Παρουσιάστηκε το Ducati Multistrada 1260 Enduro [Video]
"Πέρα από τα όρια"
Από τον
Λάζαρο Μαυράκη
12/10/2018
Όπως σας είχαμε ενημερώσει πριν λίγες μέρες εδώ, σχετικά με την επικείμενη παρουσίαση του νέου Multistrada 1260 Enduro από την Ducati, οι Ιταλοί ήταν ακριβείς στο ραντεβού τους και μόλις πριν από λίγο έδωσαν στην δημοσιότητα όλες τις πληροφορίες, φωτογραφίες, αλλά και βίντεο, από το νέο δημιούργημα του Borgo Panigale. Στην "καρδιά" του νέου μοντέλου βρίσκεται ο γνωστός δικύλινδρος L των 1.262cc, που "φοράει" και το Multistrada 1260, με τον μεταβλητό χρονισμό των βαλβίδων (DVT), ride by wire και τις εντυπωσιακές επιδόσεις μιας και το 85% της διαθέσιμης ροπής είναι διαθέσιμο κάτω από τις 3.500 στροφές. Η απόδοσή του φτάνει τα 158 άλογα στις 9.500 στροφές, μια διαφορά έξι ίππων σε σχέση με το προηγούμενο Enduro των 1200 κυβικών.
Στο Multistrada 1260 Enduro ο κινητήρας αυτός απέκτησε νέα καπάκια για τους ιμάντες, αλλά και διαφορετικό καπάκι της γεννήτριας το οποίο έχει στο εσωτερικό του έναν νέο αισθητήρα για τις σχέσεις του κιβωτίου, πράγμα απαραίτητο μιας και η μοτοσυκλέτα διαθέτει το quckshifter (up – down) της Ducati. Αλλαγμένος είναι επίσης και ο μοχλισμός του λεβιέ των ταχυτήτων, ώστε να μικρύνει η διαδρομή του και να γίνονται οι αλλαγές με μεγαλύτερη ακρίβεια. Σε σχέση με το Multistrada 1260, το Enduro έχει πιο κοντό γρανάζωμα για την πρώτη σχέση, κάτι που βοηθά στις εκτός δρόμου διαδρομές, ενώ και το εμβολάκι του συμπλέκτη είναι επανασχεδιασμένο με μικρότερο όγκο και ενσωματωμένο. Διαφορετικές είναι και οι ρυθμίσεις της κατανομής της ροπής στα τέσσερα riding modes που διαθέτει (Sport, Touring, Urban και Enduro), όπως και το φρένο του κινητήρα που είναι ρυθμισμένο σε διαφορετικό επίπεδο για κάθε σχέση!
Όπως είναι εύκολα κατανοητό τα δύο πρώτα modes διαθέτουν την μέγιστη ισχύ με διαφορετική όμως απόκριση, ενώ στο Urban η μέγιστη ισχύς είναι 100 ίππο, και τα ηλεκτρονικά βοηθήματα στο μέγιστο βαθμό επέμβασης. Στο Enduro mode η ισχύς φτάνει επίσης τους 100 ίππους με το traction control και το wheelie control στα χαμηλότερα επίπεδα, όπως και το ABS στο επίπεδο 1 μόνο για τον μπροστινό τροχό. Το σύστημα ελέγχου ανύψωσης του πίσω τροχού, το cornering ABS και το ABS στον πίσω τροχό είναι απενεργοποιημένα. Το Multistrada 1260 Enduro διαθέτει φυσικά και ημιενεργητικές αναρτήσεις και μάλιστα την πιο εξελιγμένη έκδοση του "Skyhook", όπως το ονομάζει η Ducati, το DSS Evolution. Το νέο πιρούνι είναι της Sachs διαμέτρου 48mm και ρυθμίζεται βάσει των δεδομένων που παίρνει από την μονάδα IMU της Bosch με αισθητήρες σε έξι άξονες κίνησης. Το αμορτισέρ προέρχεται κι αυτό από την Sachs και η λειτουργία του συστήματος καθορίζεται αυτόματα, βάσει της επιλογής που θα κάνει ο αναβάτης μέσω του riding mode. Από εκεί και πέρα όμως και μέσω του νέου interface που διαθέτουν τα όργανα του Multistrada 1260 Enduro HMI (Human Machine Interface) στην TFT οθόνη των 5'', ο αναβάτης μπορεί να ρυθμίσει εύκολα και ανεξάρτητα την κάθε ανάρτηση μέσα από 400 (!) πιθανούς συνδυασμούς ώστε να την προσαρμόσει στις προσωπικές του προτιμήσεις.
