοεί ο περισσότερος κόσμος, είναι πως η δημιουργία της εξάτμισης συνοδεύεται και με παροχή υπηρεσιών που αγγίζει την ίδια την εξέλιξη του κινητήρα. Οι αναγνώστες του MOTO θα θυμούνται τον «Φάκελο Akrapovič» που ανοίξαμε το 2019 όταν στην διάρκεια αρκετών τευχών παρουσιάσαμε κάθε πτυχή της Akrapovič από την εξατομικευμένη και αποκλειστική ξενάγηση που είχα πραγματοποιήσει και στις δύο τοποθεσίες της στην Σλοβενία. Μία απόλυτα διαφωτιστική εμπειρία κι ένα όνειρο, που είχε γίνει πραγματικότητα χάρη στην TECNOMOTO, που ταυτόχρονα είναι και ένας από τους παλαιότερους εν ενεργεία αντιπρόσωπος της Akrapovič.

Akrapovič - Honda
Όλες οι εξατμίσεις που έχουν κατασκευάσει για τα MotoGP, έξω από το γραφείο του Igor Akrapovič.

Σε εκείνη την σειρά άρθρων λοιπόν, είχαμε εξηγήσει πως στο κεντρικό κτήριο της Akrapovič το οποίο δεν έχει καμία ταμπέλα, μόνο και μόνο για να μην σταματούν ομάδες μοτοσυκλετιστών και ζητούν να το επισκεφτούν, λειτουργεί και μία κανονική γραμμή παραγωγής όπου εκεί φτιάχνονται όλα τα πρωτότυπα και μαζί και οι εξατμίσεις του αγωνιστικού τμήματος. Το εργοστάσιο με τις γραμμές παραγωγής για τις εξατμίσεις που εμείς ξέρουμε είναι στα νότια σύνορα της χώρα, περίπου δύο ώρες μακριά από το κεντρικό κτήριο. Δεν υπάρχει άλλο σημείο στον κόσμο εκτός των circuit στο πρόγραμμα αγώνων, που οι MotoGP μοτοσυκλέτες συνυπάρχουν τόσο κοντά η μία στην άλλη, με την εταιρεία να έχει καταφέρει να διασφαλίσει προς πάσα κατεύθυνση ότι τα μυστικά κάθε ενός θα μείνουν απόλυτα διασφαλισμένα. Η εξέλιξη της ροής για την Akrapovič εκτείνεται και στις μοτοσυκλέτες μαζικής παραγωγής, συχνά οι κατασκευαστές τους στέλνουν έναν καινούριο τελείως κινητήρα όπου η ομάδα εκεί τον χαρτογραφεί για την εξάτμιση που η ίδια κατασκευάζει και έπειτα δίνει την χαρτογράφιση αλλά και σχέδια για OEM εξάτμιση που ο ίδιος ο κατασκευαστής θα κατασκευάσει ή θα δώσει σε κάποιον προμηθευτή του για να το κάνει για λογαριασμό του. Αυτή είναι μία υπηρεσία που η Akrapovič χρεώνει και είναι μία από τις πολλές που αναλαμβάνει καθώς η κατασκευή τελικών και λαιμών είναι μονάχα ένα από τα λίγα με τα οποία καταπιάνεται και σίγουρα το πιο γνωστό για το ευρύ κοινό. Για παράδειγμα δεν γνωρίζουν πολλοί πως συγκεκριμένα ιατρικά εργαλεία, όπως των οδοντοτεχνιτών, έχουν την υπογραφή της Akrapovič κάτι που οι Σλοβένοι ξεκίνησαν μόλις κατασκεύασαν το εξατομικευμένο χυτήριό τους και ανακάλυψαν πως έφτασαν σε ένα επίπεδο που δύσκολα υπάρχει εκεί έξω για το τιτάνιο. Είναι και αυτά κομμάτι του «Φάκελο Akrapovič» που δημοσιεύσαμε στο ΜΟΤΟ το 2019.

Akrapovič - Honda
Στην Akrapovič λειτουργεί ένα υπερσύγχρονο δυναμόμετρο που έχει την ικανότητα να εκμεταλλεύεται το ram-air που σημαίνει πως μπορεί να στείλει στην εισαγωγή της μοτοσυκλέτας αέρα 300χαω. Μαζί καταγράφει και τον ήχο στον οποίο δίνουν μεγάλη σημασία, αλλά αυτό αφορά τις μοτοσυκλέτες παραγωγής κυρίως.

