TT3D: Αδρεναλίνη στο Κόκκινο

Από το

Μαύρο Σκύλο

16/9/2011

TT3D: Closer to the Edge

Δελτίο Τύπου

Ο Ρίτσαρντ Ντε Αραγκές σκηνοθετεί με ευρηματικό τρόπο ένα από τα πρώτα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν εξολοκλήρου με τη χρήση τεχνολογίας 3D και μας παρουσιάζει τον πιο επικίνδυνο αγώνα μοτοσυκλετών στον κόσμο, το The Isle of Man Tourist Trophy.

Ο αγώνας αυτός, η ύστατη πρόκληση για άνθρωπο και μηχανή, απαιτεί έναν βαθμό αφοσίωσης που δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο, ενώ πολλοί οδηγοί θυσιάζουν τη ζωή τους στην αναζήτηση της νίκης. Το ντοκιμαντέρ "TT3D: Closer to the Edge" μιλάει για την ελευθερία επιλογής και τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος. Στόχος του είναι να αποκαλύψει το κίνητρο που ωθεί τους λίγους επίλεκτους οδηγούς να θυσιάζουν τα πάντα για την νίκη. Η τεχνολογία 3D αποδίδει με ξεχωριστό τρόπο την ένταση και τον κίνδυνο του μοναδικού αυτού αγώνα δρόμου. Την αφήγηση αναλαμβάνει ο Τζάρεντ Λίτο ("Requiem for a Dream").

Ο Σκηνοθέτης

Ο Ρίτσαρντ Ντε Αραγκές ξεκίνησε την καριέρα του στην πολυβραβευμένη εταιρία Oxford Scientific Films (OSF). Το 1999 αποφάσισε να κάνει καριέρα μόνος του κι επικεντρώθηκε στον κόσμο των αγώνων μοτοσικλέτας. Κινηματογράφησε τρεις σεζόν των Yamaha World Superbike και Grand Prix ομάδων/ Formula 1 & World Rally Championship Title Sequences. Το 2001 σκηνοθέτησε και υπέγραψε την παραγωγή σε μια σειρά από ντοκιμαντέρ, στα παρασκήνια της Formula 1, με τίτλο "Inside Line", τα οποία ενθουσίασαν τα πιο γνωστά αθλητικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Ο Ρίτσαρντ δούλεψε με μια ομάδα παιδιών από την Νότια Αφρική για την παραγωγή της φιλανθρωπικής ταινίας "War Child", για την οποία βραβεύθηκε με το The Bronze Award στο New York Art Directors Club. Οι πρόσφατες δουλειές του περιλαμβάνουν διαφημιστικές καμπάνιες για εταιρίες όπως Carlsberg, Renault, Samsung, Smirnoff, Sony, Toyota και Yamaha.

Ο Αφήγητης

Ο Τζάρεντ Λίτο γεννήθηκε το 1971 στην Λουιζιάνα. Παράτησε τις σπουδές ζωγραφικής στο Philadelphia's University of the Arts για να επικεντρωθεί στην υποκριτική στο School of Visual Arts της Νέας Υόρκης. Το 1992 μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να διεκδικήσει μια καριέρα στο χώρο της μουσικής, έχοντας επίσης ως στόχο την παράλληλη ενασχόληση με την υποκριτική. Την περίοδο 1992 με 1995 εμφανιζόταν σε σχετικά άγνωστες τηλεοπτικές σειρές, ενώ το 1995 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με την ταινία "Ακολουθώντας την Καρδιά Σου".

Ο πάντα επιλεκτικός Λίτο έχει χτίσει ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό βιογραφικό, που περιλαμβάνει ρόλους σε ταινίες όπως "The Thin Red Line", "Fight Club", "Girl, Interrupted", "American Psycho", "Requiem for a Dream", "Panic Room", "Lord of War" και "Mr. Nobody".

Εκτός όμως από την επιτυχημένη του καριέρα ως ηθοποιός, ο Λίτο είναι επίσης ο τραγουδιστής και στιχουργός του ροκ συγκροτήματος Thirty Seconds to Mars. Οι δίσκοι του συγκροτήματος έχουν γίνει πλατινένιοι κι ο Λίτο έχει αναλάβει επίσης την σκηνοθεσία των video clip τους, με το ψευδώνυμο Μπαρθόλομιου Κάμπινς, έχοντας κερδίσει περισσότερα από 14 βραβεία MTV σε όλο τον κόσμο.

