TOKYO Motor Show 2019: Το VIDEO του MOTO!

Ένα γρήγορο VIDEO με όλα όσα έγιναν στο Τόκυο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/10/2019

Η μεγαλύτερη Έκθεση μοτοσυκλέτας της Ιαπωνίας είναι κομμάτι του TOKYO MOTOR SHOW της μεγάλης έκθεσης αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών, ηλεκτροκίνητων, φορτηγών κτλ -  οτιδήποτε δηλαδή έχει να κάνει με κίνηση και κάποιας μορφής κινητήρα.

Το τί έγινε στο TOKYO MOTOR SHOW το έχετε μάθει αναλυτικά από τα άρθρα του motomag μέχρι και το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, επιστρέφουμε τώρα με ένα δικό μας VIDEO που σκοπό έχει να μετατρέψει σε εικόνα όλα όσα είδαμε μαζί τις προηγούμενες ημέρες.

Το TOKYO MOTOR SHOW δεν έχει τόσο μεγάλο εμπορικό ενδιαφέρον, όπως άλλα Σαλόνια, όπως η EICMA για παράδειγμα, έχει όμως σημαντικό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.

Δεν έχει εμπορικό ενδιαφέρον γιατί οι Ιάπωνες κατασκευαστές περιμένουν να έρθει το Μιλάνο για να δείξουν τα νέα μοντέλα, κι αυτό είναι καλό. Γιατί όσο το βάρος θα πέφτει στην EICMA τόσο θα παραμένει ο σχεδιασμός των νέων μοντέλων στα δικά μας πλαίσια.

Ήδη η Suzuki έχει ξεστρατίσει από αυτό το μονοπάτι. Ήδη θεωρεί επαγγελματικό σφάλμα να παραβλέπεις την αγορά της Ασίας μιλώντας με εκατομμύρια μονάδες, αντί για μερικές χιλιάδες όπως η Ευρώπη. Η Honda παραμένει κοντά σε αυτό που είχε πει στο MOTO απευθείας πριν δύο χρόνια, πως η αγορά της Ευρώπης μπορεί να υστερεί τόσο σε αριθμό μοντέλων όσο και σε καθαρό κέρδος πλέον, όμως ο σχεδιασμός των μοτοσυκλετών παγκοσμίως πρέπει να μείνει σε Ευρωπαϊκά πρότυπα γιατί και οι υπόλοιποι λαοί αυτά βλέπουν, αυτά ονειρεύονται, τα Ευρωπαϊκά μοντέλα. Και είναι λογικό! Κανείς δεν παθιάστηκε με το υπερκυβισμένο παπί, είναι ωραίο – κι εμείς το θέλουμε, αλλά μπροστά σε ένα CBR1000R, κοιτάς το CBR όπως και να το κάνουμε. Και η Honda πάσχει στον τομέα του «φτιάχνω μοτοσυκλέτες για το πάθος» από επιλογή μάλιστα. Διότι κάτι έχει δει, κάτι στο οποίο δεν κάνει λάθος και είναι αντικείμενο διαφορετικής ανάλυσης που καλύτερα να γίνει σε ξεχωριστό άρθρο για να πάρει την προσοχή που της αξίζει.

Αντίθετα δηλαδή από την Kawasaki που για εκείνη οι μοτοσυκλέτες, έτσι κι αλλιώς, είναι ένας τομέας που ασχολείται ξεκάθαρα από πάθος και κάπου στο τέλος στυγνά επαγγελματικά. Είναι τόσο μεγάλος κατασκευαστής και οι μοτοσυκλέτες τόσο μικρό κομμάτι της, που κανείς και ποτέ, δεν θα μπορέσει να πει πως η Kawasaki κάνει ό,τι κάνει λειτουργώντας επιχειρηματικά, με την στυγνή έννοια του όρου. Διότι και δώρο σε κανέναν δεν θα γίνει, προφανώς και θα έχει κέρδος.