Το πακέτο όμως των ηλεκτρονικών βοηθημάτων της μοτοσυκλέτας δεν εξαντλείται εδώ. Το Multistrada 1260 Enduro διαθέτει –όπως αναφέραμε παραπάνω- traction control (DTC), cornering ABS 9.1ME της Bosch, wheelie control (DWC), αλλά και vehicle hold control (VHC) το οποίο δρα στο πίσω φρένο όταν η μοτοσυκλέτα είναι ακίνητη με το σταντ σηκωμένο και ο αναβάτης ασκεί πίεση στην μανέτα του μπροστινού ή στον λεβιέ του πίσω φρένου. Μόλις το σύστημα ενεργοποιηθεί, υπολογίζει και επιδρά στην πίσω δαγκάνα, ώστε να γίνονται οι εκκινήσεις πιο άνετα. Αν μετά από εννέα δευτερόλεπτα δεν χρησιμοποιηθεί, τότε απενεργοποιείται αυτόματα. Είναι σημαντικό ότι το συγκεκριμένο σύστημα λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα επέμβασης του ABS ή ακόμη κι όταν είναι απενεργοποιημένο για τον πίσω τροχό.
Σε ό,τι αφορά το πλαίσιο, υπάρχουν και εδώ διαφορές καθώς το ψαλίδι δεν είναι μονόμπρατσο αλλά συμβατικό –όπως ήταν και στο προηγούμενο Enduro 1200- με βάρος μικρότερο κατά μισό κιλό. Η γωνία κάστερ του πλαισίου είναι ίδια, αλλά το ίχνος έχει αυξηθεί κατά ένα χιλιοστό (111mm πλέον), ενώ οι αναρτήσεις δίνουν αμφότερες 185mm διαδρομής που είναι κατά 15mm μικρότερες από τις αντίστοιχες του 1200 Enduro. Οι tubeless ακτινωτοί τροχοί της μοτοσυκλέτας είναι ελαφρύτεροι κατά δύο κιλά και "φοράνε" τα ελαστικά Scorpion Trail II της Pirelli. Εμφανισιακά, το 1260 Enduro διαφοροποιείται από την διχρωμία στα πλαστικά του αλλά και στην σέλα του, ενώ ελαφρώς διαφορετικός είναι και ο σχεδιασμός του καλύμματος του ρεζερβουάρ. Το τιμόνι έχει χαμηλώσει κατά 30mm, όπως χαμηλότερη σε σχέση με το 1200 Enduro είναι και η σέλα του κατά 10mm που απέχει 860mm από το έδαφος. H ζελατίνα ρυθμίζεται εύκολα με το ένα χέρι, σε ένα εύρος 60 χιλιοστών, ενώ η μοτοσυκλέτα διαθέτει δύο παροχές ρεύματος 12V και υποδοχή USB, ενώ το κεντρικό σταντ ανήκει φυσικά στον στάνταρ εξοπλισμό του.
Η TFT οθόνη που αναφέραμε νωρίτερα, έχει ανάλυση 186,59PI -800xRGBx480) και το HMI interface, που σύμφωνα με την Ducati "η πλοήγηση στο μενού είναι τόσο εύκολη, όσο ένα παιδικό παιχνίδι". Ο προβολέας είναι –τι άλλο;- LED, ενώ το Enduro διαθέτει και DCL (Ducati Cornering Lights) ώστε να είναι πάντα φωτισμένο το σωστό σημείο του δρόμου ακόμη και στις στροφές και φυσικά η τεχνολογία keyless είναι και εδώ παρούσα. Το Multistrada 1260 Enduro θα συνοδεύουν προαιρετικά τέσσερα πακέτα εξοπλισμού: Το Touring Pack που περιλαμβάνει θερμαινόμενα γκριπ, αλουμινένιες βαλίτσες και tank bag Το Sport Pack, με εξάτμιση της Termignioni, μαύρο καπάκι για την αντλία νερού και αλουμινένια billet καπάκια για τα δοχεία του μπροστινού φρένου και των υγρών του συμπλέκτη Το Urban Pack, με αλουμινένιο top case από την Touratech, tank bag και USB hub To Enduro Pack, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται LED προβολάκια και εξοπλισμός από την Touratech όπως τα προστατευτικά κάγκελα, προστατευτικά για το ψυγείο και το ψυγείο λαδιού, προστατευτικό για το γρανάζι και προστατευτικό για τον πίσω δίσκο.
