Μεταβλητή αεροδυναμική (και) από την Honda

Νέα πατέντα και ίσως νέο V4 Superbike από τους Ιάπωνες
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/12/2018

Μια νέα σειρά από σχέδια καταχώρησης πατέντας από την Honda, αναζωπυρώνει ξανά τα ιντερνετικά σενάρια που θέλουν την επιστροφή των V4 superbikes από τους Ιάπωνες. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν για τις φήμες περί νέας RVF1000 από την Honda και σας έχουμε δείξει αντίστοιχες πατέντες που απεικονίζουν μια V4 superbike, όμως πάντα κρατάμε μικρό καλάθι σχετικά με το αν αφορούν ή όχι κάποια συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα παραγωγής. Κι αυτό το κάνουμε διότι η Honda συνηθίζει πολλές φορές να κατοχυρώνει πατέντες, αλλά στο τέλος δεν τις βλέπουμε στην παραγωγή, τουλάχιστον όχι άμεσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η πατέντα για έναν δικύλινδρο εν σειρά (μάλλον του CB 500) με μηχανικό υπερσυμπιεστή.

Επιστρέφοντας στην είδηση των ημερών, τα σχέδια που βλέπετε εδώ αφορούν την δυναμική διαχείριση της ροής του αέρα στο πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας. Λέγοντας δυναμική, εννοούμε ότι υπάρχει μηχανισμός που ανοίγει και κλείνει δύο αεραγωγούς, μεταβάλλοντας έτσι την αεροδυναμική συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας εν κινήσει. Ο ένας αεραγωγός βρίσκεται στο σημείο που υπάρχει συνήθως η σέλα του συνεπιβάτη (άρα αν το δούμε στην παραγωγή θα είναι σε αυστηρά μονόσελη μοτοσυκλέτα, όπως ήταν τα VFR 750R RC30 και RVF 750R RC 45). Η λογική λέει πως ανοίγοντας και κλείνοντας αυτόν τον αεροαγωγό, μπορείς να ρυθμίζεις το επίπεδο των στροβυλισμών ή να ρυθμίζεις την υποπίεση που δημιουργείται πίσω από την μοτοσυκλέτα. Ο δεύτερος και μεγαλύτερος σε διάμετρο αεραγωγός βρίσκεται κάτω από την σέλα του αναβάτη και η έξοδός του σημαδεύει το πάνω τμήμα του πίσω ελαστικού.

Ξέρουμε πως η περιστροφή του πίσω τροχού δημιουργεί αναταράξεις στη ροή του αέρα και φυσικά πως στο συγκεκριμένο σημείο παγιδεύεται αέρας που όχι μόνο φρενάρει τη μοτοσυκλέτα, αλλά μπορεί να την ανασηκώσει. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να θυμηθούμε πως στα δοκιμαστικά της Jerez η Ducati δοκίμασε φτερά στην ουρά, ώστε να πιέζει στο έδαφος τον πίσω τροχό και να δίνει στους αναβάτες την δυνατότητα να φρενάρουν καλύτερα με το πίσω φρένο. Η ιδέα της Honda να μεταβάλει εν κινήσει την αεροδυναμική συμπεριφορά ανοίγοντας και κλείνοντας “εσωτερικούς” αεραγωγούς δεν είναι κάτι καινούριο. Η ιδέα αυτή έγινε γνωστή λόγω της Lamborgini Hurrican Perfomante και στην έκθεση του Μιλάνου την χρησιμοποιούσε και το πρωτότυπο RS 660 της Aprilia. Καθώς στους αγώνες απαγορεύονται τα εξωτερικά κινούμενα αεροδυναμικά βοηθήματα (δηλαδή οι κινούμενες πτέρυγες) η λύση των εσωτερικά κινούμενων αεραγωγών είναι σίγουρα μια έξυπνη εναλλακτική λύση.