Η Yamaha από την άλλη είναι η εταιρία που βλέπει την Honda ως τον μεγάλο αντίπαλο και στόχο έχει να την ξεπεράσει, και μάλιστα να το κάνει με πιο σπορ μοντέλα. Θέλει να είναι μία πρόταση προς το ίδιο κοινό αλλά «καλύτερα», κι όπου καλύτερα βάζει κανείς την διαφορετική φιλοσοφία απέναντι στους δύο τροχούς. Οι τέσσερις τους συνολικά, πλαισιώνουν την μοτοσυκλέτα απόλυτα και έχει ο καθένας την δική του ξεκάθαρη φιλοσοφία, κι ας έχουν πάρα πολλά κοινά σημεία στο σύνολο.

Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον του TOKYO MOTOR SHOW βρίσκεται στα στελέχη. Παρόντες για να σου δείξουν τα νέα μοντέλα είναι οι άνθρωποι των εταιριών, όχι οι πωλητές, αλλά εκείνοι που σχεδιάζου και εξελίσσουν τα μοντέλα! Για παράδειγμα ο κύριος με το κουστούμι δίπλα στην Africa Twin, είναι ο άνθρωπος που ανέλυσε και σε εμάς κάθε πτυχή της νέας Africa όταν την οδηγήσαμε αποκλειστικά και αναλυτικά θα διαβάσετε στο επόμενο -επετειακό- τεύχος. Πρόκειται για τον κ. Morita, τον κύριο “LPL” που σημαίνει Large Project Leader, ο σκηνοθέτης του θέματος με λίγα λόγια.

Κάθε τομέας έχει πολλούς σχεδιαστές και έναν συντονιστή. Το μπλοκ του κινητήρα έχει τον δικό του Project Leader, το πλαίσιο το ίδιο κ.ο.κ. όλοι αυτοί έχουν έναν «αρχηγό», κάπως έτσι δουλεύουν όλες οι Ιαπωνικές εταιρίες, στις ευρωπαϊκές υπάρχουν διαφορές αν και σε πολλά σημεία η διαδικασία είναι ίδια. Αν θες να βρεις τον «αρχηγό» κάθε μοντέλου πρέπει να βρεθείς είτε στην παγκόσμια παρουσίασή του, είτε σε ευκαιρίες όπως το TOKYO MOTOR SHOW.

Το MOTO δεν χάνει παγκόσμιες παρουσιάσεις ακριβώς γιατί δίνει βάση στην δημοσιογραφική προσέγγιση και αυτό εκτιμάται -ακόμη- στην εποχή μας. Το TOKYO MOTOR SHOW λοιπόν μπορεί να μην αποτελεί στόχο επίσκεψης για το ευρύ κοινό, ή να μην έχει να δείξει τα πιο σημαντικά μοντέλα, όμως είναι η ατμόσφαιρα αυτή που αξίζει και οι άνθρωποι που είναι παρόντες που κάνουν την διαφορά.

Στο παρακάτω VIDEO δίνουμε την εικόνα των περιπτέρων των κατασκευαστών και όλες οι πληροφορίες για τις μοτοσυκλέτες υπάρχουν ήδη στις σελίδες μας.

Μαζί και φωτογραφικό υλικό από τα σημαντικότερα μοντέλα, μέσα από το TOKYO MOTOR SHOW, δείτε το VIDEO:

Ετικέτες

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Πρώτη πάνω και μετά δευτέρα!
Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/9/2025

Σχεδιασμένη και έτοιμη για αγώνες Superbike, για να κερδίζει στα εθνικά πρωταθλήματα και να ζει αποκλειστικά στα box μίας πίστας, η νέα Panigale V4 R συνεχίζει επάξια στον δρόμο που χάραξε η προηγούμενη έκδοση, δηλαδή πηγαίνοντας τα πράγματα ένα βήμα πιο κάτω. Μεγάλο, από εκείνα που γίνονται σπαγκάτο!

