Honda CT 125: Το πραγματικό παπί-εργαλείο έρχεται Ευρώπη

Σχεδιασμένο για να βγάζει λεφτά
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

16/4/2020

Τα παπιά έγιναν παγκόσμια επιτυχία διότι μπορείς μαζί τους να κάνεις ό,τι σου περάσει από το μυαλό. Με όπλο την οικονομία χρήσης και την απλότητα της κατασκευής τους που τους χαρίζει αξιοπιστία για πάρα πολλά χρόνια, τα παπιά έγιναν αμέσως τα αγαπημένα εργαλεία σε όσους ασχολούνται επαγγελματικά με καθημερινές μετακινήσεις-μεταφορές. Γι΄αυτούς ακριβώς του ανθρώπους που θέλουν ένα πιστό και αξιόμαχο εργαλείο δουλειάς, η Honda είχε ήδη φτιάξει από το 1964 την έκδοση CT για το θρυλικό Cub, με μεγάλες διαδρομές αναρτήσεων και ενισχυμένα αμορτισέρ, μεγάλη μεταλλική σχάρα και προστατευτικά μεταλλικά κάγκελα με ποδιά.

Η έκδοση αυτή έγινε το βασικό εργαλείο για κάθε αγρότη στην Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία και της ΗΠΑ, καθώς τους επέτρεπε να επιτηρούν τις μεγάλες εκτάσεις γης οδηγώντας σε χωματόδρομους και λιβάδια όλη μέρα, με μόλις λίγα λίτρα βενζίνης και ελάχιστη συντήρηση. Στην Ευρώπη που οι εκτάσεις αγροτικής γης είναι μικρότερου μεγέθους, το CT δεν έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό και στις περισσότερες χώρες δεν πουλήθηκε ποτέ επισήμως.

Τώρα όμως η Honda φαίνεται πως το ξανασκέφτηκε, αποφασίζοντας το νέο CT 125 που παρουσιάστηκε ως πρωτότυπο στο Tokyo και λίγο αργότερα μπήκε στην παραγωγή, να αποκτήσει ευρωπαϊκή έγκριση τύπου. Αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο από τεχνικής άποψής, διότι ο κινητήρας του είναι ίδιος με του νέου Cub 125 και του νέου Ζ 125 που ήδη έχουν ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Όμως, σε αντίθεση με το Cub και τον Μπόμπο που στοχεύουν στο συναίσθημά μας με την retro σχεδίασή τους, το CT 125 είναι ένα πραγματικό εργαλείο δουλειάς και έχει σχεδιαστεί για να δουλεύει όλη μέρα στη ζέστη της Αυστραλίας, ακολουθώντας τα κοπάδια των προβάτων στα λιβάδια και τους χωματόδρομους, χιλιόμετρα μακριά από τον πολιτισμό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι το ιδανικό εργαλείο για κάθε Έλληνα που κάνει διανομές.

 Όχι μόνο για τον εξοπλισμό προστασίας που διαθέτει ή τις στιβαρές αναρτήσεις και τη γεροδεμένη σχάρα, αλλά και λόγω του κανονικού τιμονιού, που δημιουργεί μια πολύ πιο άνετη θέση οδήγησης και επιτρέπει την εύκολη (και φτηνή…) αλλαγή του με όποιο τιμόνι θέλεις εσύ.

Η ημερομηνία που θα κάνει το ντεμπούτο του στις Ευρωπαϊκές αγορές δεν έχει γίνει γνωστή ακόμα, όμως η Honda έχει ήδη καταθέσει τα απαραίτητα έγγραφα στην αρμόδια ευρωπαϊκή υπηρεσία. Ελπίζουμε να το δούμε να εισάγεται επίσημα και στην Ελλάδα, όπου η δουλειά των courier απαιτεί ένα σκληροτράχηλο παπί σαν κι αυτό, αλλά και την ασφάλεια του ABS που δεν έχουν τα περισσότερα παπιά. 

        

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες