Husqvarna Vitpilen & Svartpilen 2024 - Εκ βάθρων ανανέωση [VIDEO]

Χρησιμοποιώντας την ίδια νέα βάση με τα KTM 125, 250 και 390 Duke του 24

motomag Husqvarna Vitpilen 401, Svartpilen 401, Svartpilen 250, Svartpilen 125, Vitpilen 125 – Ανανέωση εκ βάθρων [VIDEO]

Από τον

Γιάννη Τσινάβο

17/1/2024

Μετά από χρόνια, η Husqvarna προχωρά σε σημαντική ανανέωση στα μονοκύλινδρα μέλη των οικογενειών Vitpilen και Svartpilen (Vitpilen 401, Svartpilen 401, Svartpilen 250 Svartpilen 125, και Vitpilen 125) τα οποία έχουν νέο νέο πλαίσιο, νέο σχεδιασμό, μεγαλύτερο μεταξόνιο, αλλαγές στον κινητήρα, ενώ αποκτούν και Cornering ABS.

Είναι γνωστό πως τα Husqvarna Vitpilen και Svartpilen βασίζονται στα μονοκύλινδρα 125, 250 και 390 KTM Duke τα οποία όπως διαβάσατε στο MOTO ανανεώθηκαν ριζικά πριν μερικούς μήνες. Τώρα έφτασε η στιγμή της ανανέωσης και των Vitpilen 401, Svartpilen 401, Svartpilen 250, Svartpilen 125, Vitpilen 125, τα οποία όπως φαντάζεστε χρησιμοποιούν πολλές από τις αναβαθμίσεις που είδαμε στα μοντέλα των "πορτοκαλί".

Husqvarna Vitpilen 401, Svartpilen 401, Svartpilen 250, Svartpilen 125, Vitpilen 125 – Ανανέωση εκ βάθρων [VIDEO]

Ξεκινώντας από τη σχεδίαση, τα νέο-ρετρό στοιχεία στα οποία μας έχει συνηθίσει η Husqvarna παραμένουν και στα νέα μοντέλα, κάνοντας τα να ξεχωρίζουν από τα συγγενικά KTM Duke. Σήμα κατατεθέν παραμένει ο μεγάλος στρογγυλός προβολέας, ο οποίος είναι κοινός σε όλες τις εκδόσεις. Tο χωρητικότητας 13 λίτρων ρεζερβουάρ καυσίμου είναι νέο και περισσότερο ογκώδες σε σχέση με το παρελθόν -το Svartpilen διαθέτει μεταλλική σχάρα για να τοποθετήσετε tank bag πάνω της-, ενώ η σέλα σε όλα τα μοντέλα έχει τοποθετηθεί χαμηλότερα -820mm- δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους αναβάτες να πατούν καλύτερα στο έδαφος. Όσον αφορά τη σέλα στο Vitpilen είναι μονοκόμματη ενώ στο Svartpilen δύο τμημάτων, με τον συνεπιβάτη να μπορεί να χρησιμοποιήσει τη χειρολαβή η οποία υπάρχει στο πίσω μέρος της ουράς. Μια ακόμη σχεδιαστική διαφορά που έχουν τα δύο μοντέλα είναι η ζελατίνα που υπάρχει πάνω από τον στρογγυλό προβολέα στο Svartpilen.