Εδώ μπορείτε να δείτε και το promo video του νέου Multistrada 1260 Enduro:
Σε συνέχεια των εορτασμών για τα 100 χρόνια της εταιρείας
Από τον
Παύλο Καρατζά
29/5/2026
Δέκα σημαντικές στιγμές στην ιστορία της Ducati ενέπνευσαν ισάριθμες μοναδικές μοτοσυκλέτες, που θα κατασκευαστούν σε μόλις εκατό μονάδες η καθεμία.
Η πίστα του Mugello, όπου οι Desmosedici MotoGP έχουν γράψει πολλές και αξέχαστες σελίδες στην αγωνιστική ιστορία της Ducati, αποτελεί το σκηνικό για την παρουσίαση της Collezione 100. Δέκα μοτοσυκλέτες σε περιορισμένη έκδοση 100 κομματιών η καθεμία, που δημιουργήθηκαν για να σηματοδοτήσουν τα 100 χρόνια ζωής του του κατασκευαστή με έδρα το Borgo Panigale.
Κάθε μοντέλο έχει αποκλειστικό χρωματισμό για την συλλογή αυτή και χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου, στο τιμόνι και στην πινακίδα. Στη συλλογή αυτή τα V2 μοντέλα ξεχωρίζουν καθώς φορούν για πρώτη φορά ξηρό συμπλέκτη.
Κάθε μοτοσυκλέτα συνοδεύεται από ένα ειδικό πίσω σταντ, φινιρισμένο στα ίδια χρώματα με την εμφάνιση, ένα κάλυμμα μοτοσυκλέτας και ένα πιστοποιητικό γνησιότητας. Κάθε ιδιοκτήτης της συλλογής Collezione 100 μπορεί να ολοκληρώσει την εμφάνισή του με ένα κράνος κι ένα μπουφάν σε περιορισμένη έκδοση.
Η Collezione 100 αποτελεί έναν ακόμη σύνδεσμο μεταξύ της Ducati και του κόσμου της τέχνης. Ο Ugo Nespolo, μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ιταλικής τέχνης στα τέλη του 20ού αιώνα και παθιασμένος λάτρης της Ducati, συμμετείχε σε αυτό το εγχείρημα. Κάθε μοντέλο της συλλογής 100 θα συνοδεύεται από ένα ζευγάρι αριθμημένων καλλιτεχνικών εκτυπώσεων που φέρουν τον ίδιο σειριακό αριθμό με τη μοτοσυκλέτα και είναι υπογεγραμμένες από τον ίδιο τον Nespolo, ο οποίος έχει ερμηνεύσει κάθε μοντέλο της συλλογής 100 και την ιστορική μοτοσυκλέτα που ενέπνευσε τη διακόσμησή της με το δικό του, πολύχρωμο και δυναμικό στυλ.
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο Mugello, όπου οι Marc Marquez και ο Pecco Bagnaia παρουσίασαν τις μοτοσυκλέτες της Ducati Lenovo Team MotoGP, με ειδική εμφάνιση για το Ιταλικό GP. Το σχέδιο συνδυάζει ιστορικά λογότυπα της Ducati εμπλουτισμένα με δυναμικά γεωμετρικά μοτίβα στα φέρινγκ όλων των μοτοσυκλετών της επετειακής αυτής συλλογής. Η επόμενη ευκαιρία για να δει το κοινό από κοντά τη Collezione 100 θα είναι στη World Ducati Week, όπου θα μπορεί να τη θαυμάσει σε έναν χώρο αφιερωμένο σε όλους τους Ducatisti στις 3, 4 και 5 Ιουλίου.
Στη συνέχεια, οι δέκα μοτοσυκλέτες θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι που θα τις οδηγήσει στο Goodwood Festival of Speed, μια δημοφιλής εκδήλωση για τους λάτρεις των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών. Τέλος, η συλλογή 100 θα επιστρέψει στη Μπολόνια, όπου θα εκτίθεται σε διάφορα μουσεία της περιοχής. Ας δούμε όμως τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100:
Panigale V4 S 100 (750 Imola Desmo – 1972)
Η εμφάνιση της Panigale V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της μοτοσυκλέτας που κέρδισε την πρώτη έκδοση του αγώνα Imola 200 Miles το 1972 με τους αναβάτες Paul Smart και Bruno Spaggiari. Η νίκη στην Ίμολα ήταν απρόσμενη και θριαμβευτική, καθώς επιτεύχθηκε ενάντια στον Giacomo Agostini και την MV Agusta.