Όμως πέρα από τους αγώνες και τις εξειδικευμένες μοτοσυκλέτες όπως είναι τα superbikes, αυτός ο αεραγωγός κάτω από την σέλα θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλες τις μοτοσυκλέτες, όχι για λόγους αεροδυναμικής απόδοσης, όσο για λόγους αποβολής της τεράστιας θερμότητας που παράγουν πλέον οι μοτοσυκλέτες των προδιαγραφών Euro4 και σε λίγα χρόνια των Euro 5. Πραγματικά υπάρχουν μοτοσυκλέτες που σε κάνουν να υποφέρεις το καλοκαίρι από την ζέστη του κινητήρα τους και ένας τέτοιου είδους αεραγωγός που θα απκμακρύνει τον καυτό αέρα σε ένα σημείο που είναι μακριά από το σώμα του αναβάτη, είναι σίγουρα καλοδεχούμενο.

Όσο για τον νέο V4 της Honda και πότε θα το δούμε στην παραγωγή, έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας στην… Ducati και το Panigale V4R. Αν η ιταλική μοτοσυκλέτα σπάσει την κυριαρχία της Kawasaki και δημιουργήσει τον απαραίτητο ενθουσιασμό γύρω από το όνομά της, πιθανόν και η Honda να αποφασίσει να απαντήσει με μια RVF1000R.

      

Triumph Tracker 400/Thruxton 400 2026 – Παρουσιάστηκαν με τιμές για Ελλάδα!

Με διαφορές σε πλαίσιο/ανάρτησες - Και ισχυρότερο κινητήρα κατά δύο ίππους
Triumph Tracker 400 και Thruxton 400 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

16/12/2025

Η Triumph διευρύνει ακόμη περισσότερο την γκάμα των μονοκύλινδρων 400ριών της με Tracker 400 και Thruxton 400 με αισθητική εμπνευσμένη από τους flat track αγώνες και τα cafe racers αντίστοιχα.

Περιμέναμε ένα αλλά τελικά η Triumph παρουσίασε δύο μονοκύλινδρα 400άρια φτάνοντας έτσι την οικογένεια στα πέντε συνολικά μοντέλα, μαζί με τα Speed 400, Scrambler 400 X και Scrambler 400 XC.

Οι δύο μοτοσυκλέτες έχουν αισθητικές κυρίως διαφορές με τις άλλες εκδόσεις και μεταξύ τους φυσικά με το φαίρινγκ του 400ριού Thruxton να μας είναι γνωστό εδώ και καιρό από τις κατασκοπικές φωτογραφίες που έκαναν τον γύρο του διαδικτύου πολύ καιρό πριν από την παρουσίασή του. 

Οι δύο μοτοσυκλέτες φέρουν επίσης και μία ισχυρότερη έκδοση του μονοκύλινδρου μοτέρ με τη μέγιστη ισχύ να ανεβαίνει κατά 5% περίπου και να φτάνει τους 41,42 ίππους από 39,42 που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αλλαγή στη ροπή δεν υπάρχει και έτσι η μέγιστη τιμή παραμένει στα 3,82 kg.m αλλά να κάνει την εμφάνισή της 1.000 στροφές ψηλότερα, στις 7.500 σ.α.λ., με το 80% αυτής να είναι διαθέσιμο από τις 3.000 σ.α.λ. Η αύξηση στην ισχύ προήρθε από νέο εκκεντροφόρο αλλά και την εκ νέου χαρτογράφηση του ψεκασμού.

Triumph Tracker 400 και Thruxton 400 2026

Σε σχέση με τη μοτοσυκλέτα βάσης που είναι το Spped 400, το Tracker 400 έχει φαρδύτερο τιμόνι κατά 23 χλστ., το οποίο είναι και χαμηλότερο κατά 134 ολόκληρα χλστ. Παράλληλα τα μαρσπιέ έχουν τοποθετηθεί 86 χλστ. πιο πίσω και 27 χλστ. ψηλότερα, με το νέο τρίγωνο της εργονομίας να δίνει μια πιο σπορ και επιθετική θέση οδήγησης. Διαφορετική είναι και η σέλα, όπως και το κάλυμμα-κοκοβιός της σέλας στο κομμάτι του συνεπιβάτη, οι ζάντες και το ρεζερβουάρ, με τo Tracker 400 να ξεχωρίζει από το μικρό του μασκάκι, αλλά και τα μεγάλα numver plates εκατέρωθεν της σέλας, όπως και από τους αποκλειστικούς χρωματισμούς.