Προχωρώντας στις αλλαγές που έχουν γίνει για το 24, τα Vitpilen 401 και Svartpilen 401 εφοδιάζονται με τον μονοκύλινδρο κινητήρα Euro 5+ των 398,7 κ. εκ. απόδοσης 45 ίππων με τη ροπή να αγγίζει πλέον τα 39 Nm (3,9 kgm). Βελτιώσεις έχουν γίνει στην κυλινδροκεφαλή, ενώ έχει μεγαλώσει και το φιλτροκούτι για καλύτερη απόδοση. Ακόμη μία σημαντική αλλαγή για το 2024 είναι το νέο ατσάλινο πλαίσιο τύπου χωροδικτύωμα -με επίσης νέο χυτό αλουμινένιο υποπλαίσιο-, το οποίο διαθέτει μεγαλύτερη στρεπτική ακαμψία, βελτιώνοντας την αίσθηση κατά την οδήγηση. Νέο είναι το χυτό ψαλίδι με διαφορετικού σχήματος ενισχύσεις, και έκκεντρη τοποθέτηση του αμορτισέρ, που συμβάλλει στην αύξηση του μεταξονίου (1.357 χλστ.). Αλλαγή έχουμε στο τιμόνι του Vitpilen το οποίο πλέον είναι ίσιο σε σχέση με τα clip on που είχε στο παρελθόν. Όσον αφορά τις αναρτήσεις, αμφότερα τα Vitpilen 401 και Svartpilen 401 χρησιμοποιούν το ανεστραμμένο πιρούνι Apex 43mm της WP το οποίο ρυθμίζεται τόσο σε συμπίεση όσο και σε επαναφορά, με τη διαδρομή της εμπρόσθιας ανάρτησης να αγγίζει τα 150mm. Όσον αφορά το πίσω αμορτισέρ είναι και αυτό της WP διαδρομής 150mm με ρυθμίσεις επαναφοράς ενώ υπάρχει ρύθμιση προφόρτισης του ελατηρίου.

Στην πέδηση υπεύθυνη είναι η ByBre, με τα Vitpilen 401 και Svartpilen 401 να χρησιμοποιούν μονό δίσκο 320mm με τετραπίστονη δαγκάνα, ενώ ο πίσω δίσκος 240mm έχει διπίστονη δαγκάνα. To ABS είναι της Bosch ωστόσο για το 2024 υπάρχει και η προσθήκη Cornering ABS, με τον αναβάτη να έχει τη δυνατότητα να απενεργοποιήσει το ABS του πίσω τροχού. Στο Svartpilen 401 συναντάμε ακτινωτούς τροχούς 17 ιντσών με τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης να είναι τα Pirelli Scorpion Rally STR. Από την άλλη το Vitpilen 401 έχει αλουμινένιες ζάντες 17 ιντσών, με τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης να είναι τα Michelin Power 6. Η Husqvarna ταυτόχρονα για το 2024 προίκισε τα Vitpilen 401 και Svartpilen 401 με τη νέα οθόνη TFT 5 ιντσών, μέσω της οποίας ο αναβάτης μπορεί να ρυθμίσει τα δύο προφίλ οδήγησης -street και rain- το traction control, το cruise control, να συνδέσει το κινητό του μέσω Bluetooth και πολλά άλλα. Καλοδεχούμενη είναι επίσης και η θύρα σύνδεσης USC-C. Το βάρος του Svartpilen 401 αγγίζει τα 159 κιλά χωρίς καύσιμα, με το Vitpilen να ζυγίζει 154,5 κιλά χωρίς καύσιμο.

Το Svartpilen 250, ακολουθεί και αυτό τον σχεδιασμό του μεγάλου αδερφού Svartpilen 401, ενώ στοχεύει τα χαμηλότερα εισοδήματα, έχοντας χαμηλότερο επίπεδο εξοπλισμού τόσο από τα μεγάλα αδέλφια του όσο και από τα 125. Το 250 χρησιμοποιεί και αυτό το νέο ατσάλινο πλαίσιο τύπου χωροδικτύωμα, με το χυτό νέο αλουμινένιο υποπλαίσιο και το νέο χυτό ψαλίδι με τις διαφορετικού σχήματος ενισχύσεις και την έκκεντρη τοποθέτηση του αμορτισέρ. Ο μονοκύλινδρος κινητήρας των 249 κ. εκ. αποδίδει 31 ίππους με τη ροπή να αγγίζει τα 25 Nm (2,5 kgm). Το πακέτο των αναρτήσεων προέρχεται από το Svartpilen 401 ωστόσο έχει κάποιες διαφορές. Το ανεστραμμένο πιρούνι APEX 43mm της WP δεν έχει ρυθμίσεις, με το πίσω αμορτισέρ της WP να δέχεται ρυθμίσεις ως προς την προφόρτιση. Το ύψος της σέλας και εδώ είναι στα 820 mm, με το βάρος άνευ καυσίμων να αγγίζει τα 154 κιλά. Όσον αφορά την πέδηση το Svartpilen 250 αποκτά το πακέτο της ByBre που είδαμε στα Vitpilen και Svartpilen 401. Μπροστά έχουμε μονό δίσκο 320mm με τετραπίστονη δαγκάνα ενώ πίσω υπάρχει ένας ακόμα δίσκος 240mm με διπίστονη δαγκάνα. Το ABS είναι της Bosch με δυνατότητα απενεργοποίησης του στον πίσω τροχό, ενώ υπάρχει για πρώτη φορά Cornering ABS. Στο Svartpilen 250 συναντάμε νέα οθόνη 5 ιντσών η οποία σχέση με το Svartpilen 401 είναι LCD και όχι TFT, με τον αναβάτη να έχει στη διάθεση του USB-C θύρα φόρτισης, απεικόνιση ενδείξεων για πιο εύκολη πλοήγηση, turn-by-turn πλοήγηση και πολλά άλλα.