Η απήχηση του θριάμβου αυτού έφερε τεράστια δημοτικότητα στη Ducati, σε τέτοιον βαθμό που κατόπιν λαϊκής ζήτησης τον επόμενο χρόνο, 1973, κατασκευάστηκε η 750 Supersport Desmo, η πρώτη δικύλινδρη με δεσμοδρομικό σύστημα βαλβίδων από το Borgo Panigale.
Η Panigale V4 S 100 είναι εξοπλισμένη με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αεροδυναμικά φτερά και καλύμματα κινητήρα και εξάτμισης από ανθρακόνημα, ενώ φέρει το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο ξηρός συμπλέκτης και η εξάτμιση Akrapovič από τιτάνιο και ανθρακονήματα κάνουν επίσης τον ήχο της Panigale V4 S 100 μοναδικό. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.
Panigale V2 S 100 (750 Super Sport Desmo – 1975)
Η εμφάνιση της Panigale V2 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 750 Super Sport Desmo που οδήγησε ο Franco Uncini στο Ιταλικό Πρωτάθλημα του 1975, το οποίο και κέρδισε. Τη μοτοσυκλέτα διαχειριζόταν η ομάδα που ίδρυσε ο Bruno Spaggiari.
Στα τέλη του 1973, η Ducati αποφάσισε να αναθέσει τη διοίκηση της ομάδας στον Spaggiari, τον πρώην αναβάτη αγώνων που είχε θριαμβεύσει στην Ίμολα και ιδιοκτήτη δικής του ομάδας. Ο Spaggiari με την υποστήριξη της Ducati συμμετείχε στο Ιταλικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών με μοντέλα βασισμένα στην ισχυρή 750 Super Sport Desmo παραγωγής.
Η κίτρινη εμφάνιση συνδυαζόταν με λεπτομέρειες σε ένα χαρακτηριστικό καφέ/μπορντό χρώμα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή στους εσωτερικούς ναυτικούς κινητήρες που συναρμολογούνταν στο εργοστάσιο του Borgo Panigale.
Η Panigale V2 S 100 φέρει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, σταμπιλιζατέρ τιμονιού και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Επιπλέον, αυτή η Panigale V2 είναι το πρώτο μοντέλο της νέας οικογένειας Ducati V2 που διαθέτει ξηρό συμπλέκτη, ο οποίος αναπτύχθηκε ειδικά για αυτό το μοντέλο. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο.
Streetfighter V4 S 100 (Ducati 900 Sport Desmo Darmah – 1979)
Η εμφάνιση της Streetfighter V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Sport Desmo Darmah του 1979. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, τα μαύρα και χρυσά γραφικά ήταν εξαιρετικά της μόδας στον κόσμο των μηχανοκίνητων αθλημάτων και η Ducati δεν αποτελούσε εξαίρεση. Συγκεκριμένα, εφάρμοσε αυτό το χρωματικό σχήμα στη 900 Sport Desmo Darmah.
Η Streetfighter V4 S 100 εμπλουτίζεται με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, πίσω φτερό, κάλυμμα κινητήρα και εξάτμιση από ανθρακονήματα, ξηρό συμπλέκτη και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.
Monster 100 (Monster S4Rs Tricolore – 2008)
Η τρίχρωμη εμφάνιση της Monster 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Monster S4Rs Tricolore του 2008. Το Monster S4Rs Tricolore αντιπροσώπευε ουσιαστικά μια τελική έκδοση της πρώτης γενιάς Monster, εκείνης που παρήγαγε η Ducati από το 1993 έως το 2008, καθιστώντας το ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μοντέλα της εταιρείας.
Το Monster 100 ξεχωρίζει χάρη στον ξηρό συμπλέκτη του, ο οποίος συνοδεύεται από κάλυμμα από ανθρακονήματα που περιλαμβάνεται στο πακέτο, καθώς και στη σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100. Η πλακέτα Centenary Bronze με το όνομα και τον σειριακό αριθμό του μοντέλου είναι τοποθετημένη στην τιμονόπλακα. Το χρώμα χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου και στις δαγκάνες των φρένων, όπως συμβαίνει με όλες τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100.
