Ducati MotoE - Επίσημη αποκάλυψη τεχνικών χαρακτηριστικών

150hp και 225 κιλά στο πρώτο στάδιο εξέλιξης του project
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

1/7/2022
H Ducati αποκάλυψε τα κυριότερα τεχνικά χαρακτηριστικά της πρωτότυπης ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας της για το Παγκόσμιο Κύπελο MotoE, χαρακτηριστικά που στο πρώτο στάδιο εξέλιξης είναι πανομοιότυπα με εκείνα της απερχόμενης Energica Ego Corsa MotoR.
 
Ο κωδικός εξέλιξης της πρώτης ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας της Ducati είναι ο V21L, ένα πρωτότυπο μοντέλο που από το 2023 θα αποτελέσει το αποκλειστικό αγωνιστικό όχημα των 18 αγωνιζομένων του Παγκοσμίου Κυπέλου MotoE, της ηλεκτρικής υποστηρικτικής κατηγορίας του MotoGP.
Το project έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για το ηλεκτρικό μέλλον της Ducati, οδηγώντας στην ανάπτυξη πολύτιμης τεχνογνωσίας για τα επερχόμενα ηλεκτρικά μοντέλα παραγωγής της εταιρείας.
Για τη δημιουργία της μοτοσυκλέτας, το εργοστάσιο της Bologna ένωσε μηχανικούς, σχεδιαστές και τεχνικούς από τη Ducati και την Ducati Corse, το αγωνιστικό τμήμα της φίρμας, δημιουργώντας μια μοναδική ομάδα, ενώ η εταιρεία συμβουλεύτηκε και τους τεχνικούς του Volkswagen Group που ειδικεύονται στην ηλεκτροκίνηση. 
 
Επιπλέον για την περαιτέρω εξέλιξη του V21L, οι Ιταλοί βρίσκονται σε συνεχή επαφή με το Κέντρο Αριστείας του Salzgitter στη Γερμανία (κέντρο του Volkswagen Group που ειδικεύεται στην εξέλιξη και στην ανακύκλωση των μπαταριών) αλλά και με μάρκες του Group, όπως την Porsche και Lamborghini.
 
Το τμήμα R&D της Ducati ανέλαβε τη διοίκηση του project, μαζί με τον σχεδιασμό και τις εργαστηριακές δοκιμές του ηλεκτροκινητήρα, ενώ το Centro Stile Ducati είναι υπεύθυνο για το design και την τελική εμφάνιση της μοτοσυκλέτας. 
Το αγωνιστικό τμήμα Ducati Corse εξελίσσει τα ηλεκτρονικά, το λογισμικό, την αεροδυναμική και τελικά τη συναρμολόγηση της μοτοσυκλέτας, τις δοκιμές στην πίστα και την διαδικασία απόκτησης και ανάλυσης δεδομένων.
 
 
Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ήδη ικανοποιητικό, αναφέρει η Ducati. Η MotoE πρωτότυπη μοτοσυκλέτα της εταιρείας ζυγίζει 225 κιλά (12 κιλά λιγότερα από το ελάχιστο βάρος των κανονισμών των Dorna & FIM για την κάλυψη της απόστασης του αγώνα), και μέγιστη ιπποδύναμη 110 Kw (150 hp) και 14,27 kgm ροπής, για μια τελική ταχύτητα 275 χλμ/ώρα στην πίστα του Mugello.
 
Η μπαταρία του V21L χαρακτηρίζεται από ένα σχήμα που ακολουθεί τις γραμμές της μοτοσυκλέτας στο μέσο της, ενώ ζυγίζει 110 κιλά και έχει χωρητικότητα 18 kWh με πρίζα φόρτισης 20 kW στην ουρά. H μπαταρία αποτελείται από 1.152 κυλινδρικές κυψέλες τύπου 21700.
 
Ο εναλλάκτης ζυγίζει 5 κιλά, ενώ το μοτέρ 21 κιλά με μέγιστη ταχύτητα περιστροφής τις 18.000 rpm σχεδιάστηκε από συνεργάτη της Ducati (για την ώρα δεν μας δίνουν το όνομα του), ενώ το όλο σύστημα βασίζεται σε τάση 800V.
Μια από τις πιο προηγμένες τεχνολογικές λύσεις της μοτοσυκλέτας αφορά στο σύστημα ψύξης. Το V21L διαθέτει αποδοτικό και εξελιγμένο σύστημα υγρόψυξης, με διπλό κύκλωμα σχεδιασμένο για τις διαφορετικές ανάγκες του μοτέρ / εναλλάκτη και της μπαταρίας. 
 
Έτσι επιτυγχάνεται σταθερή απόδοση κινητήρα και ταχύτητα φόρτισης, καθώς δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς τη μπαταρία να κρυώσει για να ξεκινήσει τη διαδικασία. Η MotoE μοτοσυκλέτα της Ducati μπορεί να ξεκινήσει τη φόρτιση αμέσως μόλις μπει στα pits, ενώ χρειάζονται περίπου 45 λεπτά για να φορτιστεί από το 0 στο 80%.
H θήκη της μπαταρίας κατασκευάζεται από carbon fibre, ζυγίζει 3,7 κιλά, ενώ αποτελεί φέρων τμήμα του πλαισίου, όπως με το αλουμινένιο μονοκόκ μπροστινό πλαίσιο του Panigale V4.
 
