...και τετρακύλινδρο scrambler έχουμε!

Κι αυτό το πρωτότυπο είναι βασισμένο στο CB650F παραγωγής, και το μόνο που μένει είναι όταν με το καλό η Honda το βγάλει σε παραγωγή, να περιποιηθεί κατάλληλα και τον κινητήρα, έτσι ώστε εκτός από "φιλικός" να είναι και "εξιταριστικός". Αυτό που μας δείχνει είναι μια σύγχρονη βερσιόν του θέματος scrambler, που αποφεύγει την χιπστεράδικη παγίδα της ρετρολαγνείας, και προχωρά σε άλλους δρόμους. Το παράκαναν βέβαια λίγο με την πιξελαρισμένη βαφή καμουφλάζ, θα ήταν πιο επιθυμητό με ένα ωραίο βάψιμο, αλλά ας είναι. Σκεφτείτε κάτι σε όχημα Mad Max, κάποιες δεκαετίες μετά, και με την συνδρομή ενός καλού καταλόγου αξεσουάρ, που τα έχει δουλέψει ένας μαγκιόρος τεχνίτης του μετάλλου. Έβαλε κάγκελα κόκκινα (ό,τι δεν μπορείς να κρύψεις, πρόβαλέ το), διπλό προβολέα με αισθητική Caterpillar, μια ποδιά για να γλιτώσει το λεπτοκαμωμένο αλουμινένιο κάρτερ από τα κοτρώνια, το ίδιο πιρούνι με του CB4, κάτι πολύ ενδιαφέρουσες ζάντες με χοντρές ακτίνες, πίσω αμορτισέρ με υδραυλική προφόρτιση, προστατευτικά μανετών a la MotoGP, έκανε όμως και οικονομία, αφήνοντας το στάνταρ ψαλίδι του CB650F, που δεν είναι καθόλου άσχημο. Τα μαρσπιέ είναι σωστά χωματερά, για να μην γλιστράνε οι μπότες στις λάσπες, και για όσους αναρωτιούνται αν ταιριάζει τετρακύλινδρος κινητήρας στις χωμάτινες φλαταδούρες, εμείς θα πούμε πως και λόγω καλύτερης ελαστικότητας σε σχέση με όσους έχουν λιγότερους κυλίνδρους, αλλά και γιατί ένας τετρακύλινδρος μπορεί να βγάζει άλογα και ψηλά, είναι μια χαρά για on-off ή άντε, scrambler. Άσε που το μεγαλύτερο πλάτος του στροφάλου κάνει μια μοτοσυκλέτα με τετρακύλινδρο (ή ακόμα καλύτερα, εξακύλινδρο) πιο απολαυστική και πιο εύκολα ελέγξιμη στις πλαγιολισθήσεις με full lock διαρκείας, όπως και στο χιόνι ή τον πάγο. Αλλά αυτές είναι άλλες ιστορίες. Το πιο επείγον ερώτημα είναι άλλο: Τώρα που όλες σχεδόν οι εταιρίες βγάζουν scrambler και καστομιές παραγωγής, τι αισθητική θα ακολουθήσουν όσοι μετέτρεπαν street σε scrambler;