XDiavel V4 100 (750 Super Sport «California Hot Rod» – 1977)
Η εμφάνιση της XDiavel V4 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της ειδικής έκδοσης 750 Super Sport με την ονομασία "California Hot Rod", της μοτοσυκλέτας με την οποία ο Cook Neilson έγραψε ιστορία για τη Ducati κερδίζοντας στον αγώνα Daytona το 1977. Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη σημασία, καθώς ήταν η πρώτη φορά που μια ιταλική μοτοσυκλέτα κέρδιζε έναν αγώνα με μοτοσυκλέτες παραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η παρουσία της Ducati στις Ηνωμένες Πολιτείες περιοριζόταν αποκλειστικά στο διπλής χρήσης Scrambler που εισήγαγαν στη χώρα οι αδελφοί Berliner, αλλά τα πράγματα άλλαξαν το 1977 χάρη στον αξέχαστο θρίαμβο του Cook Neilson.
Η XDiavel V4 100 ξεχωρίζει χάρη στη δερμάτινη σέλα με το κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αλλά και τον ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει δερμάτινη σέλα συνεπιβάτη και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη που δεν είναι εγκεκριμένο για χρήση στο δρόμο.
Diavel V4 RS 100 (900 Replica – 1979)
Η εμφάνιση της Diavel V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Replica του 1979, μιας από τις πιο εμβληματικές μοτοσυκλέτες στην ιστορία της Ducati.
Μετά την απίστευτη νίκη της Ducati στο Tourist Trophy του 1978, ο κατασκευαστής του Borgo Panigale ξεκίνησε την παραγωγή μιας σειράς μοτοσυκλετών που θύμιζαν τη διακόσμηση της 900 που κέρδισε στο Isle of Man. Έτσι γεννήθηκε η 900 Replica, που ήταν και η πρώτη ρεπλίκα δρόμου μιας αγωνιστικής μοτοσυκλέτας της Ducati.
Η χαρακτηριστική πράσινη και κόκκινη εμφάνιση με λευκές ρίγες, που αντικατόπτριζε το χρωματικό σχήμα της νικηφόρας μοτοσυκλέτας στο Tourist Trophy, αντιπροσωπεύει επίσης το πρώτο παράδειγμα μιας εμφάνισης ιταλικού στυλ, ένα χρωματικό σχήμα που η Ducati θα εφάρμοζε και σε άλλα μοντέλα αργότερα.
Η Diavel V4 RS 100 βασίζεται στη Diavel V4 RS και είναι εξοπλισμένη με κινητήρα Desmosedici Stradale. Το μοντέλο αυτό διαθέτει κάθισμα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, κάθισμα συνοδηγού από Alcantara και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη.
Multistrada V4 RS 100 (500 SL Pantah – 1979)
Η εμφάνιση της Multistrada V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 500 SL Pantah του 1979, μιας χρονιάς που σηματοδότησε σημαντικές τεχνικές καινοτομίες στη Ducati με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των μοτοσυκλετών που κατασκευάζονταν στο Borgo Panigale.
Ένα νέο μοντέλο που έκανε την εμφάνισή του εκείνη τη χρονιά ήταν το 500 SL Pantah, η πρώτη Ducati με σωληνωτό πλαίσιο (αν και διαφορετικό από τα σύγχρονα) - και τον κινητήρα Pantah.
Δεδομένου ότι η Multistrada V4 RS 100 αναπτύχθηκε με βάση την κορυφαία Multistrada V4 RS, η οποία διαθέτει τον κινητήρα Desmosedici Stradale, η εμφάνιση της μοτοσυκλέτας περιλαμβάνει επίσης το λογότυπο Desmo στο πίσω φτερό.
Η Multistrada V4 RS 100 διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς σε μια πλακέτα από "Centenary Bronze" στην τιμονόπλακα και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.
Scrambler 100 (250 Scrambler – 1962)
Η εμφάνιση της Scrambler 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 250 Scrambler του 1962, της πρώτης έκδοσης της Ducati Scrambler που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για την αγορά των ΗΠΑ.