Όσον αφορά τα Svartpilen 125 και Vitpilen 125, κι αυτά χρησιμοποιούν το νέο ατσάλινο πλαίσιο τύπου χωροδικτύωμα, με το χυτό νέο αλουμινένιο υποπλαίσιο και το νέο χυτό ψαλίδι με τις διαφορετικού σχήματος ενισχύσεις και την έκκεντρη τοποθέτηση του αμορτισέρ. Ο υγρόψυκτος μονοκύλινδρος κινητήρας 125 κ. εκ. αποδίδει 15 ίππους έχοντας 11,5 Nm (1,17 kgm) ροπής. Αμφότερα αποκτούν τις αναρτήσεις που συναντάμε στα “μεγάλα” Svartpilen 401 και Vitpilen 401.To ανεστραμμένο πιρούνι της WP Apex 43mm ρυθμίζεται τόσο σε συμπίεση όσο και σε επαναφορά με τη διαδρομή της εμπρόσθιας ανάρτησης να αγγίζει τα 150mm. Όσον αφορά το πίσω αμορτισέρ είναι και αυτό της WP διαδρομής 150mm με ρυθμίσεις επαναφοράς, ρυθμιζόμενη είναι επίσης και η προφόρτιση του ελατηρίου. Όσον αφορά το ύψος της σέλας και εδώ είναι στα 820 mm. Το βάρος του Svartpilen 125 αγγίζει τα 151 κιλά με το Vitpilen 125 να ζυγίζει 147,5 κιλά αμφότερα χωρίς καύσιμα. Στην πέδηση και τα δύο καρπώνονται με τη σειρά τους και αυτά τις αλλαγές που δέχθηκαν τα μεγάλα μοντέλα. Εμπρός εφοδιάζεται με μονό δίσκο 320mm με τετραπίστονη δαγκάνα ενώ πίσω υπάρχει δίσκος 240mm με διπίστονη δαγκάνα της ByBre. Το ABS είναι της Bosch ενώ και εδώ υπάρχει το Cornering ABS, με ρύθμιση η οποία επιτρέπει στον αναβάτη να απενεργοποιήσει το ABS του πίσω τροχού. Στα Svartpilen 125 και Vitpilen 125 συναντάμε την ψηφιακή TFT έγχρωμη οθόνη 5 ιντσών η οποία διαθέτει USB-C θύρα φόρτισης, νέα απεικόνιση ενδείξεων για πιο εύκολη πλοήγηση, turn-by-turn πλοήγηση και πολλά άλλα.

Τα Vitpilen 401, Svartpilen 401, Svartpilen 250 Svartpilen 125 και Vitpilen 125 θα είναι διαθέσιμα από τον Φεβρουάριο σε τιμές που θα ανακοινωθούν σύντομα με τους υποψήφιους αγοραστές να έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν διάφορα αξεσουάρ τα οποία θα εξατομικεύσουν περεταίρω τα μοντέλα της Husqvarna.

Ετικέτες

Husqvarna Vitpilen 401

Svartpilen 401

Svartpilen 250

Svartpilen 125

Vitpilen 125

https://bit.ly/MOTO_681

Νέα Μοντέλα

Ducati Collezione 100: Αναβίωση δέκα ιστορικών μοτοσυκλετών σε σύγχρονα μοντέλα περιορισμένης παραγωγής

Σε συνέχεια των εορτασμών για τα 100 χρόνια της εταιρείας

Από τον

Παύλο Καρατζά

29/5/2026

Δέκα σημαντικές στιγμές στην ιστορία της Ducati ενέπνευσαν ισάριθμες μοναδικές μοτοσυκλέτες, που θα κατασκευαστούν σε μόλις εκατό μονάδες η καθεμία.