Οι Οδηγοί

Ο μηχανικός φορτηγών Γκάι Μάρτιν είναι ο πιο ανορθόδοξος οδηγός, με κοφτερό χιούμορ και μια μοναδική οπτική στη ζωή, του οποίου τα αστεία εκτός δρόμου δεν σταματούν να εξοργίζουν τον σπόνσορά του, τους μηχανικούς και τους υπευθύνους των αγώνων. Από το ντεμπούτο του το 2001 έχει γίνει ένας από τους πιο ταλαντούχους οδηγούς και είναι αποφασισμένος να κερδίσει το 2010. Είναι γοητευτικός, όμορφος, σέξι, και καμιά φορά άξεστος και απίστευτα αστείος – το απόλυτο κακό παιδί που φοράει μαύρα δερμάτινα και αρνείται να υπακούσει σε κανόνες και να γίνει ένας εταιρικός οδηγός.

Ο Τζον ΜακΓκίνες είναι αυτή την στιγμή το νούμερο ένα στους αγώνες, ο "Βασιλιάς" του TT κι εδώ και δεκαπέντε χρόνια αποτελεί το φαβορί για την νίκη σε κάθε αγώνα. Πέρυσι, αφού ξεπέρασε τις δεκατέσσερις TT νίκες του θρυλικού Μάικ Χέιλγουντ, έγινε ο πιο επιτυχημένος εν ζωή οδηγός – μια σπασμένη αλυσίδα όμως στάθηκε εμπόδιο στον στόχο του για πέντε συνεχόμενες Senior TT νίκες. Αυτή τη χρονιά επιστρέφει για να διευθετήσει το σκορ.

Αν και είναι ένας από τους πιο έμπειρους οδηγούς, ο ΜακΓκίνες δε φοβάται να δείξει το άγχος του ή το πόσο ευάλωτος αισθάνεται. Πατέρας πλέον δύο παιδιών, έχει χάσει μερικούς από τους καλύτερούς του φίλους στο άθλημα αυτό, οπότε ξέρει καλύτερα από τον οποιονδήποτε πως αργά ή γρήγορα δεν καταφέρνεις να γλιτώσεις από έναν αγώνα σαν το TT.

Το όνομα του Μάικλ Ντάνλοπ είναι συνώνυμο με το θρίαμβο αλλά και την τραγωδία στον κόσμο των αγώνων μοτοσικλέτας. Το 2008 βίωσε την τραυματική εμπειρία του να βρίσκεται στην ίδια πίστα με τον πατέρα του, όταν εκείνος σκοτώθηκε. Μόλις δύο μέρες μετά το περιστατικό, ο Μάικλ και ο αδερφός του, Ουίλιαμ, αγωνίστηκαν στην μνήμη του πατέρα τους. Ο Μάικλ κέρδισε τον αγώνα αλλά έπρεπε να τον κουβαλήσουν μέχρι το βάθρο διότι ήταν καταβεβλημένος συναισθηματικά.

Το 2009 κέρδισε τον πρώτο του αγώνα TT, αλλά τον έχουν κατηγορήσει για απερίσκεπτη – ως κι επικίνδυνη – οδήγηση. Παρά το διάσημο όνομα Ντάνλοπ, βρίσκεται κάτω από συνεχή οικονομική πίεση. Για να μείνει στην πρώτη γραμμή των αγώνων, ο Μάικλ θα πρέπει να φύγει από την σκιά του πατέρα του και να χαράξει τη δική του πορεία ως πρωταθλητής.

Πρώην υπάλληλος τραπέζης και "ντόπιος που έπιασε την καλή", ο Κόνορ Κάμινς είναι η μεγαλύτερη πιθανότητα που έχει η Νήσος του Μαν για να δει κάποιον δικό της να κερδίζει αγώνα TT μετά από περίπου δέκα χρόνια. Σε ηλικία μόλις 23 ετών, ο Κάμινς θεωρείται ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους οδηγούς του αθλήματος, ενώ το 2009 έγινε ο πιο γρήγορος οδηγός αγώνων στον κόσμο, έχοντας κάνει ρεκόρ ταχύτητας 132 μίλια/ώρα στο Ulster Grand Prix. Θα είναι το 2010 η χρονιά που ο Κάμινς θα πάρει το έπαθλο του TT για την Νήσο του Μαν ή η πίεση από τις προσδοκίες της Νήσου θα αποδεχθεί υπερβολική γι' αυτόν;

