Συστήματα keyless: κίνδυνοι και προφυλάξεις

Η λύση του… αλουμινόχαρτου!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/4/2019

Η keyless τεχνολογία εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στα αυτοκίνητα, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται "κοινός" τόπος" και στις μοτοσυκλέτες, με όλο και περισσότερα εργοστάσια να εφαρμόζουν την συγκεκριμένη λύση. Το μόνο που χρειάζεται ο αναβάτης είναι να έχει τον πομπό στην τσέπη του ή κάπου πάνω του, για να πάρει μπροστά η μοτοσυκλέτα με το πάτημα ενός κουμπιού.
Σίγουρα είναι ένα κομμάτι του ηλεκτρονικού εξοπλισμού που προσθέτει πόντους άνεσης και ευκολίας χρήσης, αλλά όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως, είναι και μια από τις πιο αμφιλεγόμενες λειτουργίες σε ό,τι αφορά την ασφάλεια. Πλέον, με τα ηλεκτρονικά μέσα που διαθέτουν οι επίδοξοι κλέφτες, το έργο τους γίνεται πιο εύκολο και με μικρότερο ρίσκο, καθώς δεν χρειάζεται ούτε να σπάνε κλειδαριές τιμονιών, ούτε να παλεύουν να ξεπεράσουν το εμπόδιο του immobilizer.
Η επιβεβαίωση ήρθε πρόσφατα κι από έναν πρώην πράκτορα του FBI, τον Holly Hubert, ο οποίος έχει πλέον δικιά του εταιρεία κυβερνοπροστασίας. Ο Hubert προτείνει στους ιδιοκτήτες οχημάτων με τεχνολογία keyless να τοποθετούν το κλειδί-πομπό τυλιγμένο μέσα σε αλουμινόχαρτο όταν δεν το χρησιμοποιούν. Όπως εξηγεί ο ίδιος, το σύστημα του οχήματος περιμένει το σήμα από το κλειδί για να ενεργοποιηθεί. Αυτό το σήμα υποτίθεται ότι είναι χαμηλής ισχύος, έτσι ώστε να πρέπει να βρίσκεται το κλειδί πολύ κοντά στο όχημα για να μπει σε λειτουργία. Με την πάροδο όμως των ετών και την εξέλιξη της τεχνολογίας, οι κλέφτες έχουν αρχίσει να ωφελούνται από τα αποτελέσματα αυτής της εξέλιξης. Είναι πια πολύ εύκολο να αγοράσει κανείς από το εμπόριο μια συσκευή που ενισχύει το σήμα του πομπού κι ενώ, για παράδειγμα, το κλειδί μπορεί να βρίσκεται μέσα στο σπίτι, ο ενισχυτής θα δώσει την δυνατότητα να πάρει μπροστά η μοτοσυκλέτα.

Το ίδιο σύστημα μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αντιγραφεί ο κωδικός του συστήματος.
Για να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, να αναφέρουμε πως το 2016, η αμερικάνικη υπηρεσία που ασχολείται με ασφαλιστικά εγκλήματα, κατέγραψε αύξηση 22% στις κλοπές όπου οι κλέφτες απέκτησαν πρόσβαση στους keyless πομπούς. Γι' αυτό το λόγο ο Hubert προτείνει να κρατούνται τα κλειδιά-πομποί τυλιγμένοι σε αλουμινόχαρτο όταν δεν είναι σε χρήση, ούτως ώστε να εμποδίσει του techno-freak κλέφτες να πιάσουν το σήμα που εκπέμπει. Υπάρχει επίσης στο εμπόριο και μια ειδικά θήκη που ονομάζεται "σακούλα Faraday", η οποία έχει το ίδιο σχήμα με ένα κανονικό πλαστικό σακουλάκι, αλλά είναι υπενδεδυμένη εσωτερικά με αλουμίνιο.
Το θέμα της υποκλοπής των σημάτων από τα κλειδιά-πομπούς είναι κάτι που έχει αρχίσει να απασχολεί σοβαρά τα εργοστάσια, καθώς πολλά από τα σύγχρονα οχήματα διαθέτουν ένα μεγάλο πλήθος ηλεκτρονικών συστημάτων. Πριν από τρία χρόνια μάλιστα, ένας χάκερ πήρε τον έλεγχο ενός αυτοκινήτου Jeerp ενώ το αμάξι ήταν εν κινήσεις, κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής για ένα τεχνολογικό περιοδικό. Αυτό οδήγησε στην ανάκληση 1,4 εκατομμυρίων αυτοκινήτων της εταιρείας…
Γίνεται λοιπόν εύκολα κατανοητό, ότι η απειλή της ηλεκτρονικής υποκλοπής είναι μια πραγματικότητα, η οποία μάλιστα εξελίσσεται ραγδαία παράλληλα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, κάτι που όπως δείχνουν τα δεδομένα, είναι μια μεγάλη πρόκληση τόσο για τους κατασκευαστές, όσο και για τους ιδιοκτήτες των οχημάτων.