Η πίστα του Mugello, όπου οι Desmosedici MotoGP έχουν γράψει πολλές και αξέχαστες σελίδες στην αγωνιστική ιστορία της Ducati, αποτελεί το σκηνικό για την παρουσίαση της Collezione 100. Δέκα μοτοσυκλέτες σε περιορισμένη έκδοση 100 κομματιών η καθεμία, που δημιουργήθηκαν για να σηματοδοτήσουν τα 100 χρόνια ζωής του του κατασκευαστή με έδρα το Borgo Panigale.

Κάθε μοντέλο έχει αποκλειστικό χρωματισμό για την συλλογή αυτή και χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου, στο τιμόνι και στην πινακίδα. Στη συλλογή αυτή τα V2 μοντέλα ξεχωρίζουν καθώς φορούν για πρώτη φορά ξηρό συμπλέκτη.

Κάθε μοτοσυκλέτα συνοδεύεται από ένα ειδικό πίσω σταντ, φινιρισμένο στα ίδια χρώματα με την εμφάνιση, ένα κάλυμμα μοτοσυκλέτας και ένα πιστοποιητικό γνησιότητας. Κάθε ιδιοκτήτης της συλλογής Collezione 100 μπορεί να ολοκληρώσει την εμφάνισή του με ένα κράνος κι ένα μπουφάν σε περιορισμένη έκδοση.

Η Collezione 100 αποτελεί έναν ακόμη σύνδεσμο μεταξύ της Ducati και του κόσμου της τέχνης. Ο Ugo Nespolo, μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ιταλικής τέχνης στα τέλη του 20ού αιώνα και παθιασμένος λάτρης της Ducati, συμμετείχε σε αυτό το εγχείρημα. Κάθε μοντέλο της συλλογής 100 θα συνοδεύεται από ένα ζευγάρι αριθμημένων καλλιτεχνικών εκτυπώσεων που φέρουν τον ίδιο σειριακό αριθμό με τη μοτοσυκλέτα και είναι υπογεγραμμένες από τον ίδιο τον Nespolo, ο οποίος έχει ερμηνεύσει κάθε μοντέλο της συλλογής 100 και την ιστορική μοτοσυκλέτα που ενέπνευσε τη διακόσμησή της με το δικό του, πολύχρωμο και δυναμικό στυλ.

Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο Mugello, όπου οι Marc Marquez και ο Pecco Bagnaia παρουσίασαν τις μοτοσυκλέτες της Ducati Lenovo Team MotoGP, με ειδική εμφάνιση για το Ιταλικό GP. Το σχέδιο συνδυάζει ιστορικά λογότυπα της Ducati εμπλουτισμένα με δυναμικά γεωμετρικά μοτίβα στα φέρινγκ όλων των μοτοσυκλετών της επετειακής αυτής συλλογής. Η επόμενη ευκαιρία για να δει το κοινό από κοντά τη Collezione 100 θα είναι στη World Ducati Week, όπου θα μπορεί να τη θαυμάσει σε έναν χώρο αφιερωμένο σε όλους τους Ducatisti στις 3, 4 και 5 Ιουλίου.

Στη συνέχεια, οι δέκα μοτοσυκλέτες θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι που θα τις οδηγήσει στο Goodwood Festival of Speed, μια δημοφιλής εκδήλωση για τους λάτρεις των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών. Τέλος, η συλλογή 100 θα επιστρέψει στη Μπολόνια, όπου θα εκτίθεται σε διάφορα μουσεία της περιοχής. Ας δούμε όμως τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100:

Panigale V4 S 100 (750 Imola Desmo – 1972)

Η εμφάνιση της Panigale V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της μοτοσυκλέτας που κέρδισε την πρώτη έκδοση του αγώνα Imola 200 Miles το 1972 με τους αναβάτες Paul Smart και Bruno Spaggiari. Η νίκη στην Ίμολα ήταν απρόσμενη και θριαμβευτική, καθώς επιτεύχθηκε ενάντια στον Giacomo Agostini και την MV Agusta.