Όντας σχετικά νέος στο άθλημα, η καριέρα του Ίαν Χάτσινσον είναι μια απίστευτη επιτυχία: κέρδισε δύο TT σε μία μέρα πέρυσι κι ένα NW200 το 2010, ενώ διαγωνιζόταν κάθε εβδομάδα στην κορυφή του British Superstock Championship. Ήσυχος και λιγομίλητος σε σύγκριση με τους υπόλοιπους οδηγούς, ο Χάτσινσον παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά, αφιερώνοντας εξαντλητικά πολλές ώρες σε προπόνηση – με και χωρίς την μηχανή – κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αρνείται να αφήσει οτιδήποτε να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της νίκης και συνέχεια πιέζει τον εαυτό του να ξεπεράσει τα όρια για την επιτυχία και τη δόξα.

Λίγα Λόγια για την Παραγωγή

Χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας 3D, το "TT3D: Αδρεναλίνη στο Κόκκινο" αιχμαλωτίζει την έξαψη και το δράμα των αγώνων του 2010, καθώς ανακαλύπτουμε το κίνητρο για τους άντρες και τις γυναίκες που ζουν στην κόψη του ξυραφιού και η ζωή τους είναι η αγωνιστική πίστα, ενώ συναντάμε τους μεγαλύτερους σταρ του αθλήματος.

Ο αγώνας δρόμου TT έχει κινηματογραφηθεί ξανά αλλά μέχρι τώρα δεν υπήρχαν τα εργαλεία που θα μπορούσαν να αποδώσουν σωστά τις ιστορίες των ανθρώπων που έχουν ζήσει κι έχουν πεθάνει στα 37¾ μίλια που αποτελούν το θρυλικό Mountain Circuit. Οι αγώνες λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους δρόμους γεμάτους με χιλιάδες θεατές, που έχουν έρθει απ' όλο τον κόσμο για να παρακολουθήσουν αγώνες μοτοσικλετών μόλις λίγες ίντσες μπροστά τους, με ταχύτητες που φράνουν τα 200 μίλια/ώρα.

Λέγεται πως ο οδηγός πολλές φορές δεν μπορεί να δει το δρόμο όταν φτάνει στις ταχύτητες αυτές. Το μόνο που βλέπουν είναι τους θάμνους και τους πέτρινους τοίχους που οριοθετούν τη διαδρομή, οπότε πρέπει να γνωρίζουν κάθε ίντσα της πίστας και να στοχεύουν ανάμεσα σε δύο πλευρές γρασιδιού ή τοίχου ή σπιτιού, γνωρίζοντας πως ο δρόμος είναι πράγματι εκεί.

Ο Τζάρεντ Λίτο ήταν πάντα η τέλεια επιλογή για την αφήγηση του "TT3D: Αδρεναλίνη στο Κόκκινο". Έχοντας δει ένα πρώτο μοντάζ της ταινίας, είπε: "Είμαι περήφανος που αποτελώ μέρος της συναρπαστικής αυτής ταινίας, που εξυμνεί το περίφημο αυτό γεγονός και το θρυλικό πνεύμα των αντρών και γυναικών που ξεπερνούν τα όριά τους και φτάνουν σε επίπεδα που λίγοι θα μπορούσαν ακόμα και να τα φανταστούν."

"Είναι πραγματικά ιδιαίτερα ικανοποιητικό να λαμβάνουμε τις πολύ θετικές αντιδράσεις όσων βλέπουν την ταινία" αναφέρει ο Στιβ Κρίστιαν, παραγωγός της ταινίας και πρόεδρος της CinemaNX. "Η αντίδραση του Τζάρεντ αντικατοπτρίζει πλήρως την ανταπόκριση που είχαμε μέχρι στιγμής. Είναι εκπληκτικό το να ακούς να περιγράφουν την ταινία σου ως συγκινητική και πηγή έμπνευσης για τη ζωή. Ο θαυμασμός του Τζάρεντ για τους χαρακτήρες της ταινία μας είναι ξεκάθαρος και προσθέτει σε αυτό που ελπίζω πως είναι μια συγκλονιστική εμπειρία θέασης."

Σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ντε Αραγκές

Παραγωγή Στιβ Κρίστιαν

Μαρκ Σάμιουελσον

Μοντάζ Μπέβερλι Μιλς

Φωτογραφία Τόμας Κερζλ

Μουσική Άντι Γκρέι

Διάρκεια 104'

Official Site http://www.tt3dmovie.com/

Διανομή Odeon www.odeon.gr

https://bit.ly/MOTO_682

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!