Τροχόσπιτο για δύο ρόδες με βάση το Honda PCX - Έκανε την εμφάνισή του ως πατέντα στην Ασία
Σημαντικοί οι περιορισμοί για την υλοποίησή του
Από τον
Παύλο Καρατζά
10/7/2025
Τα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα έχουν το λιγότερο τρεις ρόδες, ωστόσο κάποιος Ασιάτης φαίνεται ότι σκέφτεται να φέρει στην παραγωγή και ένα με δύο τροχούς, σύμφωνα με πατέντες που είδαν το φως της δημοσιότητας.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλοι οι κατασκευαστές, όχι μόνο εκείνοι που δραστηριοποιούνται στους δύο τροχούς, καταθέτουν πατέντες για κατοχύρωση που δεν βλέπουν ποτέ το φως της παραγωγής. Πολλές φορές το κάνουν αυτό για να κατοχυρώσουν την ιδέα ώστε να μην την "κλέψει" κάποιος άλλος μέχρι αυτή να "ωριμάσει" και να φτάσει η εξέλιξή της σε επίπεδο που μπορεί να εφαρμοστεί στην μαζική παραγωγή. Άλλες φορές η κατοχύρωση γίνεται για να περάσει ο χρόνος και να εξελιχθούν οι τεχνολογίες που την αφορούν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να γίνει πραγματικότητα στο μέλλον.
Δεν ξέρουμε τι από τα δύο ισχύει σε αυτή την περίπτωση με την πατέντα που αφορά την τοποθέτηση τροχόσπιτου πάνω σε δίκυκλο, όμως αυτή έκανε την εμφάνισή της στην Ασία με το γερμανικό Motorrad να αναφέρει ότι πρόκειται για πατέντα που προέρχεται από άγνωστη εταιρεία της κινέζικης επαρχίας Guangdong, ενώ το κινέζικο sohu.com αναφέρει ότι αυτή η πατέντα προέρχεται από ιαπωνική εταιρεία και σε αυτό το στάδιο αφορά μόνο την εξωτερική σχεδίαση του μικρού τροχόσπιτου.
Φαινομενικά σε αυτό το μίνι τροχόσπιτο μπορούν να χωρέσουν μόνο... ζώα και μωρά, όμως φαίνεται να έχει σχεδιαστεί ώστε να εκτείνεται με κάποιο τρόπο αφού το εμπρός στενότερο μέρος του δείχνει να "χωνεύει" μέσα στο φαρδύτερο πίσω. Αυτό που δεν φαίνεται σε καμία από τις ψηφιακές εικόνες είναι το σύστημα που θα στηρίζει το δίκυκλο όταν αυτό θα είναι παρκαρισμένο και έτοιμο προς χρήση.
Πέρα από το αυξημένο βάρος το θέμα που προκύπτει από μια τέτοια κατασκευή και μπορεί να κάνει το δίκυκλο επικίνδυνο είναι η σταθερότητά του αν οδηγείται σε δρόμο όπου υπάρχει πλάγιος άνεμος. Επίσης το PCX χρησιμοποιείται εδώ λογικά απλά σαν ένα μοντέλο για να κατοχυρωθεί το σχέδιο του μίνι τροχόσπιτου αφού είναι πολύ μικρό για να μπορέσει να κουβαλήσει όλον αυτόν τον όγκο. Σαν concept μοιάζει πάντως πολύ ελκυστικό τώρα που είναι καλοκαιράκι και πλησιάζουν οι μέρες των διακοπών.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