Εκτός από τα απίστευτα νούμερα με τελική που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν προνόμιο των μοτοσυκλετών MotoGP, και μην πει κανείς – σας παρακαλούμε λυπηθείτε μας – για την Kawasaki H2R γιατί αυτή ΔΕΝ είναι superbike. Είναι μία άλλη κατηγορία, δική της, όπως έχουμε πει στην δοκιμή – και συγκριτικό που έχουμε κάνει για αυτή και είμαστε και οι μόνοι στην Ελλάδα άλλωστε που την ξέρουμε τόσο καλά. Εκτός από hyperbike, όπως η H2R και άλλες κατασκευές σχεδόν όλες τους βασισμένες στην Hayabusa, ιστορίες για «άνοιγμα όπως μόνο ο Τάδε ξέρει» για παλαιότερα Kawasaki κτλ, σαν μοτοσυκλέτα της κατηγορίας superbike με τα αυστηρά πλαίσια που αυτή έχει, έχουμε τώρα την υψηλότερη τελική.

Η διαφορά με τις υπόλοιπες και συγκεκριμένα με την BMW M1000RR και την Aprilia σε δεύτερο πλάνο, με την M1000RR να έχει την ίδια -αρχική- ιπποδύναμη, είναι πως η Ducati έχει ετοιμάσει ένα ολόκληρο πλάνο για την ομάδα που θέλει να επενδύσει επάνω της με αντίστοιχα πακέτα εξοπλισμού και οδηγίες. Οπότε από τα 218 άλογα στις 15.750 στροφές ανεβαίνει στα 235 με το πρόγραμμα της εξάτμισης και αν βάλεις και το λάδι της Ducati ξεκλειδώνεις ακόμη 3,5 ίππους, όπως δηλαδή ήταν τα πράγματα και στην προηγούμενη έκδοση. Δεν διαφέρει ως προς αυτό, αλλά συνεχίζει την παράδοση, έχοντας δει πως αυτό είναι κάτι που εκτιμάται από τον κόσμο που ασχολείται με τους αγώνες, εκεί δηλαδή που στοχεύει η Panigale V4 R, η βάση για την μοτοσυκλέτα των WSBK.

Ο κινητήρας, γνωστός, Desmosedici Stradale R στα 998 κυβικά, με σφυρήλατο ατσάλινο στρόφαλο, τώρα με μεγαλύτερο βάρος άρα και υψηλότερη αδράνεια. Η Ducati έχει πει πως θέλει την αδράνεια του κινητήρα, θέλει να στρίβεις την μοτοσυκλέτα με το άνοιγμα του γκαζιού, εκμεταλλευόμενος εκείνη την στιγμή αυτό που αρχικά σου εναντιωνόταν πριν την πλαγιάσεις. Το συνολικό ποσό της αδράνειας δεν έχει αλλάξει πολύ προς τα πάνω σαν νούμερο, αν κάποιος μπορούσε να το μετρήσει, η βασική αλλαγή είναι πως μετακόμισε χαμηλότερα ως προς το κέντρο βάρους της μοτοσυκλέτας. Ως συνήθως αυτές είναι εξαιρετικά μικρές αλλαγές που μόνο μέσα στην πίστα έχουν νόημα, αλλά είπαμε, αυτός είναι και ο ρόλος της, ότι πιο σύγχρονο μπορεί να αποκτήσει ένας ιδιώτης ή μία ομάδα σε κάποιο εθνικό πρωτάθλημα για να την ανεβάσει πολύ κοντά στο επίπεδο των WSBK. Στην άυξηση λοιπόν του βάρους του στροφάλου, έρχονται τα χυτά αλουμινένια έμβολα, ελαφρύτερα κατά 5,1% με επίστρωση DLC στο πάνω μέρος και κάτω με δαχτυλίδι απόξεσης.

Βασική αλλαγή είναι η χρήση του DRG (Ducati Racing Gearbox) που ταυτόχρονα έρχεται και με το σύστημα κλειδώματος νεκράς. Αυτό είναι απαραίτητο, δηλαδή πηγαίνει με τον τύπο που αγωνιστικού κιβωτίου ώστε να μην μπορείς να βάλεις νεκρά κατεβάζοντας πριν την στροφή. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από πριν γιατί η νεκρά είναι τώρα κάτω από την πρώτη και δεν είναι καθόλου δύσκολο, ακόμη και για τον πλέον έμπειρο να συνεχίσει να πιέζει τον λεβιέ.