Η απήχηση του θριάμβου αυτού έφερε τεράστια δημοτικότητα στη Ducati, σε τέτοιον βαθμό που κατόπιν λαϊκής ζήτησης τον επόμενο χρόνο, 1973, κατασκευάστηκε η 750 Supersport Desmo, η πρώτη δικύλινδρη με δεσμοδρομικό σύστημα βαλβίδων από το Borgo Panigale.

Η Panigale V4 S 100 είναι εξοπλισμένη με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αεροδυναμικά φτερά και καλύμματα κινητήρα και εξάτμισης από ανθρακόνημα, ενώ φέρει το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο ξηρός συμπλέκτης και η εξάτμιση Akrapovič από τιτάνιο και ανθρακονήματα κάνουν επίσης τον ήχο της Panigale V4 S 100 μοναδικό. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.

Panigale V2 S 100 (750 Super Sport Desmo – 1975)

Η εμφάνιση της Panigale V2 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 750 Super Sport Desmo που οδήγησε ο Franco Uncini στο Ιταλικό Πρωτάθλημα του 1975, το οποίο και κέρδισε. Τη μοτοσυκλέτα διαχειριζόταν η ομάδα που ίδρυσε ο Bruno Spaggiari.

Στα τέλη του 1973, η Ducati αποφάσισε να αναθέσει τη διοίκηση της ομάδας στον Spaggiari, τον πρώην αναβάτη αγώνων που είχε θριαμβεύσει στην Ίμολα και ιδιοκτήτη δικής του ομάδας. Ο Spaggiari με την υποστήριξη της Ducati συμμετείχε στο Ιταλικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών με μοντέλα βασισμένα στην ισχυρή 750 Super Sport Desmo παραγωγής.

Η κίτρινη εμφάνιση συνδυαζόταν με λεπτομέρειες σε ένα χαρακτηριστικό καφέ/μπορντό χρώμα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή στους εσωτερικούς ναυτικούς κινητήρες που συναρμολογούνταν στο εργοστάσιο του Borgo Panigale.

Η Panigale V2 S 100 φέρει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, σταμπιλιζατέρ τιμονιού και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Επιπλέον, αυτή η Panigale V2 είναι το πρώτο μοντέλο της νέας οικογένειας Ducati V2 που διαθέτει ξηρό συμπλέκτη, ο οποίος αναπτύχθηκε ειδικά για αυτό το μοντέλο. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο.

Streetfighter V4 S 100 (Ducati 900 Sport Desmo Darmah – 1979)

Η εμφάνιση της Streetfighter V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Sport Desmo Darmah του 1979. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, τα μαύρα και χρυσά γραφικά ήταν εξαιρετικά της μόδας στον κόσμο των μηχανοκίνητων αθλημάτων και η Ducati δεν αποτελούσε εξαίρεση. Συγκεκριμένα, εφάρμοσε αυτό το χρωματικό σχήμα στη 900 Sport Desmo Darmah.

Η Streetfighter V4 S 100 εμπλουτίζεται με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, πίσω φτερό, κάλυμμα κινητήρα και εξάτμιση από ανθρακονήματα, ξηρό συμπλέκτη και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.

Monster 100 (Monster S4Rs Tricolore – 2008)

Η τρίχρωμη εμφάνιση της Monster 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Monster S4Rs Tricolore του 2008. Το Monster S4Rs Tricolore αντιπροσώπευε ουσιαστικά μια τελική έκδοση της πρώτης γενιάς Monster, εκείνης που παρήγαγε η Ducati από το 1993 έως το 2008, καθιστώντας το ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μοντέλα της εταιρείας.

Το Monster 100 ξεχωρίζει χάρη στον ξηρό συμπλέκτη του, ο οποίος συνοδεύεται από κάλυμμα από ανθρακονήματα που περιλαμβάνεται στο πακέτο, καθώς και στη σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100. Η πλακέτα Centenary Bronze με το όνομα και τον σειριακό αριθμό του μοντέλου είναι τοποθετημένη στην τιμονόπλακα. Το χρώμα χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου και στις δαγκάνες των φρένων, όπως συμβαίνει με όλες τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100.

