Η υγρόψυκτη BMW GS του 2013

Από το

Μαύρο Σκύλο

13/1/2012

Πριν ακόμη χωνέψουμε την βασιλόπιτα για την υποδοχή του 2012, άρχισε η προετοιμασία για το 2013. H επόμενη γενιά της BMW GS φωτογραφήθηκε σε δοκιμές στον δρόμο. Είναι γνωστό, από την περασμένη άνοιξη, ότι ο boxer που θα την κινεί θα περάσει στην υγρόψυξη. Αυτό όμως δεν θα γίνει απλά με την προσθήκη υδροχιτωνίων για την κυκλοφορία του ψυκτικού, αφού ο κινητήρας της θα είναι εντελώς καινούργιος. Η διάταξη δεν αλλάζει, αλλά η υγρόψυξη συνδυάζεται με δομικές αλλαγές, όπως ο στρόφαλος που έχει τοποθετηθεί ψηλότερα, όπως φανερώνεται και από το ύψος που βρίσκονται οι κύλινδροι. Ο νέος κινητήρας θα διαθέτει πολύδισκο συμπλέκτη, τοποθετημένο ψηλά στα κάρτερ, μια επιλογή που μειώνει δραματικά το μήκος του κινητήρα. Σημαντική ακόμη αλλαγή αποτελεί η τοποθέτηση της εισαγωγής στο πάνω μέρος των κυλίνδρων, αφήνοντας περισσότερο χώρο για τα πόδια του αναβάτη. Αντίστοιχα, η εξαγωγή γίνεται από την απέναντι πλευρά και οι σωλήνες των εξατμίσεων ακολουθούν αρχικά μια πορεία με κατεύθυνση προς το έδαφος.
Η επόμενη γενιά της GS, χρειάζεται λεπτομερή εξέλιξη για να συνεχιστεί η απίστευτη πορεία που έχει καταγράψει στις πωλήσεις η προηγούμενη. Δομικά, και πέρα από τον κινητήρα που λέγεται ότι η απόδοσή του θα αγγίζει τους 130 ίππους από τα 1250 κυβικά του, η μοτοσυκλέτα θα διατηρήσει την ιδιαιτερότητά της όσον αφορά στις αναρτήσεις της, με το Telelever να αναρτά τον μπροστινό τροχό και το Paralever στον πίσω να αποσοβεί τις αντιδράσεις του άξονα της τελικής μετάδοσης. Αυτός όμως έχει αλλάξει πλευρό και θα υπάρχει στο δεξιό μέρος στέλνοντας την εξάτμιση αριστερά. Αυτή συνεχίζει να καταλήγει σε ένα τελικό που η θέση του θα ξεχωρίζει εύκολα το υγρόψυκτα από τα αερόψυκτα GS. Οι πρώτες φωτογραφίες από τις δοκιμές στον δρόμο της υγρόψυκτης GS κυκλοφόρησαν αρκετούς μήνες πριν και η εξέλιξη της μοτοσυκλέτας ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Λογικό είναι άλλωστε ότι χρειάζεται να προηγηθεί εξέλιξη σε βάθος, δίχως ανεξερεύνητες περιοχές, για να παρουσιαστεί έτοιμη και πλήρης η επόμενη – και αναμενόμενα καλύτερη - γενιά της μοτοσυκλέτας που οι περισσότεροι κατασκευαστές ζηλεύουν τις πωλήσεις της.

Veloce Ethereal: Δίχρονη V4 café racer 500 κυβικών με 145 ίππους από τη Βρετανία

Με νέο τετρακύλινδρο κινητήρα "L4", μονόμπρατσο ψαλίδι και παραγωγή μόλις 48 μοτοσυκλετών
Veloce Ethereal
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

30/6/2026

Μετά την εντυπωσιακή Aperion των 1.000 κυβικών και των 276 ίππων, η βρετανική Veloce Motorcycles παρουσιάζει τη δεύτερη δημιουργία της. Η νέα Ethereal υιοθετεί έναν ολοκαίνουργιο δίχρονο τετρακύλινδρο κινητήρα 500 κ.εκ. με απόδοση έως 145 ίππους, διατηρώντας την ίδια ιδιαίτερη φιλοσοφία σχεδίασης και κατασκευής.

Η Veloce Motorcycles από την Οξφόρδη έγινε γνωστή πριν από λίγες εβδομάδες παρουσιάζοντας την εντυπωσιακή Aperion, μια περιορισμένης παραγωγής μοτοσυκλέτα με δίχρονο οκτακύλινδρο κινητήρα 1.000 κ.εκ. και ισχύ 276 ίππων. Τώρα η βρετανική εταιρεία αποκαλύπτει το δεύτερο μοντέλο της, την Ethereal, μια κάπως πιο “προσιτή” πρόταση, χωρίς όμως να χάνει την τεχνολογική της ιδιαιτερότητα.

