TMAX Day

Test rides με τη ναυαρχίδα των scooters
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

9/11/2017

Μια μέρα γεμάτη ΤΜΑΧ! Η ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗ, η αντιπροσωπεία της Yamaha στην Ελλάδα, οργάνωσε την Παρασκευή 3 και το Σάββατο 4 Νοεμβρίου, το πρώτο ΤΜΑΧ Day στην μαρίνα της Βουλιαγμένης, προσφέροντας για test rides και τις τρεις εκδόσεις του maxi scooter που αποτελεί σημείο αναφορά για την κατηγορία. Μάλιστα, όπως μας είπαν οι άνθρωποι της εταιρείας, αυτή ήταν η αρχή ενός ευρύτερου project που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε το συγκεκριμένο event να ταξιδέψει και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό να έχει έστω και για λίγο μια… TMAX εμπειρία, ακολουθώντας την αντίστοιχη επιτυχημένη φιλοσοφία με τα test rides της οικογένειας των ΜΤ.

Το event ήταν ανοιχτό για όσους δήλωναν συμμετοχή, τόσο από τους υφιστάμενους ιδιοκτήτες παλιότερων εκδόσεων ΤΜΑΧ, όσο και για όποιον ήθελε να έχει μια οδηγική επαφή από πρώτο χέρι, με την ναυαρχίδα των maxi scooters της Yamaha. Η διαδρομή από την μαρίνα της Βουλιαγμένης μέχρι και μετά την Αγία Μαρίνα της Βάρκιζας από την παραλιακή λεωφόρο και πίσω, συνόψιζε μέσα σε μια μισάωρη βόλτα μια γεύση από τις δυνατότητες των ΤΜΑΧ σε διαφορετικές οδηγικές συνθήκες.
Έχοντας οδηγήσει ήδη στην Ελλάδα την έκδοση SX, ήταν επόμενο να επικεντρωθούμε στην πλουσιότερη των εκδόσεων, την DX, που διαθέτει ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ζελατίνα, cruise control και ρυθμιζόμενη πίσω ανάρτηση, όντας η πιο τουριστική εναλλακτική από τα υπόλοιπα δύο της οικογένειας, από την οποία είχαμε την εμπειρία της οδήγησής της μόνο στην παγκόσμια παρουσίασή της στην Ν. Αφρική.


Η πρώτη διαπίστωση από τα πρώτα κιόλας μέτρα της γλιστερής ασφάλτου μέχρι να φτάσουμε στην παραλιακά, είναι πως τα ελαστικά της Dunlop Sportmax Roadsmart που φορά μόνο η έκδοση DX αποδίδουν εξαιρετικά στις συνθήκες που επικρατούν στην ελληνικά άσφαλτο. Η επέμβαση του traction ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη  ακόμη και στα σημεία που η γυαλάδα του ήλιου πάνω στην άσφαλτο ήταν εκτυφλωτική…
Στα πιο ανοιχτά κομμάτια η ρυθμιζόμενη ζελατίνα επέδειξε την άριστη λειτουργικότητά της, με μοναδικές παρατηρήσεις την μικρή παραμόρφωση στην οπτική όταν κοιτάς μέσα απ' αυτήν και την αναγκαστική μεν, εύκολη δε, είσοδο στο μενού για την ρύθμισή της. Πάντως, ακόμη και στο ψηλότερο σημείο, η αεροδυναμική μελέτη της είναι αρκετά καλή με μια υποψία υποπίεσης να δημιουργείται μετά τα 140km/h σπρώχνοντας ελαφρά την πλάτη του αναβάτη προς τα εμπρός. Στην ίδια διαδρομή και λίγο μετά τα Λιμανάκια, μπορέσαμε να δούμe και στην πράξη το cruise control, το οποίο δίνει μάλιστα και την δυνατότητα να προσαρμοστεί η επιλεγμένη ταχύτητα κατά ένα 1km/h με 2km/h (περισσότερο ή λιγότερο), αν έτσι αποφασίσει ο αναβάτης.


Σε ό,τι αφορά τα επίπεδα της άνεσης και της συμπεριφοράς, η μικρή διαδρομή δεν ήταν αρκετή για να εκτιμηθούν δεόντως οι δυνατότητες του πιο πλούσιου ΤΜΑΧ και επιφυλασσόμαστε για την πλήρη δοκιμή του στο ΜΟΤΟ, καθώς από την πρώτη κιόλας επαφή δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.