Το αλουμινένιο ψαλίδι ζυγίζει 4,8 κιλά ενώ έχει γεωμετρία παραπλήσια με της Desmosedici MotoGP μοτοσυκλέτας. Το υποπλαίσιο που φέρει τη σέλα και την ουρά είναι και αυτό κατασκευασμένο από carbon fibre.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ η εντελώς διαφορετική προσέγγιση της Ducati σε σχέση με την Energica, την προκάτοχο της στο MotoE, όσον αφορά στην αρχιτεκτονική της ηλεκτρικής της μοτοσυκλέτας. Συγκρίνετε την V21L με την Energica Ego Corsa MotoE (φωτό άνω), που διαθέτει πλαίσιο χωροδιοκτύωμα, διαφορετική θέση στο αμορτισέρ αλλά και στα ηλεκτρονικά, μπαταρία που δείχνει λες και μπήκε σαν... τελευταία σκέψη, κατόπιν σχεδιασμού της μοτοσυκλέτας, κ.α. Σαφώς πληρέστερη, πιο ολιστική και πιο λειτουργική είναι η μοτοσυκλέτα της Ducati, πολύ πιο κοντά στις βενζινοκίνητες μοτοσυκλέτες απ' ότι η προσπάθεια της Energica.
 
Στις αναρτήσεις η μοτοσυκλέτα φορά ανάποδο πιρούνι Ohlins NPX 25/30 με διάμετρο καλαμιών 43 mm, προερχόμενο από τη Superleggera V4, και ένα μονό αμορτισέρ TTX36 πίσω. Το σύστημα ολοκληρώνεται με σταμπιλιζατέρ της Ohlins, ενώ οι αναρτήσεις είναι πλήρως ρυθμιζόμενες.
 
Την πέδηση έχει αναλάβει η Brembo, που έχει προβλέψει για τις ειδικές ανάγκες της βαριάς για την ώρα κατηγορίας MotoE. Μπροστά το V21L φορά δυο ατσάλινους δίσκους 338.5 mm μεγάλου πάχους με φτεράκια εσωτερικά για καλύτερη απαγωγή της θερμότητας στην ακραία χρήση στην πίστα.
 
Τους δίσκους “δαγκώνουν” δυο ακτινικές δαγκάνες GP4RR M4 32/36, ενώ ακτινική είναι και η αντλία φρένου PR19/18. Πίσω η δαγκάνα P34 πιάνει σε δίσκο 220 mm, και πάχους 5 mm, με αντλία φρένου PS13. Οι αγωνιστικές ομάδες μπορούν να επιλέξουν να εφοδιάσουν τη μοτοσυκλέτα και με μανέτα ενεργοποίησης του πίσω φρένου στο αριστερό γκριπ.
Η Ducati συνεχίζει να εξελίσσει και να δοκιμάζει τη μοτοσυκλέτα σε πίστες Παγκοσμίου, με κορυφαίους αναβάτες εξέλιξης τους Michele Pirro, Alex De Angelis και Chaz Davies, υπό την επίβλεψη του Υπεύθυνου Εξέλιξης των MotoGP μοτοσυκλετών της εταιρείας, Marco Palmerini.
 
Εξελίσσοντας τα ηλεκτρονικά, στόχος της Ducati ήταν να αποκτήσει το V21L απόκριση γκαζιού ανάλογη με εκείνη ενός βενζινοκίνητου μοντέλου, με αντίστοιχα παραπλήσια αίσθηση στα ηλεκτρονικά βοηθήματα (Ducati Traction Control, Ducati Slide Control, Ducati Wheelie Control και Riding Modes).
Το project του V21L συνεχίζει να προχωρά με αμείωτο ρυθμό προς το 2023, το έτος όπου η Ducati θα αναλάβει ως “μονομάρκα” το Παγκόσμιο Κύπελο MotoE.
 
Το επόμενο στάδιο του σχεδίου της Ducati είναι να εξελίξει περαιτέρω τη μοτοσυκλέτα αλλά και την τεχνογνωσία της μέσω των αγώνων του MotoE, στοχεύοντας -μόλις το επιτρέψει η τεχνολογία όπως αναφέρουν και οι ίδιοι- στη δημιουργία μιας ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας παραγωγής που θα είναι σπορ, ελαφριά και συναρπαστική, ικανή να ικανοποιήσει όλους τους ενθουσιώδεις οπαδούς της φίρμας.
 