Αντί για τον οκτακύλινδρο κινητήρα της Aperion, η Ethereal χρησιμοποιεί έναν άλλο δίχρονο τετρακύλινδρο κινητήρα 500 κυβικών εκατοστών, ο οποίος αποδίδει έως 145 ίππους στις 12.000 στροφές ανά λεπτό. Πρόκειται για έναν V4 κινητήρα που η Veloce χαρακτηρίζει ως L4, καθώς οι τέσσερις κύλινδροι είναι τοποθετημένοι σε δύο ζεύγη υπό γωνία 90 μοιρών και χρησιμοποιούν δύο ξεχωριστούς στροφαλοφόρους άξονες, στην ίδια αρχιτεκτονική που συναντάται και στον μεγαλύτερο κινητήρα της Aperion.

Veloce Ethereal

Η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει στις ιδιαίτερες μηχανολογικές λύσεις. Η έξοδος της μετάδοσης βρίσκεται ανάμεσα στους δύο στροφαλοφόρους και πάνω από το κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ το μονόμπρατσο ψαλίδι είναι εξ ολοκλήρου κατεργασμένο από μασίφ αλουμίνιο. Αντίστοιχα ξεχωριστή είναι και η εξάτμιση, με τέσσερις θαλάμους διαστολής, έναν για κάθε κύλινδρο, οι οποίοι κατασκευάζονται από αλουμίνιο με κοπή laser και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της αισθητικής της μοτοσυκλέτας.

Η Ethereal κατά τα άλλα, ακολουθεί τις γραμμές μιας κλασικής café racer, με λιτή σιλουέτα, μονόσελο και σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο. Ένα ακόμη ιδιαίτερο στοιχείο είναι η θέση του ψυγείου. Αντί να βρίσκεται μπροστά από τον κινητήρα, έχει τοποθετηθεί κάτω από την ουρά, θυμίζοντας τη λύση που είχε χρησιμοποιήσει η Benelli Tornado Tre 900 στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο αέρας οδηγείται προς το ψυγείο μέσω αεραγωγών που βρίσκονται κάτω από το ρεζερβουάρ.

Veloce Ethereal

Για τις αναρτήσεις και τα φρένα, η Veloce επιλέγει σύγχρονα περιφερειακά, με ανεστραμμένο πιρούνι εμπρός, χωρίς όμως να έχει ανακοινώσει ακόμη τους προμηθευτές ή τα πλήρη τεχνικά χαρακτηριστικά.

Η εταιρεία δεν έχει δημοσιοποιήσει ακόμη το βάρος της Ethereal ούτε τις πλήρεις επιδόσεις της, ωστόσο οι πρώτες εικόνες δείχνουν μια ιδιαίτερα συμπαγή κατασκευή, με στόχο να προσφέρει μια πιο "φιλική" εμπειρία σε σχέση με την ακραία Aperion.

Veloce Ethereal

Μισός κινητήρας, διπλή παραγωγή

Όπως και το πρώτο μοντέλο της εταιρείας, έτσι και η Ethereal θα παραχθεί σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό. Η παραγωγή προβλέπεται να περιοριστεί σε 48 μοτοσυκλέτες, με τις πρώτες παραδόσεις να προγραμματίζονται για το 2027. Η Veloce έχει ήδη ξεκινήσει να δέχεται κρατήσεις μέσω της ιστοσελίδας της, χωρίς όμως να ανακοινώνει επίσημη τιμή. Το μόνο που αναφέρει είναι ότι θα κοστίζει λιγότερο από την Aperion, η οποία τιμολογείται στις 78.000 λίρες, δηλαδή περίπου 90.000 ευρώ.

Όπως συμβαίνει και με την Aperion, η Ethereal προορίζεται να αποκτήσει άδεια κυκλοφορίας στη Μεγάλη Βρετανία μέσω της διαδικασίας Motorcycle Single Vehicle Approval (MSVA), που επιτρέπει την ταξινόμηση οχημάτων μικρής παραγωγής. Αντίθετα, εάν οι προτάσεις της Veloce σας είχαν δελεάσει, μάλλον θα απογοητευτείτε να μάθετε ότι η έγκρισή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται πρακτικά αδύνατη, καθώς ο δίχρονος κινητήρας υψηλών επιδόσεων δεν πληροί τις ισχύουσες προδιαγραφές εκπομπών ρύπων Euro5+ και δεν διαθέτει υποχρεωτικά συστήματα ασφαλείας, όπως το ABS, για να λάβει τη σχετική έγκριση τύπου.

Veloce Ethereal

Με την Ethereal, η Veloce αποδεικνύει ότι η Aperion δεν ήταν μια μεμονωμένη τεχνολογική και κατασκευαστική άσκηση, αλλά η αρχή μιας σειράς ιδιαίτερων μοτοσυκλετών που επιχειρούν να επαναφέρουν τον δίχρονο κινητήρα στο προσκήνιο, μέσα από σύγχρονες και εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής κατασκευές.