Τύχη βουνό έχει η Ducati

Από τον

Μπάμπη Μέντη

16/4/2018

Τελικά το diesel gate όχι μόνο δεν οδήγησε στην πώληση της Ducati από τον όμιλο της Volkswagen, αλλά η τύχη τα έφερε έτσι που το τιμόνι του γερμανικού κολοσσού αναλαμβάνει ένας φανατικός μηχανόβιος! Το όνομά του είναι Dr. Herbert Diess και το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό και κυρίως πολλά υποσχόμενο.

Οι φίλοι της Ducati πρέπει να νοιώθουν ανακούφιση για το αίσιο τέλος στη διαρκή φημολογία που αφορούσε την πώληση της ιταλικής εταιρείας από τους γερμανούς με σκοπό να βουλώσουν την τεράστια οικονομική τρύπα που επέφεραν τα πρόστιμα και οι ανακλήσεις του σκανδάλου με τα παράνομα λογισμικά των κινητήρων πετρελαίου στα αυτοκίνητα του ομίλου. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να έχουν και μια μεγάλη δόση αισιοδοξίας, καθώς ο δόκτωρ Herbert Diess είναι ο άνθρωπος που έχει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την σημερινή επιτυχία των μοτοσυκλετών της… BMW.

Υπό την δική του καθοδήγηση μεταξύ του 2003-2007, η BMW Motorrad άλλαξε εντελώς χαρακτήρα και έβγαλε στην παραγωγή μοτοσυκλέτες που δεν είχαν καμία σχέση με το παρελθόν της, αλλάζοντας ταυτόχρονα και κοινό που τις αγοράζει. Μετά από αυτή την εντυπωσιακή μεταμόρφωση των μοτοσυκλετών της BMW, ο Herbert Diess μετακόμισε στη Μεγάλη Βρετανία για να αναλάβει την αναδιοργάνωση και προβολή των αυτοκίνητων της MINI που ανήκει στον όμιλο της BMW. Εκείνη την περίοδο χρειάστηκε να γυρίσει όλη την Μεγάλη Βρετανία και φυσικά το έκανε χρησιμοποιώντας την προσωπική του μοτοσυκλέτα, ένα R1100RT. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Alan Cathcat: Πρέπει να έχει δει περισσότερα μέρη οδηγώντας μοτοσυκλέτα στην Αγγλία, απ’ ότι εγώ!.

Πέρα από την MINI, o Dr Herbert Diess θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο project των ηλεκτρικών αυτοκινήτων i3 και i8, καθώς και στο ηλεκτρικό scooter παραγωγής της BMW.

Παρά το γεγονός ότι πέτυχε και σε αυτή την αποστολή, η καριέρα του στον όμιλο της BMW έμεινε στάσιμη, κάτι που φυσικά εκμεταλλεύτηκε η VW καλώντας τον προς το μέρος της.

Πριν την μετάβαση από τον ένα γερμανικό κολοσσό στον άλλον, ο Dr Herbert αποφάσισε να κάνει ένα ταξιδάκι με τη μοτοσυκλέτα του από τον Αρκτικό Κύκλο έως την νότια Αργεντινή, αλλά το σκάνδαλο του Dieselgate του το έκοψε στη μέση, αφού η VW χρειαζόταν άμεσα να βρει για την θέση του προέδρου κάποιον με καθαρό παρελθόν.

https://bit.ly/MOTO_676

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.