Το Thruxton 400 έχει επίσης διαφορετικό ρεζερβουάρ -και από το Tracker-, αν και η χωρητικότητα είναι ίδια στα 13 λίτρα, ενώ ζυγίζει και τρία κιλά περισσότερα λόγω του φέρινγκ, με το βάρος του να φτάνει τα 176 κιλά πλήρες υγρών. Του Tracker βρίσκεται στα 173 κιλά. Το φαίρινγκ είναι αυτό που κάνει και τη μεγαλύτερη διαφορά στην αισθητική της μοτοσυκλέτας, που έχει κλιπόν και διαφορετική θέση οδήγησης, ενώ οι Βρετανοί αναφέρουν και μικρές αλλαγές στο πλαίσιο αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη εκδοχή της μοτοσυκλέτας. Σε αυτήν την περίπτωση και έναντι του Speed 400 τα κλιπόν είναι 40 χλστ. πιο στενά και 246 χλστ. πιο χαμηλά τοποθετημένα με μπόλικο βάρος να φορτίζει πλέον τον εμπρός τροχό. Παράλληλα, τα μαρσπιέ βρίσκονται στην ίδια θέση με εκείνα του Tracker 400.

Μικρές διαφορές έχουμε και στη γεωμετρία του πλαισίου μεταξύ των δύο μοτοσυκλετών. Το Tracker 400 έχει μεταξόνιο στα 1.371 χλστ. με κάστερ και ίχνος στις 24,4 μοίρες και 107,6 χλστ. αντίστοιχα, ενώ το Thruxton 400 έχει μεταξόνιο στα 1.376 χλστ. με κάστερ στις 24,5 μοίρες και ίχνος στα 101,5 χλστ. 

Triumph Tracker 400 και Thruxton 400 2026

H Triumph αναφέρει ότι καθεμιά από τις δύο νέες μοτοσυκλέτες έχει το δικό της set up στις αναρτήσεις ώστε να ταιριάζει καλύτερα στη φιλοσοφία της έκδοσης και τη θέση οδήγησης, με το πιρούνι να είναι ανεστραμμένο στα 43 χλστ. Η διαδρομή του είναι 140 χλστ. στο Tracker και 135 χλστ. στο Thruxton ενώ και το μονό αμορτισέρ και στις δύο περιπτώσεις δίνει διαδρομή 130 χλστ.

Και οι δύο μοτοσυκλέτες έχουν 17ρες χυτές ζάντες αλουμινίου που είναι διαφορετικής σχεδίασης μεταξύ των δύο μοντέλων και ελαστικά 110/70 και 150/60 εμπρός και πίσω αντίστοιχα. Ως πρώτης τοποθέτησης ελαστικά για το Thruxton επιλέχθηκαν τα Pirelli Diablo Rosso IV, ενώ για το Tracker έχουμε τα Pirelli MT60 RS και τα δύο εξαιρετικές επιλογές για τόσο προσιτές μοτοσυκλέτες.

Τέλος, ίδιο είναι το σύστημα πέδησης και στις δύο περιπτώσεις με το κύριο έργο της επιβράδυνσης να αναλαμβάνει 300άρης εμπρός δίσκος και ακτινικά τοποθετημένη 4πίστονη δαγκάνα της ByBre. 

Το Tracker 400 θα είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα από τον ερχόμενο Μάρτιο με τιμή 6.390 ευρώ και το Thruxton 400 από τον Φεβρουάριο του 2026, με τιμή 6.690 ευρώ. Και τα δύο συνοδεύονται από εργοστασιακή εγγύηση δύο ετών χωρίς περιορισμό στα διανυθέντα χιλιόμετρα.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες στις συλλογές που ακολουθούν.