 

Γερμανία: Περιβαλλοντικές οργανώσεις απαιτούν οι μοτοσυκλέτες να μην κάνουν σχεδόν καθόλου θόρυβο!

Ιδρύεται Γερμανική Ομοσπονδιακή Ένωση Κατά του Θορύβου από Μοτοσυκλέτες!
exhaust
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

9/6/2026

Ομάδες ακτιβιστών για το περιβάλλον έχουν δημιουργήσει τη λεγόμενη Ομοσπονδιακή Ένωση Κατά του Θορύβου από Μοτοσυκλέτες στη Γερμανία και πιέζουν προς τον αυστηρό έλεγχο των θορυβωδών μοτοσυκλετών.

Τo αίτημα αυτό μεταφέρθηκε πρόσφατα σε συνέδριο υπουργών Μεταφορών στη Γερμανία, βασισμένο στην πεποίθηση της συγκεκριμένης Ένωσης πως “ο υπερβολικός θόρυβος που εκλύεται στιγμιαία από σπορ μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα είναι επικίνδυνος για την υγεία και την ποιότητα ζωής”.

Το τί ορίζει ο καθένας ως “υπερβολικό θόρυβο” είναι πάντως ένα αμφιλεγόμενο θέμα, καθώς οι περιβαλλοντικές οργανώσεις εστιάζουν σε ένα προτεινόμενο όριο 80 ντεσιμπέλ (dB). Το αίτημά τους προς τη γερμανική κυβέρνηση είναι να τεθεί αυτό το όριο ως βάση και όλες οι μοτοσυκλέτες που κυκλοφορούν στη χώρα να υποχρεούνται να έχουν πάνω στις εξατμίσεις τους αυτοκόλλητα που να αναγράφουν τον παραγόμενο θόρυβό τους.

Ζητούν επίσης την πλήρη απαγόρευση τεχνολογικών διατάξεων όπως οι βαλβίδες στις εξατμίσεις που ανοίγουν σε συγκεκριμένες στροφές και επηρεάζουν τον ήχο, καθώς και την απαγόρευση επεμβάσεων από τον ιδιοκτήτη σε όσα μέρη της μοτοσυκλέτας αυξάνουν τον παραγόμενο θόρυβό της.

Παράλληλα, απαιτούν όσες μοτοσυκλέτες ξεπερνούν αυτό το όριο να μην τους επιτρέπεται η είσοδος σε διαδρομές που θα χαρακτηριστούν ως Ζώνες Προστασίας από τον Θόρυβο, με το αυτοκόλλητο να απλοποιεί (υποτίθεται) την αστυνόμευση αυτών των ζωνών. Αυτές ωστόσο δεν περιορίζονται σε ήσυχα γραφικά χωριουδάκια, αλλά περιλαμβάνουν διαδρομές που προσελκύουν πολλές μοτοσυκλέτες, όπως ορεινά πάσα και πάσης φύσεως δημοφιλή στροφιλίκια.

