Από την ομάδα stunt Janbaz Daredevil Motorcyle Team της BSF
Από τον
Μπάμπη Μέντη
27/12/2022
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα νέα που έρχονται από την Ινδία είναι κάπως… παρατραβηγμένα. Υπάρχει μία πληθώρα από βίντεο και άρθρα που αν ψάξει κανείς θα δει πως οι Ινδοί δοκιμάζουν συχνά ακραία ακροβατικά με τις μοτοσυκλέτες τους. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που Ινδός “Youtuber” προσπάθησε να προσομοιώσει με την μοτοσυκλέτα του την ταινία Ghostrider, βάζοντας φωτιά στα λάστιχά του, έχοντας μαζί του και συνεπιβάτη. Και όλα αυτά χωρίς ούτε καν την ύπαρξη του στοιχειώδους προστατευτικού εξοπλισμού και φορώντας… σανδάλια!
Εδώ, δεν μιλάμε για κάποιον τύπο στο Youtube αλλά για την ριψοκίνδυνη μοτοσυκλετιστική ομάδα Janbaz της Ασφάλειας των Συνόρων (BSF), η οποία έχει καταφέρει αρκετά διαφορετικά ρεκόρ με Royal Enfield, ενώ έχει συχνή παρουσία στην παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο στις 26 Ιανουαρίου για την Ημέρα της Δημοκρατίας, από τότε που συγκροτήθηκε το 1990.
Τα τρία τελευταία αφορούν τη μεγαλύτερη διαδρομή που έχουν κάνει δύο άνθρωποι πάνω σε μία σκάλα 3,88 μέτρων τοποθετημένη πάνω σε μία Royal Enfield 350 κυβικών, την συνεχόμενη για πάνω από δύο ώρες οδήγηση ξαπλωμένος καλύπτοντας από 80 χιλιόμετρα και την οδήγηση σε όρθια θέση για πάνω από έξι ώρες καλύπτοντας πάνω από 175 χιλιόμετρα.
Το πρώτο έγινε στις 16 Δεκεμβρίου κατά τη διάρκεια των εορτασμών για το τέλος του Ινδο-Πακιστανικού πολέμου (Vijay Diwas) στην 25η Μονάδα της BSF στο χωριό Chhawla στο Νέο Δελχί από τον Επιθεωρητή της ομάδας Awadesh Kumar Singh και τον αρχηγό της Sudhakar. Οδήγησαν για 5 ώρες και 26 λεπτά κάνοντας 174,1 χιλιόμετρα.
Το δεύτερο – ίδια μέρα με το προηγούμενο – έγινε από τον Επιθεωρητή Vishwajeet Bhatia, μέλος της BSF Daredevil Motorcyle Team, καταφέρνοντας να καλύψει…ξαπλωμένος 70,2 χιλιόμετρα σε 2 ώρες και 6 λεπτά αδιάκοπης οδήγησης.
Για το τρίτο επιστρατεύτηκε η Επιθεωρητής Himanshu Sirohi, μέλος της γυναικείας ομάδας της BSF, μένοντας όρθια για 6 ώρες και 3 λεπτά πάνω στο ντεπόζιτο της μοτοσυκλέτας, χωρίς διακοπή, καλύπτοντας 178,6 χιλιόμετρα.
Και τα τρία ρεκόρ εισήχθησαν στο Limca Book of Records, το ινδικό βιβλίο που καταγράφει τα διάφορα ρεκόρ που γίνονται στην χώρα.
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.