Yamaha YZF-R7 1999 πωλείται με μηδέν χιλιόμετρα

Πανέμορφη, εξωτική και πανάκριβη
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

22/9/2022

Ο dealer της Honda στο Yorkshire με την ονομασία Craigs Honda διαθέτει προς πώληση ένα συλλεκτικό Yamaha YZF-R7 του 1999 με μηδενικά χιλιόμετρα στο κοντέρ του!

Το YZF-R7, ή αλλιώς OW-02 ήταν μια μοτοσυκλέτα που είχε παράξει η Yamaha για λόγους αγωνιστικής έγκρισης (homologation), σε μόλις 500 κομμάτια. Στόχος ήταν η συμμετοχή της ιαπωνικής εταιρείας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK και στον 8ωρο αγώνα αντοχής της Suzuka. Το R7 είχε δημιουργηθεί ώστε να αποτελεί ιδανική βάση για να στήσει κανείς μια αγωνιστική μοτοσυκλέτα, με τη γεωμετρία του πλαισίου να προέρχεται από το αγωνιστικό δίχρονο YZR500 της εποχής. Η μοτοσυκλέτα έφερε αναρτήσεις Ohlins, βαλβίδες και μπιέλες τιτανίου, κοντύτερο Deltabox II πλαίσιο, ενώ το επίσημο βάρος της ανακοινωνόταν στα 189 κιλά.

Ο τετρακύλινδρος εν σειρά κινητήρας του είχε χωρητικότητα 749 κ.εκ., 20 βαλβίδες, και επίσημη απόδοση μόλις… 106 hp, με τη Yamaha να διαθέτει για εκείνο δυο αγωνιστικά κιτ, με το πρώτο να ανεβάζει την απόδοση στους 135 hp, και με το δεύτερο να προσφέρει ακόμα μεγαλύτερη αύξηση ιπποδύναμης, στους 150+ hp.

Ο λόγος που η Yamaha “ευνούχισε” την απόδοση του R7, με το να κλείσει το δεύτερο μπεκ του ψεκασμού σε κάθε κύλινδρο, ήταν για να μπορεί να πουλήσει τη μοτοσυκλέτα σε ολόκληρη την Ευρώπη, λόγω των περιορισμών και των κανονισμών για ρύπους σε κάποιες χώρες της Ε.Ε., και ουσιαστικά το αγωνιστικό κιτ άνοιγε τη μοτοσυκλέτα, με νέα αντλία βενζίνης, νέα ρύθμιση της ECU και νέα εξάτμιση.

Αν και από περιφερειακά η μοτοσυκλέτα έδειχνε ικανή να πρωταγωνιστήσει στους αγώνες, η βελτίωση του κινητήρα της ώστε να γινόταν ανταγωνιστικός ήταν εξαιρετικά ακριβή υπόθεση, κι έτσι η ιστορική καριέρα του R7 δεν απογειώθηκε ποτέ. Στα χέρια του Noriyuki Haga το R7 κατάφερε να ανέβει έως και τη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης στα WSBK, όμως δεν πήρε ποτέ τον τίτλο, καθώς το 2000 ο Ιάπωνας πιάστηκε να έχει κάνει χρήση απαγορευμένης ουσίας (εφεδρίνη), με τη διοργάνωση να του αφαιρεί 25 βαθμούς και να του επιβάλλει απαγόρευση συμμετοχής δύο αγώνων, με τον τίτλο να πηγαίνει έτσι στον Colin Edwards…

Για περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη R7, η οποία πωλείται για 68.730 ευρώ (59.995 λίρες Αγγλίας), δείτε ΕΔΩ, και μην παραλείψετε να χαζέψετε και τις υπόλοιπες συλλεκτικές μοτοσυκλέτες της Craigs Honda, μιλάμε για συγκλονιστική συλλογή.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.