Το μεγάλο πρόβλημα που εστιάζει η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι οι after market εξατμίσεις που πολλοί φορούν, αλλά το γεγονός πως πολλές μοτοσυκλέτες που ικανοποιούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές με τις εργοστασιακές τους εξατμίσεις ξεπερνούν αυτό το όριο όταν οι στροφές του κινητήρα ανέβουν ψηλά, άρα ζητούν κάτι που πρακτικά συνεπάγεται αλλαγή στα κατασκευαστικά δεδομένα της βιομηχανίας.

Είναι προφανές πως ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε εν δυνάμει να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στην ευρωπαϊκή αγορά Μοτοσυκλέτας, καθώς αμφισβητεί γενικότερα τις προδιαγραφές θορύβου που συνεπάγονται οι επίσημες προδιαγραφές βάσει των οποίων κατασκευάζονται όλες οι μοτοσυκλέτες που εισάγονται στην Ευρώπη.

Βάζει επίσης σε κίνδυνο ένα μεγάλο κομμάτι της after market αγοράς για τη Μοτοσυκλέτα, όπως οι κατασκευαστές εξατμίσεων.

Στη Γερμανία αυτή η λογική απαγόρευσης έχει βρει αρκετούς υποστηρικτές στον ευρύτερο πληθυσμό, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει μια σωστή ανάλυση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, η επιλογή των 80 dB ως μέγιστο όριο εκπομπής θορύβου από τις εξατμίσεις μοτοσυκλετών είναι παντελώς άσχετη με την πραγματικότητα και, αν ποτέ γινόταν αποδεκτή από τι αρχές, θα σήμαινε πρακτικά πως κανένα δίκυκλο δεν θα μπορούσε να μπει στις προτεινόμενες ζώνες προστασίας από τον θόρυβο – θα ήταν επί της ουσίας μια πλήρης απαγόρευση των δικύκλων!

Ενδεικτικά ας δούμε τι σημαίνουν τα 80 ντεσιμπέλ. Είναι ο ήχος που εκλύεται από έναν μεγάλο χώρο με πολλούς ανθρώπους, ο θόρυβος που παράγει εν λειτουργία μια ηλεκτρική σκούπα, ένα μπλέντερ χειρός, ένα σεσουάρ μαλλιών ή απλά ένας δρόμος με πυκνή κυκλοφορία.

Ένα όριο πάνω από το οποίο ο θόρυβος μπορεί να γίνει επικίνδυνος για την υγεία ενός ανθρώπου θεωρούνται τα 85 dB και διεθνείς οργανώσεις που μελετούν την ασφάλεια σε χώρους εργασίας μιλούν για κινδύνους στην ακοή όταν οι εργαζόμενοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτά τα επίπεδα για κατά μέσο όρο 8-10 ώρες κάθε μέρα.

Πρέπει ωστόσο να τονίσουμε πως η κλίμακα των ντεσιμπέλ δεν είναι γραμμική, αλλά λογαριθμική (όπως η κλίμακα Ρίχτερ λ.χ.), κάτι που σημαίνει πως η απόσταση μεταξύ 80 και 85 ντεσιμπέλ δεν είναι όσο μικρή ακούγεται. Τα δε 80 dB που προτείνουν οι ακτιβιστές φαντάζουν παντελώς εκτός πραγματικότητας αν σκεφτούμε πως με τα σημερινά δεδομένα ένας τετράχρονος κινητήρας μικρού κυβισμού παράγει ανάλογο επίπεδο θορύβου στο ρελαντί.

Ας ελπίσουμε λοιπόν πως θα επικρατήσει η λογική και τέτοιες προτάσεις δεν θα βρουν ευήκοους δέκτες στους κυβερνώντες της Γερμανίας, διαφορετικά θα αρχίσουμε να μιλάμε για έναν ευθύ πόλεμο κατά της Μοτοσυκλέτας (άλλον ένα για την ακρίβεια, μιας και στη Γερμανία φαίνεται πως εσχάτως τρώγονται ακόμη και με τα εντούρο), ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν ποτέ η πρόθεση των εν λόγω ακτιβιστών.

Ετικέτες