MototGP: Ο Joan Mir πέφτει γιατί ρισκάρει συνειδητά - Πρωτιά Bezzecchi στη φετινή λίστα πτώσεων

Ο Ισπανός εξηγεί γιατί δεν έχει καταφέρει να τερματίσει σε αγώνα Κυριακής
Mir
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

16/4/2026

Οι πτώσεις του Joan Mir στους αγώνες δεν είναι τυχαίες, αλλά αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής ρίσκου σε συνδυασμό με τους περιορισμούς της Honda, την ώρα που ο Marco Bezzecchi βρίσκεται στην κορυφή της σχετικής λίστας για το 2026.

Ο Joan Mir, έχοντας ήδη μια σχετική προϊστορία, βιώνει ένα δύσκολο ξεκίνημα στη φετινή σεζόν του MotoGP, έχοντας τερματίσει μόλις δύο φορές στους πρώτους έξι αγώνες. H πρώτη του εγκατάλειψη προήλθε από έντονη φθορά ελαστικών στη Buriram, ενώ στη συνέχεια σημείωσε τέσσερις πτώσεις σε Sprint και Grand Prix.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως όλα τα λάθη του έχουν συμβεί αποκλειστικά σε συνθήκες αγώνα, χωρίς καμία πτώση σε δοκιμές, κατατακτήριες ή warm-up. Αυτό κρατά τον συνολικό αριθμό του στις τέσσερις πτώσεις, λιγότερες από τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας Marco Bezzecchi, που μετρά ήδη έξι.

Bez

Ο Mir ισοβαθμεί στις τέσσερις πτώσεις με επτά ακόμη αναβάτες, μεταξύ των οποίων οι Pedro Acosta, Fabio di Giannantonio και Jorge Martin.

Ο ίδιος εξηγεί ότι η προσέγγισή του στους αγώνες είναι ξεκάθαρη: "Μου αρέσει να ξεκινάω έναν αγώνα γνωρίζοντας ότι έχω πιθανότητες για κάτι μεγάλο. Τα πιο δύσκολα χρόνια για μένα ήταν το 2023 και το 2024, και δεν θέλω να τα ξαναζήσω."

Mir

Η επιθυμία του να διεκδικεί υψηλές θέσεις τον οδηγεί να πιέζει στο όριο, κάτι που, όπως παραδέχεται, αυξάνει τον κίνδυνο πτώσης: "Απολαμβάνω όταν μπορώ να παλέψω για κάτι σημαντικό και αυτό μου κοστίζει σε πτώσεις."

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το Sprint στο Τέξας, όπου έπεσε στον τελευταίο γύρο ενώ κυνηγούσε τον Acosta για το βάθρο. Παρότι δεν τον προσπέρασε, θα μπορούσε να αποσπάσει την τρίτη θέση λόγω ποινής του Acosta.

Mir

Στον κυρίως αγώνα εγκατέλειψε νωρίς ξανά λόγω πτώσης, ενώ βρισκόταν στην έκτη θέση, οδηγώντας την προσπάθεια της Honda.

Ο Mir αποδίδει το πρόβλημα στη συμπεριφορά της RC213V, ιδιαίτερα στο φρενάρισμα σε αγωνιστικές συνθήκες: "Πρέπει να βελτιώσουμε το πίσω μέρος για να οδηγούμε πιο χαλαρά με το μπροστινό. Διαφορετικά είναι δύσκολο να παλέψουμε χωρίς να παίρνουμε ρίσκα."

Mir

Εξηγεί επίσης πως η σύγχρονη αεροδυναμική δυσκολεύει την οδήγηση πίσω από άλλους αναβάτες: "Όταν είμαι μόνος, μπορώ να είμαι γρήγορος και ασφαλής. Αλλά πίσω από άλλους, με αυτά τα αεροδυναμικά, πρέπει να ρισκάρεις περισσότερο στο φρενάρισμα.

"Ειδικά αν πρέπει να καλύψω διαφορά, τότε το ρίσκο διπλασιάζεται και μαζί αυξάνονται οι πιθανότητες πτώσης. Αυτός είναι ο λόγος που πέφτω περισσότερο στους αγώνες."

Mir

Οι περισσότερες πτώσεις στο MotoGP 2026 (μέχρι τον 3ο γύρο των ΗΠΑ)

Marco Bezzecchi (Aprilia): 6
Pedro Acosta (KTM): 4
Fabio di Giannantonio (Ducati): 4
Alex Marquez (Ducati): 4
Jorge Martin (Aprilia): 4
Jack Miller (Yamaha): 4
Joan Mir (Honda): 4
Franco Morbidelli (Ducati): 4
Ai Ogura (Aprilia): 4
Brad Binder (KTM): 3
Marc Marquez (Ducati): 3
Toprak Razgatlioglu (Yamaha): 3
Pecco Bagnaia (Ducati): 2
Luca Marini (Honda): 2
Diogo Moreira (Ducati): 2
Johann Zarco (Honda): 2
Fabio Quartararo (Yamaha): 1
Alex Rins (Yamaha): 1
Maverick Vinales (KTM): 1*
Raul Fernandez (Aprilia): 0
Fermin Aldeguer (Ducati): 0*

* Δεν έχουν συμμετάσχει σε όλους τους αγώνες.