Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: Η Yamaha φλερτάρει τον Pecco Bagnaia και δεν είναι η μόνη

Το γαϊτανάκι των μεταγραφών ενόψει 2027 εξελίσσεται σε τυφώνα και το όνομα ενός δις παγκόσμιου πρωταθλητή δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τη συζήτηση.
Pecco Bagnaia
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

2/2/2026

Κανονικά το σημείο αιχμής της σεζόν του 2027 στο MotoGP είναι οι νέες αγωνιστικές μοτοσυκλέτες με κινητήρες 850 cc, αλλά να που μια ξαφνική καταιγίδα μεταγραφών έχει μεταφέρει όλο το ενδιαφέρον στα πρόσωπα. Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα ταρακουνήθηκε για τα καλά με τις πληροφορίες περί τριών πρωτοκλασάτων αναβατών που αναμένεται να αλλάξουν στρατόπεδα το 2027.

Η αρχή έγινε με τη φερόμενη μετακίνηση του Fabio Quartararo από τη Yamaha στη Honda, κάτι που δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως, ωστόσο ο ίδιος ο Γάλλος πρωταθλητής του 2021 έχει παραδεχτεί πως μιλά με τη Honda.

Στη συνέχεια ακολούθησε ο Jorge Martin, ο οποίος επίσης φέρεται έτοιμος να αφήσει την Aprilia για να πάει στη Yamaha, ενώ το τρίτο χτύπημα θέλει τον Pedro Acosta να έχει ήδη συμφωνήσει με τη Ducati για μια εργοστασιακή σέλα το 2027 δίπλα στον Marc Marquez που πρόσφατα ανανέωσε το συμβόλαιό του.

Οι παραπάνω μετακινήσεις φέρονται ως σχεδόν τελειωμένες και πρακτικά περιμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, ωστόσο υπάρχουν και τα απόνερά τους. Αν όντως ο Acosta οδεύει για εργοστασιακός παρτενέρ του Marquez, τότε αυτομάτως ο Pecco Bagnaia θα πρέπει να λογίζεται εκτός ομάδας.

Σύμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα από την Ιταλία, ο παγκόσμιος πρωταθλητής 2022 και 2023 έχει ήδη προσεγγιστεί από τη Yamaha, η οποία τον θέλει για τη δεύτερη εργοστασιακή της μοτοσυκλέτα δίπλα στον Martin. Οι Ιάπωνες μάλιστα λέγεται πως είχαν προσπαθήσει να πάρουν τον Marco Bezzecchi, ωστόσο ο ίδιος εύλογα δεν θέλησε να αφήσει την Aprilia με την οποία κούμπωσε τόσο καλά το 2025 και μόλις έβαλε την υπογραφή του σε νέο συμβόλαιο και μάλιστα για δύο χρόνια.

Ισχυρό χαρτί για τους Ιάπωνες αποδεικνύεται ο Paolo Pavesio, με τον οποίο έχουμε μιλήσει αρκετές φορές απευθείας και είναι ο άνθρωπος που ανέλαβε να τρέξει την ομάδα στη θέση του Lin Jarvis. Ήδη χρεώνεται την επιτάχυνση του προγράμματος V4, καθώς και την άφιξη του Toprak Razgatlioglu στη δεύτερη ομάδα, Pramac Racing.

Έχοντας έναν προϋπολογισμό της τάξης των 10 εκατομμυρίων ευρώ στη διάθεσή του για τη στελέχωση της ομάδας, ο Ιταλός μάνατζερ μπορεί τώρα να φτιάξει ένα πολλά υποσχόμενο δίδυμο με τους Martin και Bagnaia. Το μόνο ερώτημα είναι αν η Yamaha παίζει μόνη της στο κυνήγι του Bagnaia, καθώς ακούγεται πως και η Aprilia ενδιαφέρεται έντονα να τον εντάξει στο δυναμικό της δίπλα στον Bezzecchi, ωστόσο θεωρείται δύσκολο να μπορέσει να χτυπήσει τη Yamaha που φέτος φέρεται να κινείται πολύ επιθετικά στο οικονομικό κομμάτι για να εξασφαλίσει τους αναβάτες που επιθυμεί.