Με την νεκρά να φεύγει ανάμεσα από την πρώτη και την δευτέρα καθιστά αυτή την αλλαγή ταχύτερη και εξαλείφει την πιθανότητα να μην πάει κάτι καλά στην χρήση του quickshifter. Το κλείδωμα νεκράς, πατέντα της Ducati, τουλάχιστον με τον συγκεκριμένο τρόπο υλοποίησης, δεν σε αφήνει να βάλεις νεκρά αν δεν κάνεις τους ίδιους ακριβώς συνδυασμούς με την μανέτα που κάνουν και στα WSBK!

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Η νέα V4 R έχει το εμπρός υποπλαίσιο που έχει και η κανονική Panigale V4 με την γενναία μείωση της στρεπτικής ακαμψίας κατά 40%, και συνδυάζεται με το συμμετρικό και εξίσου άκαμπτο νέο ψαλίδι. Ο υπολογισμός έχει γίνει βάση των δυνατοτήτων των διαθέσιμων ελαστικών αυτή την στιγμή, που σημαίνει πως εδώ έχουμε και ακόμη μία παράδοση που συνεχίζει ακάθεκτη: Όσο περισσότερο θα παλαιώνει αυτή η μοτοσυκλέτα τόσο λιγότερο θα συνεργάζεται με τα ελαστικά που θα υπάρχουν απαιτώντας δομικές αλλαγές για να ταιριάξει εκ νέου το ίδιο!

Με την μάστιγα των Euro5+ προδιαγραφών, η Ducati έπρεπε να βρει ορισμένες ευφάνταστες λύσεις για μικρή αλλά καίρια βελτίωση της καύσης. Δεν γινόταν να κάνει και θαύματα σε έναν τέτοιο, ήδη υψηλής απόδοσης κινητήρα, ούτε όμως και χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Μόνο να πετύχει τον στόχο για το συγκεκριμένο εύρος στροφών που οι νέες προδιαγραφές το απαιτούν. Για αυτό τον λόγο άλλαξε την θέση των μπεκ ψεκασμού και το προφίλ των εκκεντροφόρων τόσο για την εισαγωγή, όσο και για την εξαγωγή.

Αυτό αναπόφευκτα έφερε αλλαγή και στην αναπνοή του κινητήρα που άλλαξε από την εισαγωγή έως και το φιλτροκούτι. Μόλις 1,5% έχει αυξηθεί η ροή, αλλά ήταν αρκετή για να επιτευχθεί ο στόχος. Στο μεταξύ ο κόφτης είναι στις 16.000 στροφές για όλες τις σχέσεις εκτός της έκτης που μπορεί να ανέβει στις 16.500 στροφές, ενώ η μέγιστη απόδοση έρχεται λίγο πιο κάτω, καταδεικνύοντας και τα περιθώρια που υπάρχουν σε αυτό τον κινητήρα που έχει δεχτεί υψηλή τεχνογνωσία από τα MotoGP και είναι φτιαγμένος για να μπορεί να αποτελεί την βάση για τα WSBK.

Στις αναρτήσεις έχουμε την κορυφή του αγωνιστικού κόσμου με πιρούνι 43 χιλιοστών, Öhlins NPX25/30 και αμορτισέρ πίσω TTX36, όλα τους ρυθμισμένα για την νέα απόδοση του κινητήρα και με μία τεράστια βιβλιοθήκη εμπειρίας να συνοδεύει τις αναρτήσεις για πλήρη ρύθμιση στις ανάγκες του συγκεκριμένου αναβάτη, σε συγκεκριμένη πίστα.