Οι ρίζες της Scrambler συνδέονται στενά με τη φιγούρα του πρώτου Αμερικανού εισαγωγέα της, Joe Berliner, του ανθρώπου που επιθυμούσε έντονα ένα νέο μοντέλο για να πουλήσει στις ΗΠΑ. Η Ducati απολάμβανε την επιτυχία στα μέσα ενημέρωσης του γύρου του κόσμου που είχαν κάνει οι Monetti και Tartarini το 1957 και ο ενθουσιασμός έφτασε ως την Αμερική, ενισχύοντας το προφίλ της Ducati που μέχρι τότε ήταν σχεδόν άγνωστη.
Ο Berliner ζήτησε από τη Ducati μια μοτοσυκλέτα ικανή για χωματόδρομους, ένα concept που δεν είχε προηγουμένως εξεταστεί στο Borgo Panigale, αλλά που τελικά υλοποιήθηκε με το 250 Scrambler το 1962.
Η Scrambler 100 φέρει κι αυτή σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100 και την πλακέτα στην τιμονόπλακα.
Η εμφάνιση της Hypermotard V2 SP 100 είναι εμπνευσμένη από την 860 "24 Horas de Montjuïc". Μετά τη νίκη στο Imola 200 του 1972, η διοίκηση της Ducati πίστευε ότι ο σωστός δρόμος για την ενίσχυση της δημοτικότητας της μάρκας ήταν μέσω αγωνιστικών μοτοσυκλετών που προέρχονταν από την παραγωγή, οι οποίες θα συμμετείχαν κυρίως σε αγώνες αντοχής.
Για τον σκοπό αυτό, η Ducati έπρεπε να επεκτείνει τη γκάμα των δικύλινδρων μοντέλων της με έναν κινητήρα μεγαλύτερου κυβισμού από τον κλασικό 750. Η Ducati 860 έκανε το νικηφόρο ντεμπούτο της το 1973 με το πρωτότυπο 860 Desmo, το οποίο αργότερα θα γινόταν η Ducati 900 Super Sport για δρόμο. Το 1975 οι αναβάτες Salvador Canellas και Benjamin "Min" Grau, που είχαν ήδη κερδίσει το 1973 με τη δικύλινδρη μοτοσυκλέτα κατασκευασμένη στη Μπολόνια, επανέλαβαν την επιτυχία τους στον αγώνα της Καταλονίας, αλλά με τα φωτεινά χρώματα της ομάδας NCR των Nepoti και Caracchi.
Η Hypermotard V2 SP 100 βασίζεται στην έκδοση SP, η οποία διαθέτει ανάρτηση Öhlins και σφυρήλατους τροχούς. Διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον σειριακό αριθμό σε πλακέτα από στην τιμονόπλακα, ενώ έρχεται και με ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.
DesertX 100 (Pantah «Ice» – 1981)
Η εμφάνιση της DesertX 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Pantah "Ice" του 1981, ένα από τα πιο περίεργα παραδείγματα τοποθέτησης προϊόντων στην ιστορία της Ducati. Δεν ήταν παρά μια τροποποιημένη Pantah 500 που χαρακτηριζόταν από την προσθήκη ασυνήθιστων ελαστικών με καρφιά και την αφαίρεση του συστήματος πέδησης, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε χιόνι.
Εκείνη την εποχή η Ducati ελεγχόταν από κρατικές εταιρείες, οι οποίες διοικούσαν επίσης κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Alfa Romeo. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η EFIM, φορέας που έλεγχε τόσο τη Ducati όσο και την Alfa Romeo, διοργάνωσε ένα πρωτάθλημα για αυτοκίνητα Alfasud στις παγωμένες πίστες των Άλπεων. Οι αγώνες διεξάγονταν σε δύο γύρους. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αγώνα, οι πολύχρωμες μοτοσυκλέτες Pantah "Ice" πρόσφεραν εντυπωσιακό θέαμα στο κοινό.
Οι μοτοσυκλέτες Ice κατασκευάστηκαν σε διάφορα χρωματικά σχέδια· αυτή που επιλέχθηκε για τη DesertX 100, κίτρινη με μπλε ρίγες, ανήκει σε ένα μοντέλο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε μέρος της συλλογής του Μουσείου Ducati.
Η DesertX 100 διαθέτει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς στην τιμονόπλακα. Το ψηλό μπροστινό φτερό, η μάσκα προβολέα και η αλουμινένια μάσκα του ψυγείου ενισχύουν τις off-road δυνατότητες του μοντέλου.