Η εξέλιξη μίας εξάτμισης MotoGP έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία βέβαια καθώς ο κατασκευαστής μπορεί να προτείνει νέες λύσεις στους μηχανικούς της ομάδας που θα τους επιτρέψουν να βελτιώσουν την απόδοση. Όπως για παράδειγμα αντοχή σε υψηλότερες θερμοκρασίες που μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική καύση με ότι αυτό συνεπάγεται. Εντός της ομάδας της Akrapovič υπάρχουν Χημικοί και επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων με ένα πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο που συνεχώς αναζητούν το κατάλληλο κράμα για κάθε περίσταση. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης εκεί, μου επέτρεψαν να μπω και στο τμήμα εξέλιξης των πρωτότυπων αφότου πρώτα είχαν αφαιρέσει όσες μοτοσυκλέτες δεν έπρεπε να βγουν στο φως και είχαν καλύψει και διάφορα εργαλεία που επίσης δεν έπρεπε να φωτογραφηθούν.

Akrapovič - Honda
Αυτό το κομμάτι είναι το πλέον σημαντικό και βασικός λόγος που οι κατασκευαστές θέλουν να στραφούν στην Akrapovič: Το εξοπλισμένο εργαστήριο που αναφέρουμε στο κείμενο

Το τμήμα αυτό είναι κάτω ακριβώς από το γραφείο του Igor Akrapovič ενώ στον ίδιο χώρο υπάρχει και μία σειρά από όλες τις εξατμίσεις που έχουν κατασκευάσει για τις MotoGP μοτοσυκλέτες, πλην εκείνων που χρησιμοποιούνται εκείνη την στιγμή. Μπαίνουν δηλαδή ως έκθεμα αφότου ολοκληρωθεί η θητεία τους, με την διαφορά πως στον χώρο εκεί δεν περιφέρεται και κανείς εκτός εργοστασίου, πράγμα που δείχνει και την εμμονή που έχουν με το να διατηρούν τα μυστικά κάθε κατασκευαστή.

Στο γραφείο του Igor στο μεταξύ, υπάρχει και η Honda RC51 του Colin Edwards με την οποία η Akrapovič πήρε τον πρώτο της παγκόσμιο τίτλο το 2000. Από τότε έχουν περάσει 23 χρόνια που πολλές διαφορετικές μοτοσυκλέτες πήραν παγκόσμια πρωταθλήματα φορώντας εξατμίσεις της Akrapovič ή ακόμη καλύτερα με τους Σλοβένους επιστήμονες να έχουν συμβάλλει στην εξέλιξη του κινητήρα τους. Η Honda είχε αφήσει κενό, πράγμα που στεναχωρούσε τους Σλοβένους από την στιγμή που ήταν ο πρώτος μεγάλος κατασκευαστής που είχε πιστέψει στο νέο εγχείρημα του Igor (ήταν ήδη κομμάτι της Scorpion που λόγω διαφωνιών το άφησε ξεκινώντας νέο εργοστάσιο, εξ ου και το λογότυπο της Akrapovič). Τώρα πλέον τα MotoGP της Honda επιστρέφουν στην αγκαλιά της Akrapovič με στόχο να τους βοηθήσουν να εκμεταλλευτούν τον κινητήρα τους ακόμη καλύτερα και να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί στην επόμενη σεζόν, που ήδη χαρακτηρίζεται από άλλους -εδώ- ως η πιο ανταγωνιστική στην πορεία του αθλήματος.

Μέσα στο γραφείο του Igor Akrapovič με την μοτοσυκλέτα που τους έδωσε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο. Η επιστροφή της Honda είναι ιδιαίτερα σημαντική και για τις δύο πλευρές:

Akrapovič - Honda

Ο εξοπλισμός του εργαστηρίου επιτρέπει στην Akrapovič να εφαρμόζει εξειδικευμένες λύσεις που είναι και το πλέον σημαντικό για τα MotoGP

Στην Akrapovič λειτουργεί ένα υπερσύγχρονο δυναμόμετρο που έχει την ικανότητα να εκμεταλλεύεται το ram-air που σημαίνει πως μπορεί να στείλει στην εισαγωγή της μοτοσυκλέτας αέρα 300χαω. Μαζί καταγράφει και τον ήχο στον οποίο δίνουν μεγάλη σημασία, αλλά αυτό αφορά τις μοτοσυκλέτες παραγωγής κυρίως.

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”