XDiavel V4 100 (750 Super Sport «California Hot Rod» – 1977)

Η εμφάνιση της XDiavel V4 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της ειδικής έκδοσης 750 Super Sport με την ονομασία "California Hot Rod", της μοτοσυκλέτας με την οποία ο Cook Neilson έγραψε ιστορία για τη Ducati κερδίζοντας στον αγώνα Daytona το 1977. Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη σημασία, καθώς ήταν η πρώτη φορά που μια ιταλική μοτοσυκλέτα κέρδιζε έναν αγώνα με μοτοσυκλέτες παραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η παρουσία της Ducati στις Ηνωμένες Πολιτείες περιοριζόταν αποκλειστικά στο διπλής χρήσης Scrambler που εισήγαγαν στη χώρα οι αδελφοί Berliner, αλλά τα πράγματα άλλαξαν το 1977 χάρη στον αξέχαστο θρίαμβο του Cook Neilson.

Η XDiavel V4 100 ξεχωρίζει χάρη στη δερμάτινη σέλα με το κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αλλά και τον ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει δερμάτινη σέλα συνεπιβάτη και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη που δεν είναι εγκεκριμένο για χρήση στο δρόμο.

Diavel V4 RS 100 (900 Replica – 1979)

Η εμφάνιση της Diavel V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Replica του 1979, μιας από τις πιο εμβληματικές μοτοσυκλέτες στην ιστορία της Ducati.

Μετά την απίστευτη νίκη της Ducati στο Tourist Trophy του 1978, ο κατασκευαστής του Borgo Panigale ξεκίνησε την παραγωγή μιας σειράς μοτοσυκλετών που θύμιζαν τη διακόσμηση της 900 που κέρδισε στο Isle of Man. Έτσι γεννήθηκε η 900 Replica, που ήταν και η πρώτη ρεπλίκα δρόμου μιας αγωνιστικής μοτοσυκλέτας της Ducati.

Η χαρακτηριστική πράσινη και κόκκινη εμφάνιση με λευκές ρίγες, που αντικατόπτριζε το χρωματικό σχήμα της νικηφόρας μοτοσυκλέτας στο Tourist Trophy, αντιπροσωπεύει επίσης το πρώτο παράδειγμα μιας εμφάνισης ιταλικού στυλ, ένα χρωματικό σχήμα που η Ducati θα εφάρμοζε και σε άλλα μοντέλα αργότερα.

Η Diavel V4 RS 100 βασίζεται στη Diavel V4 RS και είναι εξοπλισμένη με κινητήρα Desmosedici Stradale. Το μοντέλο αυτό διαθέτει κάθισμα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, κάθισμα συνοδηγού από Alcantara και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη.

Multistrada V4 RS 100 (500 SL Pantah – 1979)

Η εμφάνιση της Multistrada V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 500 SL Pantah του 1979, μιας χρονιάς που σηματοδότησε σημαντικές τεχνικές καινοτομίες στη Ducati με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των μοτοσυκλετών που κατασκευάζονταν στο Borgo Panigale.

Ένα νέο μοντέλο που έκανε την εμφάνισή του εκείνη τη χρονιά ήταν το 500 SL Pantah, η πρώτη Ducati με σωληνωτό πλαίσιο (αν και διαφορετικό από τα σύγχρονα) - και τον κινητήρα Pantah.

Δεδομένου ότι η Multistrada V4 RS 100 αναπτύχθηκε με βάση την κορυφαία Multistrada V4 RS, η οποία διαθέτει τον κινητήρα Desmosedici Stradale, η εμφάνιση της μοτοσυκλέτας περιλαμβάνει επίσης το λογότυπο Desmo στο πίσω φτερό.

Η Multistrada V4 RS 100 διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς σε μια πλακέτα από "Centenary Bronze" στην τιμονόπλακα και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.

Scrambler 100 (250 Scrambler – 1962)

Η εμφάνιση της Scrambler 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 250 Scrambler του 1962, της πρώτης έκδοσης της Ducati Scrambler που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για την αγορά των ΗΠΑ.

Οι ρίζες της Scrambler συνδέονται στενά με τη φιγούρα του πρώτου Αμερικανού εισαγωγέα της, Joe Berliner, του ανθρώπου που επιθυμούσε έντονα ένα νέο μοντέλο για να πουλήσει στις ΗΠΑ. Η Ducati απολάμβανε την επιτυχία στα μέσα ενημέρωσης του γύρου του κόσμου που είχαν κάνει οι Monetti και Tartarini το 1957 και ο ενθουσιασμός έφτασε ως την Αμερική, ενισχύοντας το προφίλ της Ducati που μέχρι τότε ήταν σχεδόν άγνωστη.