Νέο είναι και το σταμπιλιζατέρ SD20 επίσης της Öhlins, ενώ ακριβώς για τον λόγο των πολλών ρυθμίσεων που απαιτούνται για να προσωποποιήσεις την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, μπορείς να ρυθμίσεις την έδραση στο ψαλίδι σε 4 διαφορετικές θέσεις με βήμα δύο χιλιοστών κάθε φορά. Δεν υπάρχει σύγχρονη superbike που να μην προσφέρει τέτοιες αλλαγές ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί από την ομάδα σε κάθε ξεχωριστή πίστα, οπότε αντίστοιχα και εδώ οι ρυθμίσεις όχι μόνο προσφέρονται αλλά έχουν και τριπλάσιο εύρος από την προηγούμενη έκδοση. Για εκείνους που θα συνεχίσουν και με αγωνιστική τηλεμετρία υπάρχει ήδη και η βάση για αναλογική, οριζόντια τοποθέτηση αισθητήρα στο πίσω αμορτισέρ.

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Στο μεταξύ έχουμε εδώ το γνωστό από παλαιότερα DDL (Ducati Data Logger) που συλλέγει όλες τις πληροφορίες από όλους τους σένσορες της μοτοσυκλέτας και είναι πλέον αναβαθμισμένο στην τελευταία του έκδοση, επιτρέποντας στους μηχανικούς να ρυθμίσουν την μοτοσυκλέτα σε ταχύτατο χρόνο με τον εξοπλισμό που παρέχει -φυσικά έξτρα- η Ducati. Εννοείται πως κάλλιστα μπορεί να το κάνει αυτό και ο αναβάτης από μόνος του, αλλά στο επίπεδο για το οποίο πλέον μιλάμε, είναι δεδομένο πως την εργασία αυτή θα την αναλάβει μηχανικός.

Στα φρένα έχουμε τις νέες δαγκάνες Brembo Hypure με δίσκους 330mm αλλά όπως πάντα είναι το Cornering ABS της Bosch που κάνει την διαφορά. Εδώ αποκλειστικά φτιαγμένο στις ανάγκες του Ducati Corse, με τους δικούς τους αλγόριθμους. Όπως και πριν, η Ducati σε συνεργασία με την Bosch έχει το δικό της Firmware πάνω στο οποίο τρέχουν οι δικοί της αλγόριθμοι και δεν βασίζεται σε ρύθμιση με βάση τους αλγόριθμους της Bosch. Βέβαια κομμάτι αυτού του προγραμματισμού πηγαίνει πίσω στην Bosch και από εκεί σε άλλους κατασκευαστές, ως μέρος της συμφωνίας μεταξύ των Ιταλών της Ducati και των Γερμανών της Bosch. Που σημαίνει πως η εξέλιξη των φρένων στις superbike παραγωγής έχει διαποτιστεί από το DNA της Ducati.

Εκτός από τον πρόσθετο εξοπλισμό που μπορείς να έχεις για να ρυθμίσεις την μοτοσυκλέτα σου, όλα είναι διαθέσιμα και από την οθόνη των 6,9 ιντσών που έχουμε ήδη δει στην Panigale V4 με δύο βασικά πακέτα μενού, το Track και το Road που με βάση τον προσανατολισμό αυτής της μοτοσυκλέτας, μόνο το πρώτο θα πρέπει να χρησιμοποιείται.

Στην ήδη αδιανόητη μοναχικότητά της, ως κάτι απόλυτα εξειδικευμένο, μπορεί κανείς να συνεχίσει να προσθέτει, από ζάντες κάρμπον για να γλιτώσεις ένα γραμμάριο από τις ήδη ελαφριές ζάντες (!) μέχρι πακέτα PRO στα φρένα, αγωνιστικά φαίρινγκ (αυτό είναι και το μόνο σίγουρο) ρυθμιζόμενα μαρπσιέ και ένα σωρό λεπτομέρειες για να κερδίσεις στο εθνικό σου πρωτάθλημα, αφού αυτός είναι και ο στόχος αυτής της μοτοσυκλέτας. Ναι εμείς δεν έχουμε, εθνικό πρωτάθλημα, τουλάχιστον όχι κάποιο που να μπορεί να συντηρήσει τέτοιες μοτοσυκλέτες, αλλά η Ducati Panigale V4 R έτσι και αλλιώς έχει το κοινό της…