Ο Berliner ζήτησε από τη Ducati μια μοτοσυκλέτα ικανή για χωματόδρομους, ένα concept που δεν είχε προηγουμένως εξεταστεί στο Borgo Panigale, αλλά που τελικά υλοποιήθηκε με το 250 Scrambler το 1962.

Η Scrambler 100 φέρει κι αυτή σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100 και την πλακέτα στην τιμονόπλακα.

Hypermotard V2 SP 100 (Ducati 860 «24 Horas de Montjuïc» – 1975)

Η εμφάνιση της Hypermotard V2 SP 100 είναι εμπνευσμένη από την 860 "24 Horas de Montjuïc". Μετά τη νίκη στο Imola 200 του 1972, η διοίκηση της Ducati πίστευε ότι ο σωστός δρόμος για την ενίσχυση της δημοτικότητας της μάρκας ήταν μέσω αγωνιστικών μοτοσυκλετών που προέρχονταν από την παραγωγή, οι οποίες θα συμμετείχαν κυρίως σε αγώνες αντοχής.

Για τον σκοπό αυτό, η Ducati έπρεπε να επεκτείνει τη γκάμα των δικύλινδρων μοντέλων της με έναν κινητήρα μεγαλύτερου κυβισμού από τον κλασικό 750. Η Ducati 860 έκανε το νικηφόρο ντεμπούτο της το 1973 με το πρωτότυπο 860 Desmo, το οποίο αργότερα θα γινόταν η Ducati 900 Super Sport για δρόμο. Το 1975 οι αναβάτες Salvador Canellas και Benjamin "Min" Grau, που είχαν ήδη κερδίσει το 1973 με τη δικύλινδρη μοτοσυκλέτα κατασκευασμένη στη Μπολόνια, επανέλαβαν την επιτυχία τους στον αγώνα της Καταλονίας, αλλά με τα φωτεινά χρώματα της ομάδας NCR των Nepoti και Caracchi.

Η Hypermotard V2 SP 100 βασίζεται στην έκδοση SP, η οποία διαθέτει ανάρτηση Öhlins και σφυρήλατους τροχούς. Διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον σειριακό αριθμό σε πλακέτα από στην τιμονόπλακα, ενώ έρχεται και με ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.

DesertX 100 (Pantah «Ice» – 1981)

Η εμφάνιση της DesertX 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Pantah "Ice" του 1981, ένα από τα πιο περίεργα παραδείγματα τοποθέτησης προϊόντων στην ιστορία της Ducati. Δεν ήταν παρά μια τροποποιημένη Pantah 500 που χαρακτηριζόταν από την προσθήκη ασυνήθιστων ελαστικών με καρφιά και την αφαίρεση του συστήματος πέδησης, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε χιόνι.

Εκείνη την εποχή η Ducati ελεγχόταν από κρατικές εταιρείες, οι οποίες διοικούσαν επίσης κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Alfa Romeo. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η EFIM, φορέας που έλεγχε τόσο τη Ducati όσο και την Alfa Romeo, διοργάνωσε ένα πρωτάθλημα για αυτοκίνητα Alfasud στις παγωμένες πίστες των Άλπεων. Οι αγώνες διεξάγονταν σε δύο γύρους. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αγώνα, οι πολύχρωμες μοτοσυκλέτες Pantah "Ice" πρόσφεραν εντυπωσιακό θέαμα στο κοινό.

Οι μοτοσυκλέτες Ice κατασκευάστηκαν σε διάφορα χρωματικά σχέδια· αυτή που επιλέχθηκε για τη DesertX 100, κίτρινη με μπλε ρίγες, ανήκει σε ένα μοντέλο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε μέρος της συλλογής του Μουσείου Ducati.

Η DesertX 100 διαθέτει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς στην τιμονόπλακα. Το ψηλό μπροστινό φτερό, η μάσκα προβολέα και η αλουμινένια μάσκα του ψυγείου ενισχύουν τις off-road δυνατότητες του μοντέλου.